รินทร์ผู้คลั่งแค้น

“แทงเสียสิรินทร์! อย่าให้มันได้ร่างฉันไป!” เสียงตะโกนของแพรวาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม แต่มือของผมที่กุมมีดอาคมลงอักขระไว้สั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลซึมผ่านร่องนิ้วของเธอที่กำใบมีดไว้แน่น ดวงตาของแพรวาไม่ได้สั่นระริกด้วยความกลัว แต่มันกลับลุกโชนด้วยแรงอาฆาตที่รุนแรงเกินกว่าหญิงสาวธรรมดาจะมีได้ “แพรวา... ปล่อย!” ผมคำราม เสียงของผมสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกในอก “ถ้าคุณไม่ทำ... เราทั้งคู่จะต้องตายที่นี่ แล้วมันก็จะยึดครองทุกอย่างไป!” เธอแผดเสียงตอบกลับ แววตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ กลายเป็นสีดำสนิทดุจหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำใส ร่างของเธอเริ่มสั่นกระตุกเหมือนมีใครบางคนกำลังบิดเฟืองกลไกภายใน จอมขมังเวทเงาที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงาตะคุ่มในความมืดหัวเราะร่า เสียงของมันแหบพร่าเหมือนใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ “นั่นแหละ... ความรักที่สวยงาม มันจะนำพาความวิบัติมาให้เจ้าเอง รินทร์... เลือกสิ ระหว่างชีวิตของนาง หรือชะตากรรมที่ต้องล่มสลาย!” ความโกรธที่ผมสะกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมมาตลอดชีวิตระเบิดออกในวินาทีนั้น มันไม่ใช่ความโกรธที่ไร้สติ แต่มันคือไฟแค้นที่ถูกจุดขึ้นด้วยคมดาบแห่งความเป็นความตาย ผมสะบัดมือทิ้งมีดอาคมลงกับพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังเคร้ง! ก่อนจะพุ่งตัวเข้ากระชากร่างแพรวากลับมาโอบกอดไว้ด้วยแขนซ้าย พร้อมกับมือขวาที่กำยันอักขระโบราณไว้แน่น “หุบปากของแกเสีย!” ผมตะโกนใส่ความมืด “อาคมของข้าไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้ายคนที่ข้ารัก แต่มีไว้เพื่อส่งพวกนอกรีตอย่างแกไปลงนรก!” ผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยือกที่พุ่งเข้ามากระแทกหน้าอก แรงกดดันมหาศาลจากอาคมเงาพยายามจะบีบอัดร่างของเรา ผมกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก ร่างกายของแพรวาสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของผม เธอพึมพำคาถาที่ไม่คุ้นหูออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเผือด “รินทร์... หนีไป... มันไม่ใช่... มนุษย์...” “เราจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น!” ผมตวาดกลับพลางลงอาคมที่พื้นดินรอบตัว เส้นสายของอักขระสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นมาเป็นกำแพงแสง นี่คือ ‘มหาเวทย์ข่ายเพชรเจ็ดชั้น’ ที่อาจารย์เคยพร่ำสอน แต่การเรียกใช้ในยามที่จิตใจฟุ้งซ่านเช่นนี้ มันกินพลังชีวิตของผมไปมหาศาล บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ร่างของจอมขมังเวทเงาที่เคยเป็นเพียงเงามืดเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างชัดเจนขึ้น มันมีใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงรอยยิ้มกว้างที่ฉีกถึงใบหู แสงจากอักขระของผมกระทบกับผิวกายของมันจนเกิดเสียงดังฉ่าเหมือนน้ำมันเดือด แต่มันกลับไม่สะทกสะท้าน “เจ้ากำลังสู้กับอดีตของตนเองนะ รินทร์” มันเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “คนที่แกพยายามปกป้องคนนี้... เขารู้ความจริงเกี่ยวกับอาจารย์ของแกดีที่สุด ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนลงมือฆ่าเขาในคืนนั้น” มือที่โอบกอดแพรวาของผมชะงักกึก ความรู้สึกหน่วงในหัวใจพุ่งขึ้นมาเหมือนคลื่นยักษ์ ผมมองลงไปที่หญิงสาวในอ้อมกอด แววตาของเธอในตอนนี้หลบสายตาผมอย่างเห็นได้ชัด ความลับที่เธอปิดบังไว้... สิ่งที่เธอรู้แต่ไม่เคยบอก... มันกำลังจะทำลายความเชื่อใจที่ผมมีต่อเธอจนย่อยยับ “แพรวา... มันพูดเรื่องอะไร?” ผมถาม เสียงของผมเย็นเยียบจนตัวผมเองยังตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองผม น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่เปื้อนคราบเลือด “รินทร์... ฉันรักคุณ... แต่สิ่งที่ฉันรู้ มันอาจจะทำให้คุณเกลียดฉันไปตลอดกาล” ทันใดนั้น เสียงกระซิบจากความมืดรอบทิศทางก็ดังระงมขึ้นเหมือนวิญญาณนับพันกำลังร่ำร้อง ร่างของจอมขมังเวทเงาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ มันยื่นมือที่ดูเหมือนกรงเล็บแห้งกรังมาแตะที่ไหล่ของผม “อย่าไปเชื่อมันนะรินทร์!” แพรวาร้องลั่น พร้อมกับใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักผมออกไป ตูม! แรงระเบิดจากอาคมเงาส่งร่างผมกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำจนเลือดกบปาก ผมพยายามลุกขึ้นแต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้ดั่งใจ แสงจากอักขระรอบตัวดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ทุกอย่างเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด มีเพียงเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ก้าวเข้ามาใกล้ผม ในจังหวะที่สายตาผมเริ่มพร่าเลือน ผมเห็นเงามืดนั้นก้มลงต่ำ กระซิบข้างหูของแพรวาด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ “ทำตามแผนเดิม... ข้าต้องการจิตวิญญาณของผู้พิทักษ์ที่แตกสลาย เพื่อให้ประตูนรกเปิดออก” แพรวาหยิบมีดอาคมของผมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา เธอมองมาที่ผมด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะหันปลายมีดเข้าหาอกของตัวเอง แล้วยิ้มออกมาเป็นครั้งสุดท้าย “ขอโทษนะรินทร์... นี่คือราคาที่ฉันต้องจ่าย เพื่อให้คุณรอด” เธอแทงมีดลงไปที่อกซ้ายของตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ร่างของจอมขมังเวทเงาสลายกลายเป็นควันดำพุ่งเข้าแทรกซึมไปในบาดแผลนั้น ร่างของแพรวากระตุกเกร็งดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และก่อนที่เธอจะล้มลงไป เธอก็หันมามองผมพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ขอบคุณสำหรับร่างใหม่นะ... หมอผี” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายลี้ลับนี้ครับ สำหรับบทนี้ หวังว่าจะทำให้ทุกท่านหัวใจเต้นแรงไม่แพ้กันนะครับ - อรุณมนตราขาว