ล่าข้ามเมือง

"ถ้าเจ้าก้าวขาพ้นจากเขตอาคมนี้ไปเพียงก้าวเดียว แพรวาจะเหลือเพียงเปลือกที่รอวันเน่าเปื่อยเท่านั้น" เสียงกระซิบแหบพร่าดุจเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นข้างหู รินทร์หยุดฝีเท้าลงทันที กระแสลมรอบกายหมุนวนจนชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดไหว เขาไม่ได้หันกลับไปมองเบื้องหลัง เพราะรู้ดีว่านั่นเป็นเพียง 'เงา' ที่ถูกส่งมาล่อหลอกให้เขาไขว้เขว ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองไปยังเบื้องหน้า—ตลาดมืดหลังวัดร้างที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดของเมืองใหญ่ ที่นี่คือแหล่งรวมของขลังต้องห้ามและวิญญาณเร่ร่อนที่รอการซื้อขาย รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจายจากการข่มขู่เมื่อครู่กลับมา เขากำ 'ตะกรุดพิชัยสงคราม' ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พลังสายขาวที่ไหลเวียนในกายร้อนรุ่มดุจไฟที่พยายามเผาผลาญความมืดมิดในพื้นที่นี้ให้มอดไหม้ "อย่าหวังเลยว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าใช้เธอเป็นเครื่องมือ" รินทร์พึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะมีผู้ใดโต้แย้ง เขาก้าวเข้าสู่เขตตลาดมืด กลิ่นกำยานราคาถูกผสมกับกลิ่นสาบของเนื้อเน่าโชยเข้าจมูก บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยอาคมชั้นต่ำที่ปกคลุมอยู่ รินทร์กวาดสายตามองเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่สวมฮู้ดปิดบังใบหน้า พวกเขาวางขายตั้งแต่ซากศพสัตว์อาถรรพ์ไปจนถึงตุ๊กตาลูกกรอกที่เต็มไปด้วยไอวิญญาณร้าย "พ่อหนุ่ม... มองหาอะไรอยู่หรือ?" หญิงชราหลังค่อมคนหนึ่งที่นั่งขายเครื่องรางทำจากกระดูกนิ้วมือเอ่ยถาม เสียงของนางแหลมเล็กและชวนให้ขนลุก "ถ้าต้องการของที่ทำให้คนรักกลับมาซุกซอกในอ้อมกอดเจ้าตลอดกาล... ข้ามีตำราลับที่เจ้าจะหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว" รินทร์หยุดยืนตรงหน้าหญิงชรา แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย เขาวางเหรียญเก่าแก่ที่ลงอาคมกันภัยไว้บนแผงของนางหนึ่งเหรียญ "ข้าไม่ได้มาหาของพรรค์นั้น... ข้ามาตามหาคนที่พาตัวผู้หญิงคนหนึ่งไปเมื่อตอนหัวค่ำ" หญิงชราหัวเราะร่วน เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงกระดูกแตกหัก "คนในที่นี้ล้วนไม่มีชื่อ พ่อหนุ่ม เจ้าจะตามหาลมที่พัดผ่านไปแล้วได้อย่างไร?" "ถ้าไม่มีชื่อ ก็ย่อมมีรอยเท้า" รินทร์ตอบพร้อมกับชักมีดหมอเล่มเล็กออกมา ปลายมีดส่องประกายสีเงินยวงท่ามกลางความมืด เขาไม่ได้ขู่ แต่เขากำลัง 'เปิดทาง' พลังอาคมขาวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด บรรยากาศในตลาดมืดพลันเงียบสงัดลงทันที เขารู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อยลงทุกที คืนจันทร์ดับใกล้เข้ามาทุกขณะ หากเขาไม่รีบหาตัวคนร้ายให้พบ แพรวาจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต รินทร์ก้าวผ่านแผงขายของไปอย่างมั่นคง กระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านลับในสุดของตลาด—ร้านที่เต็มไปด้วยกระจกอาถรรพ์นับร้อยบานที่สะท้อนเงาอันบิดเบี้ยวของเขานับพันร่าง ทันใดนั้นเอง กระจกบานกลางร้านก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานมหาศาลพุ่งเข้าปะทะกับกำแพงอาคมที่รินทร์กางไว้รอบตัวจนสั่นสะเทือน ร่างของชายปริศนาผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดหลังร้าน รูปร่างของเขาดูคล้ายกับรินทร์ราวกับฝาแฝด ทว่าแววตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยไออาฆาต "เจ้ามาช้าไปนิดรินทร์" ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของจอมขมังเวทเงา "แพรวาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว... นางกำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของข้าในอีกไม่กี่อึดใจนี้ที่ยอดหอคอยร้างกลางเมือง" รินทร์กัดฟันแน่น พลังในกายปะทุขึ้นจนอาภรณ์ที่เขาสวมอยู่ส่งเสียงสั่นพริ้ว "เจ้าไม่มีวันทำสำเร็จ ตราบใดที่วิญญาณอาจารย์ข้ายังคุ้มครองข้าอยู่!" ทว่าก่อนที่รินทร์จะพุ่งตัวเข้าใส่ เงาร่างตรงหน้ากลับแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ "ลองก้มลงมองที่พื้นดูสิ... รินทร์" รินทร์ก้มลงมองตามคำสั่ง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นหยดเลือดสีดำสนิทหยดลงจากเงาของตัวเขาเอง... เงาของเขากำลังกลายเป็นสีแดงฉาน และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ มันกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่ตำแหน่งที่หัวใจของเขาอยู่ มือของรินทร์สั่นเทาเมื่อเขารู้สึกได้ว่า ร่างกายของเขากำลังถูกครอบงำจากภายในเสียเอง "เลือกเอาสิ จะสละชีวิตทิ้งเพื่อรักษาสัจจะ หรือจะยอมให้ข้าควบคุมร่างนี้ไปสังหารคนรักของเจ้าด้วยมือของเจ้าเอง" เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วตลาดมืด พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูก รินทร์ล้มลงคุกเข่าบนพื้นดินที่เย็นเฉียบ เขากำมีดหมอแน่นจนเลือดไหลออกจากอุ้งมือ ในวินาทีที่ความมืดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้น เสียงกระซิบที่แผ่วเบาของแพรวาก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเขา... เสียงนั้นไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือคำเตือนสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับรินทร์ในบทนี้ แล้วเรามาลุ้นกันต่อในตอนถัดไปนะครับ โดย อรุณมนตราขาว ครับ