กับดักความรัก

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!” ผมคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าจากโทสะที่พลุ่งพล่าน มือขวากระชับมีดหมอแน่นจนสันหมัดขึ้นสีขาว รัศมีอาคมสีขาวนวลแผ่ซ่านออกจากร่างเพื่อหมายจะขับไล่สิ่งที่สิงสู่ร่างของหญิงคนรัก แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น แพรวา—ผู้หญิงที่ผมยอมแลกได้แม้กระทั่งวิญญาณ—กำลังแค่นยิ้มเยาะเย้ยผ่านดวงตาสีดำมืดสนิทคู่นั้น “รินทร์... เจ้ายังกล้าใช้อาคมต่ำต้อยนี้กับข้าอย่างนั้นรึ?” น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำและแฝงไว้ด้วยอำนาจที่เก่าแก่เกินกว่ามนุษย์จะครอบครอง ร่างของแพรวาขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ อย่างไร้ความรู้สึก เธอเอื้อมมือขึ้นมาแตะลำคอตัวเองด้วยท่าทางที่ดูวิปริต ก่อนที่มือข้างนั้นจะเปลี่ยนมาบีบเค้นลงบนลำคอระหงของเธอเองอย่างรุนแรง “ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะกระชากวิญญาณนางให้แตกสลายไปกับมือของเจ้าเอง!” ผมชะงักงัน กล้ามเนื้อทุกส่วนในกายแข็งทื่อ ความเย็นเยียบจากไออาถรรพ์รอบตัวบีบคั้นจนลมหายใจติดขัด ผมรู้ดีว่านี่คือกับดักที่จอมขมังเวทเงาวางไว้ แต่มันกลับเป็นกับดักที่ผมไม่มีวันหักหาญทำลายได้ เพราะเดิมพันของมันคือชีวิตของคนที่มีค่าที่สุด “เจ้าต้องการอะไร” ผมเค้นถาม เสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบสั่นไหวเล็กน้อย “ข้าต้องการเพียงสิ่งที่เจ้าปกป้องไว้ไงล่ะ...” แพรวา—ในร่างที่ถูกสิง—ก้าวถอยหลังไปช้าๆ สู่ขอบหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าทิ้งไว้ ลมแรงยามวิกาลพัดวูบเข้ามากระชากเส้นผมของเธอให้ปลิวไสว “นางคือภาชนะที่สมบูรณ์แบบ แสงสว่างในตัวนาง... ช่างหวานล้ำจนข้าแทบอดใจไม่ไหวที่จะกลืนกินเข้าไป” “แกไม่มีวันได้ตัวเธอไป!” ผมตัดสินใจรวบรวมสมาธิ สะบัดข้อมือวาดยันต์กลางอากาศด้วยนิ้วชี้และนิ้วกลาง แสงสีขาวสว่างวาบพุ่งเข้าหาร่างของหญิงสาวด้วยความเร็วสูง ทว่าในวินาทีที่แสงจะสัมผัสตัวเธอ เธอกลับหัวเราะร่วน แล้วถอยหลังก้าวลงไปในความมืดมิดของเหวลึกนอกหน้าต่างทันที! “แพรวา!” ผมพุ่งตัวตามไปโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่าอาจเป็นกลลวง แต่สายตาของผมกลับเห็นเพียงเงาสีดำสายหนึ่งโอบรัดร่างของเธอไว้กลางอากาศ แล้วพากันพุ่งหายไปในป่าลึกหลังอาศรม ผมทะยานร่างตามออกไปทันที ร่างกายของผมอาบไล้ด้วยอาคมเกราะแก้วเพื่อป้องกันตัวจากกับดักที่อาจซ่อนอยู่ทุกย่างก้าว แต่ในขณะที่ผมวิ่งฝ่าพงหญ้าที่รกชัฏ กลิ่นอายของความตายกลับอบอวลหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ผมหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า... แพรวานอนหมดสติอยู่บนแท่นหินกลางลานพิธีโบราณที่ถูกล้อมด้วยด้ายสายสิญจน์เปื้อนเลือด แต่ที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือเงาร่างสีดำทะมึนที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างเธอ มันคือร่างจำลองของจอมขมังเวทเงาที่แท้จริง “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของเจ้า... หมอผีหนุ่ม” เสียงของมันดังก้องไปทั่วโสตประสาท มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำประกาศิตที่ทำเอาความมืดมิดรอบตัวดูจะมีชีวิตขึ้นมา “เจ้าเลือกเองที่จะมาที่นี่ เจ้าเลือกเองที่จะเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อหญิงสาวผู้นี้” ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา ผมเริ่มบริกรรมคาถาในใจ สายฟ้าอาคมปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ความเงียบถูกแทนที่ด้วยเสียงคำรามของพลังเวทย์ที่ปะทะกันอย่างรุนแรง ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อชนะ แต่มันต้องมีหนทาง... หนทางที่จะช่วยเธอให้พ้นจากพันธนาการของปีศาจตนนี้ ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะลงมือ ร่างของแพรวาก็ขยับกายลุกขึ้นอีกครั้ง เธอไม่ได้ถูกสิงอีกต่อไป แต่คราวนี้เธอหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและน้ำตา “รินทร์... หนีไป! อย่าเข้ามา! ของในมือเขานั่น... มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะต่อกรได้!” ผมก้มลงมองมือของจอมขมังเวทเงา สิ่งที่อยู่ในมือมันคือ “มีดตัดวิญญาณ” ในตำนานที่หายสาบสูญไปนานนับร้อยปี และที่สำคัญ... ด้ามมีดนั้นทำมาจากกระดูกของอาจารย์ผมเอง! ความแค้นที่ถูกฝังกลบไว้ในใจปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่ ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่มือของจอมขมังเวทเงากลับเลื่อนปลายมีดมาจ่อที่หัวใจของแพรวาอย่างเยือกเย็น มันไม่ได้จ่อที่คอเหมือนตอนแรก แต่มันจ่อลงไปที่ตำแหน่งหัวใจจริงๆ “เลือกระหว่างการรักษาอาคมขาวของเจ้า... หรือการรักษาลมหายใจของนาง” มันกระซิบ น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ถ้าเจ้าก้าวต่อ... ข้าจะแทงทะลุหัวใจนางให้ดูต่อหน้าต่อตาเจ้าเดี๋ยวนี้!” ผมหยุดกึก หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก ความตายของอาจารย์และความรักที่มีต่อแพรวาถ่วงน้ำหนักอยู่ในใจอย่างมหาศาล ผมจะก้าวต่อไปเพื่อสู้ หรือจะถอยเพื่อให้เธอยังมีชีวิตอยู่... ทันใดนั้นเอง แพรวาก็คว้ามือที่ถือมีดของจอมขมังเวทไว้แน่น เธอไม่กลัวความตาย แต่นัยน์ตาของเธอเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของคนที่รู้อะไรบางอย่างที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน “รินทร์... แทงมาที่ฉัน... นี่คือวิธีเดียวที่จะฆ่ามัน!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันลึกลับและร่วมลุ้นไปกับรินทร์ในบทนี้ด้วยกันนะครับ อรุณมนตราขาว