กับดักมรณะในวังวนมายา

กุญแจศิลาโบราณในมือของไป๋เฉินสะท้อนแสงสีโลหิตเรืองรอง วังวนมายาเบื้องหน้าหมุนวนดั่งปากอสูรกลืนกินวิญญาณ "อย่าได้ก้าวเข้าไป... นั่นคือสุสานที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อฝังกลบพวกเจ้าโดยเฉพาะ" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงของซากศพครูดกับพื้นหินดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง ผู้อาวุโสสำนักมาร 'เทียนกู่' ปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบ ไอพลังมารสีดำสนิทแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณจนหมู่พฤกษาเหี่ยวเฉาลงในพริบตา ดวงตาของมันหรี่แคบ จ้องมองมรดกเซียนตรงหน้าด้วยความโลภระคนกระหายเลือด ไป๋เฉินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ร่างกายของเขายังคงยืนหยัดตรงราวดั่งกระบี่เหล็กกล้าที่ปักค้ำฟ้า ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์รอบกายหมุนวนเป็นเกราะป้องกันไอมารที่คุกคามเข้ามาอย่างดุร้าย "คิดไม่ถึงว่าสุนัขรับใช้แห่งสำนักมารจะกล้าตามรังควานไม่เลิกรา" ไป๋เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบราดรดลงบนความฮึกเหิมของอีกฝ่าย "หรือว่าความตายที่สำนักของเจ้าเมื่อคราวก่อน ยังทำให้พวกมันจำฝังใจไม่พอ?" เทียนกู่แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของมันบาดหูราวกับโลหะกระทบกัน "สามห่าว! เจ้าเด็กเหลือขอ คิดว่าครอบครองวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์แล้วจะไร้เทียมทานงั้นรึ? วันนี้ที่แห่งนี้จะเป็นสุสานของเจ้า และสมบัติเซียนชิ้นนั้นจะต้องตกเป็นของนายข้า... เฟิงเทียนฮ่าว!" ชื่อของศัตรูคู่อาฆาตดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ หลี่ชิงฮั่นที่ยืนอยู่เคียงข้างไป๋เฉินก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังนภาไร้ลักษณ์กระชับกระบี่ในมือแน่น ไอร้อนจากพลังมารทำให้ผิวเนียนละเอียดของนางระคายเคืองเล็กน้อย แต่แววตาของนางกลับเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี "มารชั้นต่ำเช่นพวกเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาเอ่ยนามประมุขผู้สูงส่ง?" หลี่ชิงฮั่นเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจคมกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพ "หึ แม่นางน้อย หน้าตางดงามปานล่มเมือง เสียดายที่จะต้องมาดับสูญ ณ ที่แห่งนี้พร้อมกับมัน!" เทียนกู่สะบัดแขนเสื้อ ทันใดนั้น ค่ายกลลวงตาเบื้องหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นหมอกควันสีม่วงเข้ม กลิ่นอายของภาพมายานับพันพุ่งเข้าจู่โหมประสาทสัมผัส ทั้งเสียงร่ำไห้ ภาพหลอนของความตาย และความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใต้สำนึกถูกดึงออกมาครอบงำ ไป๋เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย รอบตัวเขาภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติที่ถูกหักหลังและทรยศเริ่มปรากฏชัดขึ้นอีกครั้ง ภาพของศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เคยร่วมสาบานกลับกลายเป็นอสุรกายพุ่งเข้าฉีกกระชากเนื้อหนังของเขา *กลลวงจิตใจ...* ไป๋เฉินหลับตาลงชั่วพริบตา สัจธรรมแห่งวิถีเซียนไหลเวียนผ่านห้วงสมอง ความเจ็บปวดในอดีตไม่ใช่สิ่งที่จะมาบั่นทอนจิตใจของมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดได้ แต่มันคือเชื้อเพลิงที่หล่อหลอมให้จิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น "มุกตลกสิ้นคิด" ไป๋เฉินลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทพลันเปล่งประกายคมกริบราวกับดาราจักรระเบิด ร่างกายของเขาปลดปล่อยพลังอสูรบรรพกาลออกมาในชั่วพริบตา เสียงคำรามต่ำของพญาครุฑและมังกรทมิฬดังสะท้อนก้องกังวานในห้วงมิติ คลื่นพลังอันเกรี้ยวกราดกวาดล้างหมอกควันสีม่วงสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา เทียนกู่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มันไม่คาดคิดเลยว่าวิชามายาขั้นสูงของตนจะถูกทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยจิตสำนึกอันกล้าแกร่งเพียงชั่วลมหายใจ "เป็นไปไม่ได้! เจ้าแค่วิถีหลอมรวมลมปราณ เหตุใดจิตวิญญาณจึง..." "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้" ไป๋เฉินกล่าวตัดบท ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับภูตผี พริบตาเดียวก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเทียนกู่ กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือไม่ได้ถูกชักออกจากฝัก หากแต่ใช้ฝักกระบี่ฟาดเข้าที่กลางอกของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี! เปรี้ยง! ร่างของเทียนกู่กระเด็นลอยละลิ่วไปชนเข้ากับผนังถ้ำศิลาจนแตกละเอียด กระอักโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทว่า ในวินาทีที่ไป๋เฉินกำลังจะก้าวเข้าไปเผด็จศึก บรรยากาศโดยรอบกลับนิ่งงัดลงอย่างกะทันหัน หมอกควันสีดำที่ควรจะสลายไปกลับรวมตัวกันอีกครั้ง กลายเป็นเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด ใบหน้านั้นงดงามราวกับสตรีแต่ทว่าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำมหิต เฟิงเทียนฮ่าว... ศัตรูคู่อาฆาตปรากฏตัวขึ้นแล้ว พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... ศิษย์น้องรัก" เฟิงเทียนฮ่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่าขนลุก ก่อนที่แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าของไป๋เฉินและหลี่ชิงฮั่นจะยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางมรดกแท้จริงที่ถูกเตรียมไว้ต้อนรับพวกเขาโดยเฉพาะ! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีเซียนอันโดดเดี่ยวนี้ไปพร้อมกับข้า ลั่วอสูรหมื่นภูผา นะครับ