อาคมแปลงกาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นจนแสบจมูก อักขระโบราณใต้ฝ่าเท้าของผมไม่ได้เพียงแค่สั่นไหว แต่มันส่งเสียง "กรอบแกรบ" รากับกระดูกที่กำลังถูกบดละเอียด รอยเลือดสีชาดนั้นแผ่ขยายตัวออกเป็นวงกว้าง กลืนกินพื้นไม้เนื้อแข็งของเรือนไทยโบราณจนขึ้นเป็นเงาดำมืดทึบ ผมหรี่ตาลงเล็กน้อย มือข้างขวาที่กำกะุดรด้ามมีดหมออาคมกระชับแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ผมสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกของคลื่นพลังงานด้านลบที่พยายามตีตื้นขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง มันไม่ใช่แค่ไสยดำทั่วไป แต่นี่คือ "มนต์แปลงเงา" อาคมโบราณสายมืดที่สูญหายไปจากสารบบการปราบผีมานานนับร้อยปี ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะท่องคาถาอัญเชิญ “ยันต์เกราะเพชร” เพื่อตรึงอาคมชั่วร้ายนี้ เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกก็ดังขึ้นจากทางระเบียงด้านนอก "รินทร์... คุณทำอะไรอยู่หรือคะ เสียงดังไปถึงข้างล่างแน่ะ" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น แพรวา ก้าวเข้ามาในห้องนอนด้วยชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ผมมักจะหลงใหลเสมอเวลาที่เหนื่อยล้าจากงานปราบอาคม ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่ผมด้วยความห่วงใยตามเคย แต่ทว่า... หัวใจของผมกลับกระตุกวูบ สัญชาตญาณดิบในฐานะหมอผีสายขาวกรีดร้องลั่นในอก ผมไม่ได้หันไปมองเธอทันที แต่สายตากลับกวาดลงไปมองที่ "เงา" ทอดตัวยาวของหญิงสาวที่ทาบทับอยู่บนพื้นห้อง เงาของแพรวานั้น... ไม่ได้ขยับตามสรีระของเธอแบบปรกติ ปลายเงาของเธอกำลังบิดเบี้ยว ยืดขยาย และมีรูปร่างคล้ายกรงเล็บแหลมคม ซึ่งกำลังหยั่งรากลึกเชื่อมต่อกับอักขระเลือดใต้ฝ่าเท้าผมอย่างไร้รอยต่อ *มันมาเร็วกว่าที่คิด...* ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก สายตาคมกริบเปลี่ยนเป้าหมายจากการมองพื้นกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า "ทำไมคุณถึงขึ้นมาเร็วนักล่ะครับแพรวา ผมบอกให้คุณรออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่างไม่ใช่หรือ" ผมเอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความระแวดระวังไว้ทุกอณู แพรวาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนริมฝีปากเธอยังคงงดงามไร้ที่ติ แต่แววตาคู่สวยนั้นกลับไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวที่คนธรรมดาย่อมไม่มีวันสังเกตเห็น แต่ไม่รอดพ้นสายตาของผม "ก็รินทร์หายขึ้นมานานเกินไปนี่คะ แพรวาเป็นห่วง... กลัวว่าคุณจะเจอเรื่องอันตรายอีก" เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกโมกที่แพรวาชอบใช้ลอยแตะจมูก แต่วันนี้... มันกลับมีกลิ่นอายเย็นเยียบของป่าช้าผสมปะปนอยู่ลึกๆ "เป็นห่วงผมจริง ๆ หรือครับ..." ผมทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "หรือว่า... กลัวว่าแผนการของคุณจะยังไม่สำเร็จเสียก่อน" ร่างบางชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างในทันที ดวงตาที่เคยฉายแววอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าเย็นชาชั่วพริบตา บรรยากาศภายในห้องนอนแคบๆพลันอุณห็ภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว "คุณรู้... ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" เสียงของแพรวาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงหวานใสอีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงแหบพร่า ประหนึ่งมีเสียงคนพูดซ้อนกันถึงสองสามชั้น ก้องกังวานมาจากห้วงลึกของความมืด "ตั้งแต่กลิ่นสาบสุนัขป่าในคืนเดือนมืด มันไม่เคยเข้ากันได้กับกลิ่นดอกโมกของคุณเลยครับ" ผมตอบเสียงเรียบ ก่อนจะสะบัดข้อมือวาดยันต์กลางอากาศอย่างรวดเร็ว แสงสีทองสว่างวาบพุ่งเข้าใส่ร่างของหญิงสาวเบื้องหน้าทันทีเพื่อปลดปล่อยอาคมแปลงกาย! ทว่า... ร่างของแพรวากลับสลายกลายเป็นควันสีดำสนิทในพริบตา เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังห้อง พร้อมกับร่างจริงของแพรวาตัวจริงที่ถูกมัดตรึงไว้ด้วยด้ายสายสิญจน์อาคมสีดำสนิท โผล่ขึ้นมาจากเงาของตู้เสื้อผ้าเก่าแก่มุมห้อง ดวงตาของเธอปิดสนิท ไร้สติสัมปชัญญะ และที่ลำคอระหงมีรอยมือสีดำประทับอยู่เด่นชัด! "แพรวา!" ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบพุ่งตัวเข้าไปหาคนรักทันที แต่มือกำลังจะเอื้อมไปแตะตัวเธอนั้น พื้นไม้เบื้องหน้าผมก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเงาดำทะมึนรูปร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น ผุดขึ้นมาจากรอยแยกพร้อมกับกรงเล็บอันแหลมคมที่พุ่งตรงมาหมายเด็ดหัวใจของผมในคราเดียว! ดวงตาสสีแดงฉานของจอมขมังเวทเงาจ้องมองผมทะลุผ่านความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ดังขึ้นจากด้านหลัง—จากทิศทางที่แพรวานอนหมดสติอยู่ "ช้าไปหมอ... ตอนนี้ภาชนะของข้า สมบูรณ์แบบแล้ว" ผมเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความเย็นเยียบที่แนบชิดอยู่บริเวณต้นคอ ปลายมีดคมกริบของมีดหมอในมือสั่นระริกเมื่อหันกลับไปพบว่า... แพรวาที่นอนหมดสติอยู่เมื่อครู่ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ทว่านัยน์ตาทั้งสองข้างของเธอกลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา และริมฝีปากสีเรื่อนั้นกำลังแย้มยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มของมันผู้นั้นอย่างเลือดเย็น! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในความมืดมนนี้ด้วยกันเสมอนะครับ