ป้อมปราการมนตรา

กลิ่นคาวเลือดจางๆ และควันธูปสีเทาที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแผ่นกระดานยันต์แปดทิศ คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรายังยืนอยู่บนโลกมนุษย์ ไม่ใช่ดินแดนสนธยาที่ถูกเงาดำกลืนกินไปครึ่งค่อนหมู่บ้านแล้ว "ถ้าอาคมสายขาวของเธอแน่จริง... ทำไมเงาพวกนั้นถึงยังคืบคลานเข้ามาใกล้เรือนไม้หลังริมน้ำทุกทีล่ะครับ หมอรินทร์" เสียงทุ้มต่ำของผู้ใหญ่บ้านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความกลัวที่กัดกินจิตใจจนแทบคลั่ง รอบตัวพวกเขามีชาวบ้านอีกนับสิบชีวิตนั่งขดตัวอยู่มุมห้อง แวบแรกที่มองเห็นคือดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ทุกคนฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่ชายหนุ่มร่างสูงผู้ยืนนิ่งสงสงบอยู่กลางวงสิญจน์ รินทร์ไม่ได้หันไปตอบคำถามนั้นทันที สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยยังคงจดจ้องไปยังผืนป่าเบื้องนอก ความมืดมิดในคืนเดือนมืดสนิทดูผิดปกติ ราวกับมีชีวิตและกำลังหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านทะลุกรอบหน้าต่างไม้เก่าๆ เข้ามาเสียดกระดูก มือแกร่งยกขึ้นจับปมด้ายสายสิญจน์สีขาวบริสุทธิ์ที่โยงใยรายรอบเสาเรือน ท่องคาถาบทโบราณในใจอย่างแม่นยำ น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน "ความกลัวคือประตู... และจิตที่อ่อนแอคือคานรับน้ำหนักของพวกมัน" รินทร์เอ่ยขึ้นเรียบๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นพอที่จะดึงสติของชาวบ้านให้กลับคืนมาบ้าง "ตราบใดที่พวกท่านยังเชื่อมั่นในความสะอาดของจิตใจ เงาก็เป็นได้แค่เพียงภาพลวงตา" แพรวาที่นั่งคุกเข่าอยู่ใกล้กับโต๊ะหมู่บูชา ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนรัก ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความห่วงใย แม้เธอจะมีสัมผัสพิเศษที่มักดึงดูดวิญญาณและสิ่งอัปมงคล แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ เธอกลับเลือกที่จะสงบนิ่งเพื่อไม่ให้พลังงานด้านลบไปเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ 'จอมขมังเวทเงา' ที่กำลังคอยท่าอยู่เบื้องนอก มือเรียวของแพรวายื่นไปแตะข้อแขนของรินทร์เบาๆ ส่งผ่านความอบอุ่นและกำลังใจผ่านสัมผัสทางกาย "ระวังตัวด้วยนะครับรินทร์... ฉันรู้สึกได้ว่ามันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว" รินทร์เหลือบสายตากลับมามองหญิงสาวคนรัก แววตานิ่งสนิทที่มักไร้ความรู้สึกเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู กลับทอประกายความอ่อนโยนและห่วงหาขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด มือใหญ่วางทับมือของแพรวาก่อนจะบีบเบาๆ เป็นเชิงบอกให้มั่นใจ "ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนแตะต้องคุณ... หรือคนในหมู่บ้านนี้เด็ดขาด" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง จากนั้น รินทร์ก็ก้าวเท้าออกไปยังระเบียงเรือนไม้ พื้นไม้เก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัด เบื้องหน้าคือลานดินกว้างที่ตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำทึบ ลมพัดโชยกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพและดินอาถรรพ์ลอยมาเตะจมูก รินทร์สูดหายใจเข้าลึก ตั้งจิตให้เป็นสมาธิ ดึงพลังแห่งครูบาอาจารย์และอาคมสายขาวที่ร่ำเรียนมาตลอดชีวิตให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวที่ปลายนิ้ว มือข้างหนึ่งหยิบผงธูปเสกและข้าวสารหินขึ้นมาโปรยลงบนพื้นเป็นวงกลมรอบหมู่บ้าน ท่องคาถาเบิกเนตรและสะกดอาถรรพ์ด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "โอม... ศรีสุทโธ มหาเทวะ นะโมพุทธายะ ปิดทิศ ปิดทาง ปิดอเวจี ด้วยเดชแห่งพระรัตนตรัย จงเป็นกำแพงแก้วเจ็ดชั้น กั้นกางสรรพภัย มิต้องกล้ำกราย!" สิ้นเสียงคำรามก้อง ทันใดนั้น ด้ายสายสิญจน์สีขาวที่โยงรายรอบก็พลันเรืองแสงสีทองสว่างวาบขึ้นตัดกับความมืดมิด เสียงกรีดแหลมเล็กและเสียงโหยหวนราวกับภูตผีตกนรกหมกไหม้ดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง เงาดำนับร้อยที่พุ่งเข้าใส่ขอบเขตอาณาเขตกระเด็นถอยหลังกลับไปราวกับถูกไฟแผดเผา ชาวบ้านต่างพากันยกมือขึ้นปิดหูและหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว แพรวานั่งนิ่งอยู่กลางวงสญจน์ หลับตาลงตั้งจิตอธิษฐานร่วมกับรินทร์ ช่วยประคับประคองพลังอาคมไม่ให้สั่นคลอน ทว่า... ท่ามกลางแสงสว่างแห่งอาคมขาวที่กำลังแผ่ขยายปกป้องหมู่บ้าน รินทร์กลับสังเกตเห็นความผิดปกติที่กลางสายหมอกสีดำ เงาร่างหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ สวมหมวกปีกกว้างและคลุมกายด้วยผ้าคลุมสีดำสนิทกำลังก้าวเดินฝ่ากำแพงแสงเข้ามาอย่างช้าๆ ราวกับกฎเกณฑ์ของอาคมไม่มีผลกับมัน รินทร์หรี่ตาลง ท่องคาถาบทที่รุนแรงที่สุดเตรียมพร้อมรับมือ มือขวาชักมีดหมอโบราณออกจากฝัก แสงประกายสีเงินวาววับสะท้อนกับเปลวไฟจากเทียนอาคม "ในที่สุด... ก็กล้าโผล่หัวออกมาสุนัขรับใช้เงา" รินทร์เอ่ยท้าทาย น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความเกรงกลัว เงาร่างนั้นหยุดเดิน ห่างจากขอบเขตอาณาเขตเพียงไม่กี่ก้าว ภายใต้เงาดำมืดสนิท เสียงหัวเราะแหบแห้งราวกระดาษทรายถูกับพื้นดังลอดออกมา ชวนให้ขนลุกเกรียว "แกคิดว่ากำแพงกระจอกนี่ จะปกป้องผู้หญิงคนนั้นจากนายกูได้หรือ... หมอผีโง่" เสียงนั้นตวาดก้องพร้อมกับที่เงาดำยื่นมือยาวเรียวราวกิ่งไม้แห้งพุ่งทะลวงตรงเข้ามายังจุดที่แพรวานั่งอยู่! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและเอาใจช่วยรินทร์มา ณ ที่นี้นะครับ อรุณมนตราขาว