คำสั่งตาย

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากเห็นคนรักของเธอต้องขาดใจตายตรงหน้า" เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งกรีดสีกันดังขึ้นจากความมืดมิดภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด ผมนิ่งค้าง มือขวาที่กำเหรียญตราเปื้อนเลือดของอาจารย์ยังคงสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงอาคมที่ถูกบีบอัดจนอากาศรอบตัวหนาแน่นราวกับจมอยู่ในก้นบึ้งของมหาสมุทร ผมค่อยๆ หมุนตัวกลับไปช้าๆ สายตาจดจ้องไปยังมุมมืดที่บัดนี้ปรากฏร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาหม่น ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหมวกฮู้ดที่ดึงลงมาต่ำ ทว่าแววตาที่ลอดผ่านออกมานั้นไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ มันเย็นเยียบและว่างเปล่าราวกับดวงตาของตุ๊กตาที่ถูกสาป "แกเป็นใคร" ผมถาม น้ำเสียงเรียบสนิทซ่อนความเดือดดาลเอาไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสุขุม "คนนำสาส์นจากขุมนรก" ชายผู้นั้นขยับยิ้มที่มุมปาก "อาจารย์ของแกกำลังรออยู่ในที่ที่ไม่มีวันได้กลับมา และหน้าที่ของข้าในคืนนี้... คือการส่งศิษย์คนสุดท้ายไปพบเขาเสียที" แพรวาที่ยืนอยู่ข้างหลังผมก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือของเธอสั่นเทา เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่โชยออกมาจากชายคนนั้น กลิ่นสาปสางของสุสานเก่าและดินป่าช้าที่ชวนให้สะอิดสะเอียน ผมขยับตัวไปบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แพรวาไม่ควรเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ แต่นี่คือกับดักที่ถูกวางมาอย่างดีเยี่ยม "อาจารย์ไม่ได้ตายเพราะอาคมของแก" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน "ท่านแค่รอเวลาที่จะกลับมาจัดการพวกเดรัจฉานที่คิดคดทรยศแผ่นดิน" "งั้นก็รีบตามไปหาท่านเสียตอนนี้เลยสิ" สิ้นคำ ชายคนนั้นสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ปราณสีดำสนิทพุ่งผ่านอากาศออกมาเป็นรูปลักษณ์ของ 'กริชอาคม' ที่ปักลงบนผนังไม้จนแตกละเอียด ผมดึงรินทร์พุ่งตัวออกด้านข้างกอดแพรวาลงกับพื้นทันท่วงที กริชเล่มนั้นตามติดมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนปกติ ผมร่ายเวทป้องกันด้วยคาถา 'เกราะแก้วมณี' ทันทีที่มันเฉียดผ่านใบหูจนผิวแก้มแตกออกเป็นทางยาว "แพรวา... ฟังผมนะ" ผมกระซิบข้างหูเธอที่ตัวสั่นเทา "วิ่งไปที่ห้องลับใต้ดิน อย่าหันหลังกลับ ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม" "ไม่... รินทร์! คุณจะสู้กับเขาคนเดียวไม่ได้!" แพรวาคว้าแขนผมไว้ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามจะกักเก็บไว้ "ผมเป็นหมอผี และนี่คือหน้าที่ของผม" ผมส่งยิ้มที่มั่นคงที่สุดให้เธอ แม้ในใจจะรู้ดีว่าศัตรูคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่นี่คือนักฆ่าระดับสูงที่ถูกส่งมาเพื่อปิดฉากผมโดยเฉพาะ "เชื่อใจผมนะครับ" เมื่อแพรวาวิ่งหายลับไปในความมืด ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือซ้ายหยิบยันต์มหาอุดที่เขียนด้วยเลือดอาจารย์ขึ้นมาเตรียมพร้อม พลังในกายของผมเริ่มเดือดพล่าน อักขระบนเหรียญตราในมือขวากลายเป็นสีแดงสดสว่างจ้าดั่งดวงตาที่สามที่กำลังจับจ้องไปยังนักฆ่าตรงหน้า "ความจงรักภักดีของพวกแกน่ะ มันไร้ค่า" ชายคนนั้นเย้ยหยัน "อาจารย์ของแกก็ถูกข้าปลิดชีพด้วยวิธีเดียวกับที่จะทำกับแก... เขาร้องขอความตายจนวินาทีสุดท้าย" "โกหก!" ผมตะคั้นเสียง ผมร่ายคาถาระเบิดพลัง กดฝ่าเท้าลงกับพื้นจนกระเบื้องแตกกระจาย ร่างกายเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือขวาที่ถือเหรียญตราปะทะเข้ากับปราณสีดำของศัตรู แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกจนกระจกหน้าต่างทุกบานในบ้านแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นทิศทาง ผมอาศัยจังหวะนี้พุ่งเข้าประชิดตัว ใช้ฝ่ามืออาคมกระแทกเข้าที่อกของนักฆ่า แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่ามือของผมทะลุผ่านร่างของเขาไปเหมือนอากาศธาตุ! "เงา...?" ผมชะงัก "เจ้ากำลังสู้กับสิ่งที่ไม่มีตัวตน รินทร์" เสียงของเขาดังมาจากทั่วทุกทิศทาง "สิ่งที่แกเห็นคือเงาที่ถูกชักใยด้วยอาคมข้ามมิติ ส่วนร่างจริงของข้าน่ะ... กำลังเดินไปหาคนรักของแกที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงนั่นแล้ว" หัวใจผมร่วงวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องแผ่วเบาของแพรวาดังมาจากชั้นล่าง ผมไม่อาจสนใจเงาตรงหน้าได้อีกต่อไป ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังแล้วทะยานร่างลงจากชั้นสองโดยไม่คิดชีวิต ในขณะที่ลงมาถึงพื้นล่าง ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ศัตรูคนนั้น แต่กลับเป็นร่างของชายคนหนึ่งที่นั่งขวางทางประตูห้องลับอยู่ ร่างนั้นคือ... คนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน อาจารย์ของผม... ใบหน้าของท่านยังคงเดิมไม่เปลี่ยน แต่ดวงตาที่เคยเมตตาบัดนี้กลับเป็นสีดำสนิทไร้เงาขาว ท่านถือมีดอาคมของผมอยู่ในมือ และจ่อมันลงบนลำคอของแพรวาที่ถูกมนต์สะกดให้นิ่งงัน "คำสั่งตายที่ไม่มีวันถูกปฏิเสธ" อาจารย์ของผมเอ่ยเสียงเย็นชืด "รินทร์... เลือกเอา จะให้คนที่แกปกป้องตายไป หรือจะให้ศิษย์ทรยศอย่างแก สละชีพเป็นภาชนะให้ข้าเพื่อคืนชีพขึ้นมาใหม่?" ผมยืนตัวแข็งทื่อ เหรียญตราในมือร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียงกังวานดั่งระฆังมรณะ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่นักฆ่า แต่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดของชีวิตหมอผีอย่างผม... และวินาทีนั้นเอง แสงไฟในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูผมที่คุ้นเคยที่สุด... เสียงของตัวผมเองในอีกสิบปีข้างหน้า "อย่าเชื่อสิ่งที่เห็น... มือซ้ายของเขาน่ะ กำลังถือของสิ่งหนึ่งที่จะเปลี่ยนทุกอย่าง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผมนะครับ หวังว่าความเข้มข้นจะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะครับ