ทะลวงขอบเขตขั้นที่สาม

เลือด... เป็นสายโลหิตสีทองเรืองรองที่ไหลรินจากมุมปากของไป๋เฉิน มันไม่ได้บ่งบอกถึงความอ่อนแอ หากแต่เป็นสัจพจน์แห่งการต่อต้านสวรรค์ที่สะท้อนผ่านเนื้อหนังอันแหลกสลาย "หากฟ้าดินไม่อนุญาตให้ข้าก้าวข้าม... ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้ผ่าผืนฟ้าเบื้องบนให้ขาดเป็นสองท่อนเสีย!" เสียงคำรามของไป๋เฉินแหบพร่าแต่ทรงพลังดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์อสูรบรรพกาล รอบกายของเขาในเวลานี้ ค่ายกลรวบรวมปราณนับร้อยสายกำลังหมุนวนบดขยี้กันเองจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว หินผาโบราณภายในถ้ำลับแลสั่นสะเทือน รอยแตករ้าวราวดั่งใยแมงมุมแผ่ขยายออกไปนับพันจั้ง ปราณอสูรสีดำสนิททะลักทลายออกจากจุดชีพจรทั่วร่างของเขา รุนแรงและดุดันจนแม้แต่ห้วงมิติยังบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น ไม่ไกลนัก หลี่ชิงฮั่นยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักหยกขาว นางใช้น้ำแข็งพันปีหลอมรวมเป็นม่านพลังปกป้องปากถ้ำไว้เพื่อสกัดกั้นแรงกดดันจากภายนอก แม้ใบหน้างามล้ำจะยังคงความเยือกเย็นดั่งหิมะไร้ความรู้สึก ทว่าปลายนิ้วเรียวที่ถือกระบี่สตรีคู่กายกลับสั่นระริกเล็กน้อย นางมองแผ่นหลังที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของไป๋เฉินด้วยแววตาที่ซับซ้อน "ไป๋เฉิน... เจ้าบ้าระห่ำเกินไปแล้ว" หลี่ชิงฮั่นพึมพำกับตนเอง เสียงของนางเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมหนาว แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่นางไม่เคยหยิบยื่นให้ผู้ใดมาก่อนในชีวิต "การทะลวงสู่ขั้นที่สามโดยฝืนใช้เคล็ดอสูรกลืนนภา มีแต่จะทำให้ร่างเนื้อของเจ้าแหลกสลายก่อนที่ทัณฑ์สวรรค์จะทันได้ลงทัณฑ์เสียอีก" "ข้าไม่เป็นไร..." ไป๋เฉินแค่นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต เคล็ดวิชาในคัมภีร์อสูรบรรพกาลหมุนวนในตันtian (ตันเถียน) ด้วยความเร็วสูงสุด ปราณฟ้าดินรอบภูเขาหมื่นพยัคฆ์เริ่มบิดเบี้ยว เมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ปกคลุมท้องนภาในรัศมีพันลี้จนมืดมิดราวกับเวลากลางคืน นี่คือสัญญาณเตือน... ทัณฑ์สวรรค์กำลังจะมาเยือน ในยุทธภพนี้ ผู้ใดทะลวงขอบเขตล้วนต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบของฟ้าดิน แต่วิถีของไป๋เฉินนั้นฝืนลิขิตเกินไป เขามีความแค้นของมหาเทพกระบี่ในอดีตชาติ และความทรงจำอันดุร้ายของอสูรบรรพกาล การทะลวงสู่ขอบเขตขั้นที่สามของเขาจึงไม่ใช่แค่การเลื่อนระดับพลังธรรมดา หากแต่มันคือการประกาศสงครามกับกฎเกณฑ์ทั้งปวง "ฮ่าๆๆๆ มาสิ!" ไป๋เฉินเงยหน้าขึ้นฟ้า หัวเราะร่าด้วยความสะใจ แม้โลหิตจะไหลอาบใบหน้าจนน่ากลัว "ข้าเกิดใหม่ในร่างสวะผู้นี้ มิใช่เพื่อให้พวกมันเหยียบย่ำ แต่เพื่อมาเหยียบย่ามฟ้าดินต่างหาก!" ตูมมม! สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นแรกฟาดผ่าลงมาจากกลางใจเมฆ ทะลวงทะลุเพดานถ้ำหินลงมาตรงร่างของไป๋เฉินพอดี แรงกระแทกนี้รุนแรงจนพื้นดินยุบตัวลงไปหลายฉั้ง ควันไฟและฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ หลี่ชิงฮั่นเบิกตากว้าง นางสะบัดแขนเสื้อ ธารน้ำแข็งนับพันสายพุ่งเข้าพยุงม่านพลังเพื่อต้านทานแรงสะท้อนที่แผ่ซ่านออกมา แต่นางก็ยังถูกซัดจนถอยหลังไปสามก้าว รอยเลือดสดๆ ไหลรินที่มุมปากของนางเช่นกัน "เฉินหลาง!" นางอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางหลุมลึกที่เกิดจากสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ ร่างของไป๋เฉินยังคงยืนหยัด ไม่ยอมคุกเข่าลงแม้แต่นิ้วเดียว กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปน เส้นเลือดปูดเขียวราวกับอสรพิษกำลังเลื้อยพล่าน ปราณอสูรสีดำและสายฟ้าสีม่วงผสานเข้าด้วยกัน เกิดเป็นประกายแสงสีเลือดที่น่าสะพรึงกลัว ร่างกายของเขาหลุดพ้นจากขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชนไปอย่างสิ้นเชิง กระดูกทุกชิ้นส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับกำลังถูกหลอมขึ้นใหม่ในเตาหลอมอัคคีพันปี "ยัง... ยังไม่พอ!" ไป๋เฉินคำรามลั่น ขบกรามแน่นจนเลือดทะลัก เขาไม่ได้รอให้สายฟ้าเส้นที่สองฟาดลงมา แต่กลับเป็นฝ่ายทะยานร่างพุ่งสวนขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยมือเปล่า! ภาพที่ปรากฏช่างตระการตาและบ้าคลั่งถึงขีดสุด บุรุษผู้หนึ่งพุ่งทะยานเข้าหาอสนีบาตแห่งทัณฑ์สวรรค์ราวกับจะคว้าก้อนเมฆมาขยี้ด้วยมือข้างเดียว สำนวนกระบี่ไร้ลักษณ์หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณอสูรบรรพกาล แผ่รังสีสังหารที่ทำให้สรรพสิ่งในรัศมีร้อยลี้ต้องสั่นสะท้าน ทว่า ในวินาทีที่ไป๋เฉินกำลังจะทะยานพ้นปากถ้ำเพื่อเผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์ระลอกที่สอง บรรยากาศโดยรอบกลับเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เสียงระเบิดของสายฟ้าพลันเงียบเสียงลง ราวกับเวลาถูกหยุดนิ่ง เงาร่างสีขาวสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียงที่เบื้องหลังของหลี่ชิงฮั่น ดาบยาวเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่ลำคอระหงของนางอย่างแนบเนียน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล "ศิษย์น้องไป๋... เจ้าช่างหาญกล้ายิ่งนักที่กล้าทะลวงขอบเขตในสถานที่แห่งนี้ น่าเสียดาย... วันนี้คือวันตายของเจ้า และจะเป็นวันที่ข้า... เฟิงเทียนฮ่าว ได้ครอบครองทั้งเคล็ดวิชาอสูรและ... ตัวแม่นางหลี่ผู้นี้ไปพร้อมๆ กัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานฟ้าไปกับตัวอักษรเหล่านี้ด้วยกันนะครับ