เบาะแสจากศพที่ไร้ชื่อ

“อย่าแตะต้องเชือกนั่นเด็ดขาด แพรวา!” ผมตวาดเสียงต่ำแต่หนักแน่น มือคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่ปลายนิ้วของแพรวาจะสัมผัสเข้ากับเส้นด้ายสายสิญจน์สีดำสนิทที่พันธนาการร่างไร้วิญญาณกลางป่าช้าเก่าแก่ แพรวาสะดุ้งสุดตัว ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระคนตื่นตระหนก เธอหันมามองผม ลมหายใจขาดห้วงราวกับคนเพิ่งหลุดพ้นจากมนตร์สะกด “รินทร์... ฉันรู้สึกเหมือนมันกำลังร้องเรียก” เสียงเธอกระซิบแผ่วเบา สั่นเครือ “เหมือนคนข้างในนี้... เขากำลังทรมาน” ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของผมจับจ้องไปยังศพที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาตามเบาะแสที่ผมแกะรอยมาจากยันต์สะกดวิญญาณในคดีก่อนหน้า สภาพศพเริ่มเน่าเปื่อยตามกาลเวลา ทว่าสิ่งที่น่าขนลุกคือแผ่นยันต์หนังมนุษย์ที่แปะอยู่บนหน้าผาก ลายอักขระขอมโบราณสีเลือดนั้นยังคงมีไอเย็นเยือกแผ่ออกมาไม่ขาดสาย มันไม่ใช่ไสยเวททั่วไป แต่มันคือ ‘อาคมจองจำเงา’ วิชาสายดำที่สาบสูญไปนานนับศตวรรษ ผมหยิบผ้ายันต์ขาวบริสุทธิ์ออกจากกระเป๋าสะพาย ก่อนจะบริกรรมคาถาเบาๆ แล้วแปะทับลงบนแผ่นยันต์ดำนั้นเพื่อตรึงอาคมชั่วคราว กลิ่นเหม็นสาบของความตายคลุ้งตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ผมขยับตัวบังแพรวาไว้ไม่ให้เผชิญหน้ากับความอัปยศของไสยเวทสายมืดตรงหน้าโดยตรง “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ แพรวา ถอยไปที่รถก่อนครับ” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งไว้ให้มากที่สุด แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่จ้องมองมาจากความมืดมิดรอบทิศ “ฉันทิ้งคุณไว้ไม่ได้” เธอกลั้นใจยืนหยัด ดวงตาที่มีสัมผัสพิเศษคู่นั้นกวาดมองไปรอบป่า “รินทร์... คุณไม่ได้สังเกตเหรอว่าเงาของเราไม่ได้อยู่ที่เดิม? มันเคลื่อนไหว... เหมือนมีชีวิต” ผมชะงัก สายตาเหลือบมองเงาของตัวเองที่ทอดตัวลงบนพื้นดินที่เปียกชื้น มันไม่ได้เลียนแบบท่าทางการขยับของผม แต่มันกำลังบิดเบี้ยว ราวกับมีบางอย่างกำลังพยายามจะหลุดพ้นออกมาจากร่างของผมเอง ผมขบกรามแน่น นี่ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือกับดัก จอมขมังเวทคนนั้นกำลังหย่อนเหยื่อล่อให้ผมก้าวเข้าสู่เขตแดนของมันอย่างจงใจ ผมหยิบมีดอาคมลงอักขระประจำตัวขึ้นมา กรีดฝ่ามือตัวเองหยดเลือดลงบนผืนดินรอบศพเพื่อสร้างวงอาคมคุ้มกัน “ถอยไปด้านหลังผม” ผมสั่งเสียงเฉียบขาด “จำไว้ อย่าละสายตาจากพระในคอ ห้ามขานรับเสียงเรียกใดๆ ที่ไม่ใช่เสียงของผม เข้าใจไหมครับ?” แพรวาพยักหน้า เธอทำตามอย่างว่าง่ายแม้ใบหน้าจะซีดเผือด ผมหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับศพเบื้องหน้าอีกครั้ง ก่อนจะใช้มีดกรีดผ่านด้ายสายสิญจน์สีดำนั้นด้วยความระมัดระวัง ทันทีที่เส้นด้ายขาดออก เสียงหวีดร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องไปทั่วป่าช้า ไม่ใช่เสียงจากคน แต่เป็นเสียงจากมิติที่ซ้อนทับอยู่ ศพที่ไร้ชื่อนั้นกระตุกเกร็ง แผ่นยันต์บนหน้าผากระเบิดออกเป็นผุยผง ก่อนที่ดวงตาที่เคยปิดสนิทจะเบิกโพลงขึ้น! สิ่งที่ปรากฏในดวงตานั้นไม่ใช่ลูกตาคน แต่เป็นความว่างเปล่าที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้าง แพรวาหวีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อเงาที่พื้นพุ่งเข้ามารัดที่ข้อเท้าของเธอ ผมไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปใช้ฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยอาคมขาวตบลงบนกลางอกของศพนั้น “อิมัง พุทธะสังฆัง สะระณังคัจฉามิ!” คลื่นพลังงานสีขาวพุ่งเข้าปะทะกับไอสีดำจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า แสงสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ศพนั้นร่วงลงสู่พื้นดินเหมือนตุ๊กตาที่ถูกตัดสายชัก ผมหอบหายใจหนักหน่วง พลังอาคมที่ใช้ไปเริ่มส่งผลกระทบต่อร่างกาย แต่ก่อนที่ผมจะได้ตั้งตัว เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากความมืดหลังต้นไทรใหญ่ “เก่งมาก... รินทร์” เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก “สมกับเป็นศิษย์รักของอาจารย์ที่ข้าเคยสั่งสอนมาด้วยตัวเอง” ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดคลุมสีเทาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด แสงจันทร์ที่สาดส่องเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีกหนึ่งถูกเผาไหม้จนอัปลักษณ์ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่แพรวาด้วยความกระหาย “แก...” ผมกัดฟันแน่น “แกคือคนสังหารอาจารย์” จอมขมังเวทเงายิ้มเหี้ยม เขายกมือขึ้นชี้มาที่ร่างของแพรวา “อาจารย์ของเจ้าตายเพราะความอ่อนแอ... แต่แม่หญิงผู้นี้จะเป็นภาชนะที่แข็งแกร่งที่สุดในการคืนชีพ ‘นายเหนือเงา’ ที่เจ้าพยายามปกป้องนักหนา... ดูให้ดีเถิดว่าสิ่งในร่างของนางกำลังจะเริ่มตื่นขึ้น” ทันใดนั้น แพรวาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังผมก็ทรุดตัวลง มือของเธอจิกเข้าที่ลำคอตัวเอง ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยรอยยิ้มที่ผมไม่มีวันลืมได้ลง “รินทร์... ช่วยฉันด้วย... จากข้างในนี้” ความหวาดกลัวแล่นริ้วขึ้นมาในอก เมื่อผมพบว่าสิ่งที่กอดรัดแพรวาอยู่ไม่ใช่แค่ไออาคม... แต่มันคือวิญญาณของอาจารย์ผมเองที่สิงสู่เธออยู่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในตอนนี้ไปพร้อมกับผม และขอให้เตรียมใจให้พร้อม เพราะในตอนหน้า โชคชะตาจะบีบให้ผมต้องเลือกระหว่างศรัทธากับชีวิตของคนที่รักที่สุดครับ - อรุณมนตราขาว