ตำนานขุนศึกมืด

“อย่ามองมัน… แพรวา หลับตาลง!” ผมคำรามสั่งพลางกระชากร่างของเธอให้หลบเข้าหลังเสาไม้สักเก่าคร่ำภายในหอไตรโบราณ มือซ้ายของผมประทับยันต์อักขระกันภัยลงบนอากาศ บังเกิดเป็นม่านพลังสีทองจางๆ ที่สั่นไหวรุนแรงราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ นิ้วที่เรียวยาวและเย็นเฉียบของอาจารย์—มือที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว—กำลังแหวกผ่านมิติที่บิดเบี้ยวออกมา ผิวหนังที่ซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดดำสนิทปูดโปนขยับเขยื้อนอย่างบิดเบี้ยว มันไม่ได้ต้องการจะดึงผมไปหา แต่มันกำลังพยายาม ‘หยิบยื่น’ บางอย่าง “รินทร์… ท่านกำลังเจ็บปวด ท่านเรียกชื่อคุณ” แพรวาสั่นสะท้าน เธอไม่ได้หลับตาตามคำสั่ง แต่เธอกำลังมองเห็นในสิ่งที่ผมไม่อยากให้เห็น จิตสัมผัสของเธอเชื่อมโยงกับสิ่งที่อยู่หลังรอยแยกนั้นอย่างไม่อาจห้ามได้ ผมกัดฟันกรอด ความเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่จิตวิญญาณของอาจารย์ที่ผมเคารพรัก แต่นี่คือ ‘กลลวง’ ของวิชาอาคมสายดำชั้นต่ำที่อาศัยซากศพของผู้มีตบะแก่กล้ามาเป็นฐานที่ตั้งของอาคม “นั่นไม่ใช่ท่านอาจารย์” ผมข่มเสียงให้ราบเรียบที่สุด ทั้งที่ในใจดั่งไฟสุม “นั่นคือเศษเสี้ยวของตำนานขุนศึกมืด… พวกมันกำลังใช้จิตจำแลงของคนที่เราผูกพันเพื่อล่อให้เราเปิดช่องว่างของจิต” ผมสะบัดข้อมือ หยิบยันต์ ‘อัคนีเบิกเนตร’ ออกมา ความร้อนระอุจากยันต์แผ่ออกมาตัดกับความเย็นของมิติอาถรรพ์ ผมไม่รอช้า พุ่งตัวออกไปข้างหน้าพร้อมกับสวดคาถาอักขระโบราณ เสียงสวดของผมก้องกังวานไปทั่วหอไตร กดข่มเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังออกมาจากรอยแยกนั้นให้เงียบลง ความจริงที่ผมสืบค้นมาตลอดสามคืนในคัมภีร์ใบลานเก่าแก่กำลังปรากฏชัดขึ้น ขุนศึกมืดไม่ใช่คน แต่เป็น ‘เครื่องจักรกลไสยเวท’ ที่สร้างขึ้นจากจิตวิญญาณของผู้ที่ถูกสาปให้กลายเป็นภาชนะของความมืด มันคือต้นกำเนิดของวิชา ‘ชักเชิดเงา’ ที่จอมขมังเวทคนนั้นกำลังใช้ เมื่อแสงสีทองจากยันต์สัมผัสกับนิ้วมือที่แหวกออกมา ร่างนั้นก็เริ่มบิดเบี้ยวเปลี่ยนสภาพ มันไม่ใช่ร่างอาจารย์อีกต่อไป แต่เป็นกลุ่มก้อนไอสีดำข้นคล้ายน้ำมันดิบที่พยายามจะยึดเกาะแขนผม “คุณรินทร์!” แพรวาร้องขึ้น ผมหันไปมองในเสี้ยววินาที เห็นร่างของจอมขมังเวทเงายืนตระหง่านอยู่บนคานไม้สูงเหนือหัวเรา มันไม่ได้ลงมือด้วยกำลัง แต่กำลัง ‘อ่าน’ กระบวนการวิชาของผม “เจ้าสืบสาวจนเจอต้นตอของวิชาข้าจนได้นะ… พ่อหมอผู้เที่ยงธรรม” เสียงของมันแหบพร่าเหมือนเสียงใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ “แต่เจ้ารู้ไหม ว่าทำไมขุนศึกมืดถึงต้องเป็นขุนศึก? เพราะมันไม่ได้มาเพื่อสู้ แต่มาเพื่อ ‘ทวงคืน’ สิ่งที่เป็นของมันตั้งแต่ต้น” มันเหยียดนิ้วชี้มาที่แพรวา ทันใดนั้น เงาที่พื้นห้องก็เริ่มยืดตัวขึ้นเหมือนสัตว์ร้ายที่มีชีวิต แพรวากรีดร้องเมื่อเงาของเธอเองเริ่มรัดพันข้อเท้าเธอแน่นขึ้น ราวกับจะลากเธอลงไปในความมืดมิดใต้พื้นไม้ ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น ผมพุ่งตัวเข้าไปหาแพรวา มือหนึ่งคว้าตัวเธอไว้ อีกมือหนึ่งสลัดยันต์อาคมเข้าปะทะกับเงานั้น แต่แทนที่เงาจะสลายไป มันกลับดูดซับพลังอาคมของผมเข้าไปเสียดื้อๆ นี่มันไม่ใช่ไสยเวทธรรมดา… แต่มันคือการใช้ความเมตตาของผมเป็นตัวนำพลังงานเข้าสู่ตัวมัน “อย่าคิดจะสู้ด้วยกำลังเลยรินทร์” จอมขมังเวทเงาหัวเราะก้อง “เจ้าไม่มีวันชนะเงามืดได้ หากเจ้ายังไม่ยอมรับว่า… ในตัวเจ้าเองก็มีความมืดที่น่ากลัวกว่าข้าซ่อนอยู่” ทันใดนั้น บรรยากาศในหอไตรก็เปลี่ยนไป เสียงกรีดร้องของวิญญาณหายไปสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก อาจารย์ที่เคยปรากฏร่างอยู่ในรอยแยกมิติเมื่อครู่ บัดนี้กลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาของท่านที่เคยขาวโพลนเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาเป็นสายเลือด แล้วท่านก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ผมคุ้นเคยที่สุด ซึ่งนั่นทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น “รินทร์… ช่วยฉันด้วย… ฉันยังไม่ได้ตายจริงๆ อย่างที่เธอเข้าใจ” ผมชะงักงัน มือที่ถือยันต์สั่นเทา นี่คือการหลอกลวงหรือความจริงที่ถูกปิดตาย? ท่ามกลางความสับสน แพรวาที่อยู่ในอ้อมกอดผมเริ่มหมดสติไป ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตา ร่างของอาจารย์เดินตรงเข้ามาหาผมช้าๆ ในขณะที่จอมขมังเวทเงาเริ่มขยับมือเป็นจังหวะอาคมที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือ ‘พันธสัญญาเงา’ ที่จะมัดวิญญาณผมไว้กับที่นี่ตลอดกาล ผมเหลือเวลาอีกไม่มาก หากผมไม่ตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ไม่เพียงแต่แพรวาจะต้องกลายเป็นภาชนะของมัน แต่ผมเองก็จะสูญเสียโอกาสที่จะได้รู้ความจริงที่ว่า… แท้จริงแล้วใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเงาของอาจารย์ ผมหันไปสบตากับอาจารย์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แล้วตัดสินใจทำสิ่งที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต คือการวางยันต์ในมือลงกับพื้น ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับรินทร์และแพรวาในทุกก้าวย่างของความลี้ลับนี้นะครับ อรุณมนตราขาว