การต่อสู้กลางสายฝน

“ถอยไปข้างหลัง... แพรวา อย่าให้ไออาถรรพ์แตะตัวคุณเด็ดขาด” เสียงของรินทร์ราบเรียบ หากทว่าหนักแน่นดุจภูผา ท่ามกลางเสียงฟ้าคะนองที่คำรามก้องอยู่เหนือศีรษะ สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาในค่ำคืนนี้ไม่ต่างจากม่านเหล็กที่ปิดกั้นโลกทั้งใบออกจากความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา รินทร์ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหญิงสาว ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากอาคมเงาที่แผ่ออกมาจากชายชุดดำผู้ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนโดยไร้หยดน้ำเกาะพราวบนกาย ชายผู้นั้น—จอมขมังเวทเงา—แสยะยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ดุจสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม “รินทร์... เจ้ายังคงยึดติดกับคุณธรรมจอมปลอมนั่นอีกหรือ? ดูรอบตัวเจ้าสิ พลังของเจ้ากำลังมอดไหม้ไปพร้อมกับสายฝนที่ชะล้างทุกอย่างทิ้งไป” เสียงของมันดังก้องผ่านลมพายุ ไม่ได้ยินด้วยหู แต่ดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งสอง รินทร์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสะบัดมือขวาเบาๆ อักขระสีทองอร่ามที่เขียนด้วยเลือดอาคมปรากฏขึ้นกลางอากาศเป็นวงกลมล้อมรอบตัวเขาและแพรวา หมอผีหนุ่มสูดลมหายใจลึก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเงาสีดำที่เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปอสุรกายไร้ร่างในเงามืด “คุณธรรมอาจจะดูไร้ค่าในสายตาคนบาป” รินทร์เอ่ยขึ้นขณะที่มือหยิบยันต์เกราะเพชรออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “แต่สำหรับผม มันคือหลักยึดเหนี่ยวเดียวที่จะไม่ทำให้ผมกลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจเหมือนคุณ” “ปากดีนัก!” สิ้นคำสั่ง เงาสีดำพุ่งทะยานเข้ามาราวกับหอกทมิฬ รินทร์เบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อยก่อนจะใช้ฝ่ามือซัดยันต์ออกไปกลางอากาศ พลังอาคมสีขาวบริสุทธิ์ปะทะกับมวลเงาจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ฝนที่เคยตกลงมาหยุดชะงักไปชั่วครู่จากการปะทะของพลังงานมหาศาล แรงปะทะส่งให้รินทร์ถอยหลังไปสองสามก้าว แต่เขายังคงประคองท่าทางให้มั่นคง “แพรวา หลับตาและกำหนดจิตไว้ที่สร้อยประคำ!” เขาตะโกนสั่ง แพรวาทำตามอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะทำให้เขาวอกแวก จิตสัมผัสของเธอรับรู้ได้ถึงความเศร้าสร้อยของวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในเงามืดเหล่านั้น เธอเริ่มสวดบทแผ่เมตตาในใจ หวังจะคลายแรงอาฆาตที่พันธนาการดวงวิญญาณเหล่านั้นไว้ จอมขมังเวทเงาเห็นดังนั้นจึงหัวเราะร่า “คิดจะใช้ความเมตตามาสยบอาคมของข้าหรือ? ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!” มันสะบัดมือแรงๆ เงารอบข้างเริ่มหมุนวนเป็นพายุทอร์นาโดสีดำ กรีดร้องโหยหวนจนแก้วหูแทบแตก รินทร์กัดฟันแน่น เลือดเริ่มซึมออกมาจากมุมปาก เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้ท่าไม้ตายสุดท้าย แต่อาคมนั้นจะกินพลังชีวิตของเขาไปไม่น้อย “หากคุณต้องการความมืด... ผมก็จะมอบแสงที่สว่างที่สุดให้คุณเห็น!” รินทร์ยกมือขึ้นเหนือหัว ท่องคาถาอาคมโบราณที่สืบทอดมาจากอาจารย์ผู้ล่วงลับ เสียงสวดของเขาไม่ได้ดัง แต่กลับทรงพลังจนฝนที่ตกหนักหยุดลงดั่งถูกสาป แสงสีทองสว่างวาบออกมาจากร่างของหมอผีหนุ่ม แสงนั้นสว่างจ้าจนจอมขมังเวทเงาต้องยกมือขึ้นป้องหน้าด้วยความเจ็บปวด “ไม่ได้! แสงนั่นมันอะไรกัน!” “นี่คืออาคมที่ส่งต่อมาจากวิญญาณที่คุณเคยพรากไป... รับไปเสีย!” รินทร์พุ่งตัวเข้าใส่จอมขมังเวทเงาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือของเขากำแน่นด้วยพลังแสงที่เข้มข้นดุจเหล็กกล้า ปะทะเข้าที่อกของศัตรูอย่างจัง แรงระเบิดของอาคมสะท้อนกลับจนพื้นดินแตกร้าว ร่างของจอมขมังเวทเงากระเด็นไปไกลจนตกอยู่ในความมืดสนิทหลังต้นไม้ใหญ่ เงียบ... ทุกอย่างเงียบสนิทลงอย่างฉับพลัน รินทร์หอบหายใจหนัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจากผลกระทบของวิชา เขาหันกลับมามองแพรวาที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและน้ำตาที่ไหลปนกับหยาดฝนที่เริ่มตกลงมาอีกครั้ง “รินทร์... คุณบาดเจ็บ!” เธอถลาเข้ามาประคองเขาทันที “ผมไม่เป็นไร แพรวา... เราต้องไปจากที่นี่ก่อน ก่อนที่มันจะ...” ยังไม่ทันขาดคำ เสียงหัวเราะที่ฟังดูผิดเพี้ยนและเย็นเยือกก็ดังขึ้นมาจากทิศทางที่จอมขมังเวทเงากระเด็นไป แต่ทว่า... เสียงนั้นกลับไม่ใช่เสียงของคนผู้เดียว มันเป็นเสียงที่ซ้อนทับกันหลายสิบชีวิต จนฟังดูคล้ายเสียงสวดอ้อนวอนของเหล่าดวงวิญญาณที่ถูกจองจำ จากเงามืดหลังต้นไม้ ร่างของจอมขมังเวทเงาค่อยๆ ก้าวออกมา แต่ทว่าคราวนี้ ร่างของมันไม่ได้มีเพียงร่างเดียว! มีร่างโปร่งแสงที่ดูทรมานอีกนับสิบตนเดินตามออกมา พร้อมกับสายโซ่ตรวนสีดำที่พันธนาการอยู่รอบคอของพวกมัน ทุกตนต่างจ้องมองมาที่รินทร์และแพรวาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด คือใบหน้าของวิญญาณตนหนึ่งที่เดินนำหน้าสุด... มันคือใบหน้าของอาจารย์ที่รินทร์เคารพรักที่สุด ผู้ซึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาเขาเมื่อหลายปีก่อน “อาจารย์...?” รินทร์พึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ หัวใจของเขาราวกับถูกบีบจนแหลกสลาย “รินทร์... ช่วยฉันด้วย...” วิญญาณอาจารย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่เป็นสีดำสนิทไร้แววตา “ฆ่าฉัน... หรือจะให้คนรักของเจ้า มาเป็นเครื่องสังเวยแทนข้าดีล่ะ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับรินทร์และแพรวาในบทนี้อย่างใจจดใจจ่อนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ