สยบวิญญาณแค้น

"ถอยไปแพรวา... อย่ามองเข้าไปในดวงตามัน" เสียงของผมเรียบเย็น แต่มั่นคงดั่งหินผา ผมขยับกายบังร่างบอบบางของคนรักไว้มิดชิด ความเย็นเยียบจากไออาถรรพ์ที่โชยออกมาจากรูปปั้นดินเผาแตกหักเบื้องหน้า มันไม่ได้มาในรูปแบบลมหนาว แต่มันคือแรงกดทับที่พยายามจะสูบเอาลมหายใจไปจากปอด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นธูปเก่าที่มอดดับไปนานปี แพรวาสั่นเทา มือของเธอเย็นเฉียบขณะที่เธอยึดชายเสื้อผมไว้แน่น จิตสัมผัสของเธอเตือนภัยรุนแรงจนผมรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวที่สั่นสะเทือนผ่านปลายนิ้ว "รินทร์... วิญญาณดวงนี้ไม่ได้ต้องการแค่จะฆ่า แต่มันกำลังร่ำไห้" แพรวากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ "มันถูกตรึงไว้ด้วยตะปูโลงศพเก้าตัวในจิตวิญญาณของมันเอง" ผมไม่ได้ตอบกลับในทันที สายตาของผมจับจ้องไปยังรอยร้าวบนพื้นหินที่เริ่มขยายตัวเป็นวงกว้าง เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่เงาของคน แต่มันคือกลุ่มก้อนของความแค้นที่ถูกสั่งสมมานานนับทศวรรษ นี่ไม่ใช่การดวลอาคมแบบปกติ แต่เป็นการต่อรองกับความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด ผมหยิบยันต์เกราะเพชรห้าแถวออกมาจากอกเสื้อ นิ้วชี้และนิ้วกลางประทับลงบนอักขระขอมโบราณ ท่องบทสวดแผ่วเบาเพื่อสร้างม่านพลังคุ้มกัน "ข้าพเจ้ามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่เพื่อปลดเปลื้อง" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานและกราบไหว้ด้วยความเคารพต่อดวงวิญญาณที่ทุกข์ทน "ใครเป็นคนกักขังเจ้า บอกชื่อมันมา แล้วข้าจะคืนอิสรภาพให้" เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงเหมือนโลหะครูดกับพื้นปูน เงาดำนั้นพุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วประดุจสายฟ้า ผมตวัดมือสะบัดยันต์ออกไปกลางอากาศ พลังอาคมสีขาวนวลแผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง เกิดเสียงระเบิดดังปัง! เหมือนไฟที่กระทบกับน้ำมัน ผมไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าหาใจกลางของเงามืด จังหวะนี้ผมต้องเร็วพอที่จะคว้าดวงจิตนั้นมาก่อนที่มันจะสลายไป เพราะถ้ามันตายไปพร้อมกับความลับ ผมจะไม่มีวันสาวไปถึงตัว 'จอมขมังเวทเงา' ได้เลย "อย่าขัดขืน!" ผมตะโกนพลางร่ายมนต์สยบเงา ร่างของผมและเงาดำนั้นซ้อนทับกัน ความเย็นจัดแล่นพล่านเข้าสู่เส้นเลือดจนผมแทบจะแข็งทื่อไปทั้งตัว ในวินาทีนั้นเอง ผมเห็นภาพนิมิต... ภาพของห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ดวงตานับร้อย และชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือของมันถือตุ๊กตาตัวแทนที่มีเส้นผมของแพรวาติดอยู่! นั่นไม่ใช่ความแค้นธรรมดา แต่มันคือการถูกเชิดด้วยมนต์ดำที่โหดเหี้ยมที่สุด ผมกัดฟันแน่น ใช้แรงเฮือกสุดท้ายอัดพลังจิตทั้งหมดลงไปที่นิ้วมือ กดลงบนจุดศูนย์กลางของเงาดำนั้น "สยบ!" เงาสีดำหยุดชะงัก ร่างที่ไร้รูปร่างเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างของชายชราที่มีใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองมาที่ผม ก่อนที่เขาจะพึมพำออกมาเพียงคำเดียวที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ "จันทร์... ดับ..." สิ้นเสียงนั้น ร่างของวิญญาณก็สลายกลายเป็นละอองทรายไปต่อหน้าต่อตา แพรวาทรุดลงกับพื้น ผมรีบเข้าไปประคองเธอไว้ ความร้อนในฝ่ามือที่เหลืออยู่จากการร่ายอาคมยังคงคุกรุ่น "เขาพูดว่าอะไรนะรินทร์?" แพรวาเงยหน้าถาม แววตาเธอเต็มไปด้วยความกังวล ผมยังไม่ทันได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังมาจากเงามืดด้านหลังกำแพงหินก็ดึงความสนใจของเราไปเสียก่อน มันเป็นจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลังอย่างน่าประหลาด คนผู้นั้นเดินออกมาจากมุมมืด รูปร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาหยุดยืนห่างจากเราเพียงไม่กี่ก้าว แสงจากเทียนไขที่ใกล้ดับวูบส่องกระทบให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้า... ผมแทบหยุดหายใจ เมื่อชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและแย้มยิ้มที่ดูใจดีเกินไปจนน่าขนลุก "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... ศิษย์น้อง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ชายคนนั้นจะหยิบสิ่งที่อยู่ในมือออกมาโชว์ให้เราเห็น... มันคือเครื่องรางที่อาจารย์ของผมเคยใส่ติดตัวก่อนที่จะหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ผมไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจต่อจากนี้ จะเป็นการพาแพรวาไปสู่ความรอด หรือเป็นการเดินเข้าสู่กรงขังที่ถูกเตรียมไว้ตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มออกตามหาความจริง รอยร้าวที่เคยปรากฏไม่ได้เตือนถึงความพังทลายของโชคชะตา แต่มันคือการเตือนถึงการกลับมาของสิ่งที่ผมคิดว่าตายไปแล้ว... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดกับผมในตอนนี้ และหวังว่ารอยร้าวที่ปรากฏขึ้น จะไม่ใช่จุดสิ้นสุดของโชคชะตาที่กำลังจะพังทลายลงนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว