ศัตรูในคราบผู้ดี

“ผมเชื่อว่าคุณคงเข้าใจดีนะครับคุณธนา ว่าคนอย่างผมไม่นิยมเล่นเกมซ่อนหา ถ้าสิ่งที่ผมเห็นในเอกสารนั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ผมเกรงว่าเราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาว” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าดูแคบลงถนัดตา เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังนุ่ม สองมือประสานกันบนตัก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองบุรุษวัยกลางคนตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา ธนา ผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์และผู้บริจาครายใหญ่ของมูลนิธิการกุศล หัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความเป็นผู้ดี ทว่ารินทร์กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของกลิ่นกำยานเก่าแก่ที่ไม่ได้มาจากน้ำหอมราคาแพง แต่มาจากกระดูกสัตว์ที่ถูกบดละเอียดและนำมาฝังลงใต้แผ่นไม้ปาร์เกต์ห้องนี้ “คุณรินทร์ครับ ความเข้าใจผิดมักเกิดขึ้นได้ง่ายเสมอในโลกของธุรกิจ” ธนาขยับแว่นสายตาช้าๆ “เอกสารที่คุณได้มา... ผมมองว่ามันเป็นเพียงบันทึกของกลุ่มคนที่มีความสนใจในประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรที่ซับซ้อนไปกว่านั้นเลย” “ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นที่มีการทำพิธีเบิกเนตรด้วยเลือดสดหรือครับ?” รินทร์สวนกลับทันควัน เขาขยับตัวเล็กน้อย ส่งผลให้มวลพลังงานกดทับภายในห้องสั่นไหว แพรวาที่นั่งอยู่ข้างกายรินทร์กำมือแน่น ความรู้สึกเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวธนาทำให้เธอแทบจะกลั้นหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงเงาดำที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องหลังเงาของชายผู้นี้ มันไม่ใช่เงาของมนุษย์ แต่มันคือกลุ่มก้อนอาคมที่กำลังหิวโหย “แพรวา คุณโอเคไหมครับ?” รินทร์กระซิบถามโดยไม่หันไปมอง แต่สายตายังคงจับจ้องที่ธนา “หนู... หนูรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องจากทุกทิศทางค่ะพี่รินทร์” เธอตอบเสียงสั่น ธนาหุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในชั่วพริบตา เขาวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปที่หน้าต่างบานยักษ์ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามราตรี “คุณรินทร์... โลกนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำหรอกนะครับ ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ย่อมแลกมาด้วยพันธสัญญาเสมอ สิ่งที่ผมทำ ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อรักษาอำนาจที่จะปกป้องสิ่งที่มีค่าที่สุดไว้” “คุณไม่ได้ปกป้องอะไรเลย” รินทร์ลุกขึ้นยืนบ้าง รัศมีแห่งอาคมขาวเริ่มเปล่งประกายรอบตัวเขาจนอากาศรอบข้างเกิดเป็นมวลพลังงานอุ่นๆ “คุณแค่เป็นทาสของมัน และตอนนี้คุณกำลังพยายามจะลากเอาผู้อื่นลงไปสู่ขุมนรกเดียวกับคุณ” “แล้วคุณจะทำอะไรได้? ในเมื่อกฎหมายแตะต้องผมไม่ได้ และอำนาจมืดที่คุณรังเกียจ ก็คือสิ่งที่ค้ำจุนยอดพีระมิดนี้อยู่” ธนาหันกลับมา มือของเขาแบออก เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกประหลาดที่ฝ่ามือ มันเต้นตุบๆ ราวกับหัวใจของสัตว์ร้าย รินทร์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาหยิบยันต์เกราะเพชรออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางมันลงบนฝ่ามือแล้วท่องมนตร์เบาๆ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง บีบอัดเงาดำที่แฝงอยู่ในมุมมืดของห้องให้เผยร่างจริงออกมา มันคือก้อนพลังงานอาฆาตที่มีลักษณะคล้ายใบหน้าของอาจารย์ที่ล่วงลับของเขา! รินทร์ชะงักไปชั่วครู่ ความแค้นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจพุ่งพล่าน แต่เขายังคงสติไว้มั่น “อาจารย์ของผม... เขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุสินะครับ” ธนาแค่นหัวเราะ “ถ้าคุณอยากรู้คำตอบ ก็จงมีชีวิตรอดออกไปจากห้องนี้ให้ได้เสียก่อน” ทันใดนั้น หน้าต่างบานยักษ์ที่ปิดสนิทก็แตกละเอียดออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ใช่จากแรงลม แต่จากพลังงานบางอย่างที่พุ่งเข้ามาจากภายนอก เงาดำนับสิบพุ่งเข้าจู่โจมจากทุกทิศทาง รินทร์คว้าตัวแพรวาเข้าสู่อ้อมกอดพร้อมกับกางอาคมคุ้มกัน แต่ทว่า... สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อแสงจากยันต์กระทบเข้ากับเงาเหล่านั้น รินทร์กลับพบว่าในเงานั้นไม่ได้มีเพียงแค่ปีศาจอาคม แต่มันมี 'เครื่องติดตาม' ทางไสยเวทที่เชื่อมโยงตรงไปยังสร้อยคอของแพรวา! เสียงหัวเราะของธนาดังกังวานขึ้น “คุณคิดหรือครับว่าผมจะเชิญคุณมาที่นี่โดยไม่มีแผนสำรอง? ของขวัญที่ผมมอบให้คุณในฐานะคนรัก มันไม่ใช่แค่สร้อยคอ แต่มันคือ 'ตราประทับภาชนะ' ที่จะทำให้ทุกย่างก้าวของคุณ กลายเป็นทางนำพาเธอมาหาผมได้ทุกที่” แพรวาทรุดลงกับพื้น สร้อยคอที่คอของเธอเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีนิลสนิท รินทร์เบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อพบว่าอาคมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอ กำลังถูกดูดกลืนโดยตราประทับนั้น และคนที่ก้าวเท้าพ้นเงามืดออกมาจากหลังโต๊ะทำงานของธนาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่รินทร์ไว้ใจที่สุด... ศิษย์น้องที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน! รินทร์ยืนนิ่งงัน มือที่กุมยันต์สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้า ความจริงที่โหดร้ายกว่าความตายกำลังเปิดฉากขึ้นในวินาทีนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอาคมที่มืดมิดและเต็มไปด้วยกลลวงนี้กับผมในตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว