กระบี่ไร้ลักษณ์ปราบปฐพี

"เศษสวะที่อาศัยเพียงลมหายใจรวยริน เจ้าคิดว่าจะต้านทาน ‘กระบี่วิญญาณโลหิต’ ของข้าได้จริงหรือ ไป๋เฉิน!" เสียงคำรามของเฟิงเทียนฮ่าวสั่นสะเทือนผืนปฐพีจนฝุ่นตลบอบอวล เมฆหมอกสีชาดบนท้องฟ้าราวกับถูกย้อมด้วยเลือดสดๆ กลิ่นอายมารฟ้าแผ่ซ่านกดทับลงมาจนเหล่าศิษย์สำนักรอบด้านต่างกระอักเลือดด้วยความหวาดกลัว ทว่าท่ามกลางแรงกดดันระดับมหาภัยนั้น ไป๋เฉินกลับยืนหยัดสงบนิ่งดั่งภูผา ศิษย์หนุ่มผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ในร่างสวะไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและลึกล้ำดั่งห้วงเหวลึกที่ไร้ก้นบึง หลี่ชิงฮั่นที่ยืนอยู่ไม่ไกล นางเซียนผู้เยือกเย็นดั่งหิมะพันปีแห่งวังนภาไร้ลักษณ์ ขยับกายเล็กน้อย กระบี่น้ำแข็งในมือสั่นระริก นางมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยแววตาซับซ้อน ความรู้สึกบางเบาที่ก่อตัวขึ้นในใจนางยามนี้ ช่างคล้ายคลึงกับความเชื่อมั่นอย่างบ้าคลั่งว่า บุรุษผู้นี้... จะสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้อย่างแท้จริง "เฟิงเทียนฮ่าว เจ้ายังคงยึดติดกับพลังภายนอกที่มิใช่ของตนเองเช่นเดิม" เสียงของไป๋เฉินราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ แต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนอย่างชัดเจน "พลังที่ได้มาจากการทรยศและกลืนกินโลหิตบริสุทธิ์ แม้จะแผดเผาจนน่าเกรงขามเพียงใด แต่ในสายตาของข้า มันก็เป็นเพียงแค่เศษขยะที่รอวันย่อยสลาย..." *เปรี้ยง!* ไม่รอให้คู่ต่อสู้ได้โต้ตอบ ไป๋เฉินก้าวเท้าเดินหน้าหนึ่งก้าว พลังปราณอสูรบรรพกาลพวยพุ่งทะยานจากจุดตันتيน (จุดตันเทียน) ทะลวงทะ้นผิวหนังจนเกิดเสียงคำรามดั่งพญาสัตว์ป่ากู่ร้อง ประกายแสงสีดำทมิฬผสมผสานกับอักขระโบราณนับพันตัวหมุนวนรอบฝ่ามือ ก่อนจะควควบแน่นกลายเป็น ‘กระบี่ไร้ลักษณ์’ ที่มองไม่เห็นรูปร่าง แต่มันกลับแผ่รัมสีสังหารที่แหลมคมจนมิติรอบข้างปริแตกออกเป็นรอยร้าว "อวดดีนัก! ไปตายเสีย!" เฟิงเทียนฮ่าวแผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง มันรวบรวมลมปราณทั้งหมดที่มีหลอมรวมเข้ากับกระบี่วิเศษระดับนภาในมือ กระบี่สีเลือดเล่มนั้นแผ่ขยายใหญ่ขึ้นนับร้อยวา พุ่งแหวกอากาศลงมาดั่งอสนีบาตทัณฑ์สวรรค์ หมายจะผ่าร่างของไป๋เฉินให้แหลกเป็นจุลในกระบวนท่าเดียว แรงลมจากการปะทะทำให้พื้นศิลาแกร่งรอบกายยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ผู้คนต่างหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว เพราะไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ร่างกายที่ดูผอมบางของไป๋เฉินจะรับการโจมตีระดับนี้ได้อย่างไร ทว่า... ไป๋เฉินกลับหลับตาลงชั่วพริบตา ในห้วงเวลาที่กระบี่วิญญาณโลหิตกำลังจะพุ่งปักกลางกระหม่อม โลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่ง สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่ไหลผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของอดีตมหาเทพ กระบี่ไร้ลักษณ์ไม่ใช่การมีอยู่ของรูปกาย แต่มันคือจิตวิญญาณที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน *"วิถีกระบี่อสูร... กลืนกินนภา!"* ไป๋เฉินลืมตาขึ้น เปล่งประกายแสงสีทองคำและสีดำทมิฬเจิดจ้า เขาไม่ได้ยกกระบี่ขึ้นต้านรับโดยตรง ทว่ากลับใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางผสานกัน ดีดออกไปยังอากาศเบื้องหน้าอย่างแผ่วเบา *ตูมมมมมม—!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม คลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวกวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีสามลี้จนราบคาบ ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของคนทั้งสอง ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้างจนแทบถล่นออกจากเบ้า คือภาพที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเมื่อกลุ่มควันจางลง... กระบี่วิเศษระดับนภาของเฟิงเทียนฮ่าว ที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในรอบร้อยปี บัดนี้กลับถูกพลังปราณอสูรบรรพกาลกัดกร่อนจนขึ้นสนิมสีดำ และในเสี้ยววินาทีต่อมา มันก็แตกละเอียดกลายเป็นผุยผง ปลิวหายไปกับสายลมอย่างไร้ร่องรอย! "อ... เป็นไปไม่ได้! กระบี่ของข้า..." เฟิงเทียนฮ่าวเบิกตากว้าง กระอักเลือดคำโตออกมาสดๆ ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขีดสุด เมื่อตระหนักได้ว่าช่องว่างระหว่างเขากับไป๋เฉินนั้นกว้างใหญ่ราวนรกกับสวรรค์ ไป๋เฉินลดมือลง ชายหนุ่มก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังเข้าไปใกล้ศัตรูคู่อาฆาตทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แววตาดุดันและเย็นชาไร้ความปรานี "บัญชีแค้นระหว่างเรา ถึงเวลาต้องชำระแล้ว..." ทว่า ในวินาทีที่ไป๋เฉินกำลังจะตวัดกระบี่ไร้ลักษณ์ปลิดชีพศัตรู ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยสงบ กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างกะทันหัน เมฆทัณฑ์สวรรค์หมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมา พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่ทำให้แม้แต่ลมหายใจยังต้องหยุดชะงัก เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ปรากฏขึ้นกลางกลีบดอกไม้โปรยปรายที่ร่วงหล่นมาจากความว่างเปล่า น้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจดังขึ้นจากเบื้องบน สะกดให้ทุกคนต้องคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว "เด็กน้อยตระกูลไป๋... เจ้าคิดว่าจะสังหารคนของ ‘สำนักกระบี่สวรรค์ชั้นฟ้า’ ได้อย่างแท้จริงเช่นนั้นหรือ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ ครับผม!