มนต์กักขัง

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้เส้นด้ายอาคมนั่นบาดคอจนขาดกระเด็น" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นก้องขึ้นในห้องมืดสนิท รินทร์หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นสู่สันหลัง เขาไม่ได้กลัวตาย แต่ความตระหนักรู้ที่ว่าแพรวาอาจกำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ รินทร์พยายามเพ่งสายตาฝ่าความมืด กลิ่นอายของกำยานเก่าแก่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นของอาคมสายดำที่เขาคุ้นเคยดี มันคือ 'มนต์กักขังวิญญาณ' ที่ถูกออกแบบมาเพื่อปิดตายทุกช่องทางเชื่อมต่อระหว่างมิติ "แพรวา? ตอบผมหน่อย" รินทร์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แม้ภายในจะร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง จังหวะการหายใจนั้นติดขัดและดูทรมาน รินทร์ตัดสินใจใช้อาคมเนตรทิพย์ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นมองเห็นเส้นสายของพลังงานที่ถักทอเป็นตาข่ายล่องหนขวางกั้นอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่กำแพงธรรมดา แต่มันคือกับดักที่เชื่อมโยงกับลมหายใจของคนที่ถูกขังอยู่ข้างใน "ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าว สตรีผู้นี้จะกลายเป็นเครื่องสังเวยให้แก่เงาของข้า" เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งกรอบดังขึ้นจากเงามืด มุมหนึ่งของห้องร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางไอหมอกดำสนิท รอยยิ้มของเขาเหยียดกว้างจนดูน่าสะพรึงกลัว "แกต้องการอะไรกันแน่" รินทร์ถามพลางค่อยๆ หยิบยันต์เกราะเพชรออกจากกระเป๋าเสื้อด้วยความชำนาญ มือของเขามั่นคงราวกับหินผา "ข้าต้องการให้เจ้าเห็น..." ชายผู้นั้นก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากอาคม "เห็นความสิ้นหวังในวินาทีที่เจ้าต้องเลือกระหว่างอำนาจกับคนรัก" รินทร์มองทะลุผ่านตาข่ายอาคมเข้าไป เขาเห็นแพรวานั่งทรุดตัวอยู่บนพื้น มือของเธอสั่นเทา พยายามใช้ปลายนิ้ววาดรูปยันต์ป้องกันตัวในอากาศ แต่ทว่ากระแสพลังกลับถูกกลืนหายไปในความมืดรอบกาย แพรวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดแต่มั่นคง เธอส่ายหน้าช้าๆ เป็นสัญญาณบอกให้รินทร์อย่าได้เข้าใกล้ "อย่ารินทร์... นี่มันกับดัก... มันรอให้คุณปลดปล่อยพลัง..." เสียงของแพรวาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่รินทร์กลับได้ยินมันชัดเจนกว่าสิ่งใดในโลก "ผมไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด" รินทร์พึมพำ เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เขาไม่เลือกที่จะสู้กับมันด้วยพลังทำลาย แต่เลือกจะใช้อาคม 'ถอนรากเหง้า' ซึ่งต้องใช้สมาธิระดับสูงสุดในการเชื่อมต่อกับมิติที่กักขัง เขานั่งลงขัดสมาธิกลางห้อง ท่ามกลางอันตรายที่พร้อมจะกลืนกินเขาทุกเมื่อ สวดบริกรรมคาถาด้วยน้ำเสียงกังวานและทรงพลัง แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ตัวเขา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจากภาระของอาคม แต่เขากลับไม่มีทีท่าจะยอมแพ้ "ไร้ประโยชน์..." จอมขมังเวทหัวเราะร่า ร่ายอาคมสายดำเข้าจู่โจมรินทร์อย่างบ้าคลั่ง พลังสีนิลพุ่งเข้าหาชายหนุ่มราวกับอสรพิษหมายเอาชีวิต รินทร์ไม่ขยับหนี เขาสร้างวงล้อมอาคมสีขาวสว่างวาบขึ้นรอบตัว ปะทะกับพลังมืดจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าภายในห้องแคบๆ เขาต้องประคองสมาธิไว้ให้มั่น ทั้งปกป้องตัวเองและพยายามแทรกซึมเข้าไปในตาข่ายที่กักขังแพรวาอยู่ "หากเจ้าอยากช่วยนาง ก็จงรับเอาความเจ็บปวดนี้ไปแทนที่นางเสีย!" จอมขมังเวทคำราม พร้อมกับถ่ายทอดอาคมพิษผ่านสายใยที่เชื่อมอยู่ รินทร์กระอักเลือดออกมาคำโต ความเจ็บปวดแล่นผ่านร่างราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง แต่เขากลับยิ้มออกมา... ยิ้มที่ทำให้ศัตรูถึงกับชะงัก "ขอบคุณที่บอกทาง..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มลงบนพื้นดินพร้อมกับถ่ายทอดอาคมสีขาวบริสุทธิ์ลงไปตามรอยแยกของเส้นอาคมของศัตรู ทันใดนั้น แสงสีขาวก็พุ่งขึ้นจากพื้นดินตามรอยอาคมของจอมขมังเวท ทุกจุดที่มันสัมผัส อักขระสีดำที่เคยเรืองแสงอยู่กลับแตกสลายหายไปราวกับควันไฟ ความมืดมิดที่กักขังแพรวาสลายตัวลงอย่างรวดเร็ว "เป็นไปไม่ได้!" จอมขมังเวทตะโกนด้วยความโกรธแค้น รินทร์รีบพุ่งตัวเข้าไปคว้าตัวแพรวาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะรีบถอยห่างออกมา แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะพาเธอหนีออกไปจากห้องลับนั้น บานประตูไม้หนาหนักที่เคยถูกปิดตายกลับเปิดออกกว้าง... ทว่า บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูไม่ใช่ลูกสมุนของจอมขมังเวท แต่กลับเป็น 'อาจารย์' ของรินทร์ ชายผู้ที่รินทร์เชื่อมาตลอดว่าได้ตายไปแล้วจากเหตุการณ์ในอดีต พร้อมกับดวงตาที่ปราศจากแววตาแห่งความเมตตา และในมือของเขากำลังถืออาวุธไสยเวทที่รินทร์จำได้ดี... 'กริชโลหิต' ที่เป็นต้นเหตุแห่งความตายทั้งหมด รินทร์เบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นไปถึงขั้วหัวใจเมื่ออาจารย์ของเขาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมด... เขาเป็นเพียงเบี้ยในกระดานของใครบางคนมาโดยตลอด? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินทร์และแพรวาในบทนี้ พบกันตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว