สายใยผูกพัน

“ถ้าคุณยังขืนฝืนทำหน้าเหมือนแบกโลกทั้งใบเอาไว้แบบนี้ ผมเกรงว่าเราคงไม่ได้ไปต่อกันถึงบทสรุปหรอกนะครับ แพรวา” รินทร์เอ่ยเสียงเรียบขณะวางถ้วยชาอุ่นลงบนโต๊ะไม้เก่าแก่ กลิ่นกำยานอ่อนๆ จากด้ายสายสิญจน์ที่เขาวางพาดไว้รอบห้องยังคงส่งกลิ่นจางๆ ตัดกับกลิ่นฝนที่กำลังโปรยปรายอยู่ภายนอกหน้าต่างบานเกล็ด เขานั่งอยู่ตรงข้ามหญิงสาวในห้องพักที่อบอวลด้วยไออุ่นแห่งความปลอดภัย ทว่าในแววตาของแพรวากลับมีร่องรอยของความหวาดหวั่นที่ไม่อาจซ่อนเร้น แพรวาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพชายหนุ่มผู้เป็นที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียว เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะสั่นหัวเบาๆ “ฉันแค่กลัว... รินทร์ ถ้าสิ่งที่อยู่ในเงาพวกนั้นไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตฉัน แต่มันต้องการ ‘ตัวตน’ ของฉันไปเพื่อทำลายคนอื่น... ฉันจะเป็นภาระให้คุณไปอีกนานแค่ไหนกันคะ?” “ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกตัวเองว่าภาระ” รินทร์ขยับตัวเข้าใกล้ แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดขับเน้นใบหน้าคมเข้มที่ดูอ่อนโยนลงกว่ายามเผชิญหน้ากับศัตรู เขาเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของเธอไว้ สัมผัสที่ส่งผ่านฝ่ามือมีความอบอุ่นของอาคมขาวที่เขาร่ำเรียนมาเพื่อปกป้อง “คุณคือเหตุผลที่ผมยังเลือกจะเดินบนเส้นทางสายนี้โดยไม่ยอมหันหลังกลับไปสู่ความมืดมิดอีก” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหยาดฝนที่กระทบหลังคาสังกะสีเป็นจังหวะ แพรวารู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนผ่านมือของรินทร์ มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่รุนแรง แต่เป็นความรู้สึกปลอดภัยที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน เธอตัดสินใจบีบมือเขากลับแน่นขึ้น ราวกับกำลังยึดเหนี่ยวจุดเดียวในโลกที่พายุแห่งอาถรรพ์กำลังโหมกระหน่ำ “รินทร์... คืนที่อาจารย์ของคุณจากไป คุณเคยบอกว่าความกลัวคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด แต่ทำไมเวลาฉันมองหน้าคุณตอนนี้ ฉันกลับเห็นความกังวลมากกว่าความกล้าหาญล่ะครับ?” เธอถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม รินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบคล้ายกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดผ่าน เขาไม่ได้หลบสายตา แต่กลับเผยความจริงที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งนั่น “เพราะผมไม่ได้กลัวตาย แพรวา... ผมแค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งผมปกป้องคุณไม่ได้ขึ้นมา โลกที่ผมพยายามจะรักษาไว้ มันจะไม่มีความหมายอะไรอีกเลย” คำพูดนั้นเรียบง่ายทว่าหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนหัวใจของแพรวา เธอรับรู้ได้ถึง ‘สายใย’ ที่มองไม่เห็น—ไม่ใช่แค่สายสิญจน์ที่เขาสวดมนต์กำกับไว้รอบตัวเธอ แต่เป็นสายใยแห่งความรู้สึกที่ผูกพันลึกซึ้งจนยากจะตัดขาด เธอขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนนิ้วมือของเขา “งั้นเรามาสัญญาได้ไหม” แพรวากระซิบ น้ำเสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ไม่ว่าเงาจะมืดมิดแค่ไหน ไม่ว่าจอมขมังเวทคนนั้นจะร้ายกาจอย่างไร... อย่าสู้เพียงลำพังอีกเลย ให้ฉันได้เป็นตาของคุณ ในยามที่เงามืดบดบังทัศนวิสัย ให้ฉันเป็นแรงหนุนในยามที่คุณอ่อนแรง ได้โปรด...” รินทร์ไม่ได้ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแค่ขยับเข้าไปใกล้อีกจนหน้าผากของเขาสัมผัสกับหน้าผากของเธอ นี่คือช่วงเวลาที่เขารู้สึกถึงความอ่อนแอที่สุดในชีวิต แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นช่วงเวลาที่เขารู้สึกถึง ‘พลัง’ ที่แท้จริง พลังที่จะทำลายล้างความชั่วร้ายทุกประการเพื่อปกป้องผู้หญิงตรงหน้า ทันใดนั้นเอง! เสียงกระดิ่งสัมฤทธิ์ที่วางอยู่บนหิ้งบูชาหน้าห้องก็ดังกังวานขึ้นโดยไม่มีลมพัดผ่าน รินทร์ผละตัวออกทันที สายตาเปลี่ยนกลับมาคมกริบดุจมีดโกน เขาคว้ากริชอาคมที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาในฉับพลัน แพรวาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่พุ่งทะลุประตูห้องเข้ามา มันไม่ใช่ไอเย็นจากฝน แต่เป็นกลิ่นสาปสางของซากศพที่เน่าเปื่อยและรอยยิ้มที่ชวนขนลุก “มันไม่ได้อยู่ข้างนอก...” รินทร์พึมพำขณะลุกขึ้นยืนบังร่างแพรวาไว้เบื้องหลัง “มันอยู่ในเงาที่ทอดตัวอยู่ใต้ฝ่าเท้าเรานี่เอง” เงาดำที่ผนังห้องเริ่มบิดเบี้ยวและขยายตัวขึ้นเหมือนมีชีวิต มันไม่ได้เป็นเพียงเงาของพวกเขา แต่มันกำลังกลายร่างเป็นเงาของชายร่างสูงใหญ่ที่ถือไม้เท้าหัวกะโหลก—จอมขมังเวทเงา! และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ เงาของแพรวากำลังขยับแยกตัวออกมาจากร่างจริงของเธอ พร้อมกับยกมือขึ้นบีบคอตัวเองจากด้านหลังอย่างช้าๆ รินทร์ตวัดสายตามองไปที่เงาของแพรวาที่กำลังกรีดร้องไร้เสียง ก่อนจะหันมามองที่ประตูห้องที่ค่อยๆ ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงอาถรรพ์ที่รุนแรงจนบานประตูไม้พังกระจาย! “ในที่สุด... ข้าก็ได้พบเจ้าเสียที แพรวา... ภาชนะที่ข้าเฝ้ารอ” เสียงแหบพร่าดั่งกิ่งไม้หักดังมาจากเงาดำที่ประตูห้อง และใบหน้าที่โผล่ออกมาภายใต้หมวกคลุมนั้น—กลับเป็นใบหน้าที่รินทร์จำได้แม่นยำที่สุด เพราะนั่นคือใบหน้าของอาจารย์ที่ตายไปแล้วของเขาเอง! รินทร์หยุดชะงัก กริชในมือสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นดวงตาของสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า แล้วพบกันในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว