การปะทะครั้งแรก

"อย่าได้คิดว่าวิชาอาคมสายขาวที่เจ้าประพฤติ จะปกป้องผู้หญิงคนนี้ได้ตลอดรอดฝั่ง หมอผีหนุ่ม" เสียงแหบพร่าคล้ายมีดกรีดลงบนแผ่นเหล็กดังก้องออกมาจากมุมมืดของห้อง รินทร์ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายังคงกุมหุ่นฟางที่เคยเป็นร่างของแพรวาไว้แน่นในอุ้งมือ กลิ่นสาบสางของน้ำมันพรายและกลิ่นไหม้ของธูปมรณะอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นให้สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาสั่นสะเทือน รินทร์ค่อยๆ วางหุ่นฟางนั้นลงบนพื้นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังเงาดำที่ขยับตัวอยู่หลังม่านหน้าต่าง แววตาของเขาไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความเยือกเย็นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "เผยตัวออกมาเสีย อย่าได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบพวกกาฝากวิญญาณเลยครับ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังอำนาจที่กดทับบรรยากาศในห้องจนอึดอัด ร่างเงาเริ่มขยายใหญ่ขึ้น กระดูกในตัวคนเบื้องหน้าลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นคล้ายกิ่งไม้หัก ก่อนที่มันจะก้าวออกมาจากเงามืด ชายรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดผ้าดิบเก่าคร่ำคร่า ใบหน้าซีกซ้ายเน่าเฟะจนเห็นกระดูกขากรรไกรที่ขยับยามพูด มันคือ 'อัคคี' มือขวาของจอมขมังเวทเงา ผู้ที่ได้รับฉายาว่า 'เพชฌฆาตไร้เงา' "แพรวาอยู่ที่ไหน" รินทร์ถามพลางขยับนิ้วมือเป็นท่าประทับตราอาคม อัคคีหัวเราะร่วน กลิ่นคาวเลือดโชยออกมาจากปากที่ฉีกขาด "นางเป็นภาชนะชั้นดี... จิตสัมผัสที่บริสุทธิ์ของนางกำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงในการเปิดประตูสู่ขุมนรก หากเจ้าอยากพบนาง ก็จงส่งวิญญาณของเจ้ามาแลกเสียก่อน!" สิ้นคำประกาศนั้น อัคคีก็สะบัดมือ แรงลมอาคมที่หมุนวนเป็นเกลียวสีม่วงดำพุ่งเข้าหารินทร์ด้วยความเร็วสูง รินทร์ไม่ได้ถอยหนี เขาก้าวเท้าขวาไปข้างหน้า กระแทกส้นเท้าลงบนพื้นไม้จนเกิดรอยร้าว พร้อมกับท่องคาถาเบาๆ ในลำคอ "อิติปิโส ภะคะวา... พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ!" แสงสีทองเปล่งประกายออกมาจากฝ่ามือของรินทร์ ปะทะกับคลื่นพลังสีม่วงของอัคคีจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ฝุ่นผงและเศษไม้ปลิวว่อนไปทั่วห้อง แรงปะทะนั้นมหาศาลจนหน้าต่างทุกบานแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แต่รินทร์ยังคงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงเหมือนภูผา "ฝีมือแค่นี้หรือครับ" รินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือซ้ายล้วงเข้าไปในย่าม หยิบ 'ตะกรุดพิชัยสงคราม' ที่ลงอาคมเก่าแก่ออกมา พันเข้าที่ข้อมือขวาอย่างรวดเร็ว อัคคีคำรามด้วยความโกรธ มันชักกริชลงอาคมเล่มดำออกจากเอว แล้วพุ่งตัวเข้าหารินทร์เหมือนเงาที่ไร้รูปร่าง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดุดัน อัคคีใช้ไสยเวทสายมืดทั้งการเสกตะปูเข้าท้อง การปล่อยแมลงพิษ และการใช้เงาของตัวเองเข้าจู่โจมจากทุกทิศทาง ทว่ารินทร์กลับรับมือได้อย่างสุขุมรอบคอบ เขาทั้งหลบหลีกและปัดป้องด้วยการใช้อาคมขาวปัดเป่าพิษร้ายเหล่านั้นออกไป ระหว่างการต่อสู้ รินทร์สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ที่คอของอัคคีมีรอยสักยันต์ที่กำลังส่องแสงวูบวาบทุกครั้งที่มันจู่โจม นั่นคือแหล่งกำเนิดพลัง! 'ต้องทำลายยันต์นั่น' รินทร์คิดในใจ ขณะเดียวกันเขาก็แกล้งเสียหลักถอยไปชนตู้เก็บเอกสาร อัคคีเห็นช่องว่างจึงรีบกระโจนเข้ามาหวังจะปลิดชีพด้วยกริชอาคม นี่คือจังหวะที่เขารอคอย! รินทร์ดีดตัวขึ้นจากพื้น พลิกกายหลบคมกริบที่เฉียดแก้มไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนจะคว้าข้อมือของอัคคีไว้แน่น มืออีกข้างหยิบ 'ยันต์เกราะเพชร' แปะลงไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างแรง "สัพเพ พุทธา ปะระปัตตา... จงคืนสู่ความมืดที่เจ้าจากมา!" แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งทะลุร่างของอัคคี เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วบริเวณ ร่างของสมุนมือขวาเริ่มบิดเบี้ยวและสลายตัวกลายเป็นไอสีดำทมิฬ ทว่าก่อนที่มันจะหายไปสนิท อัคคีกลับแสยะยิ้มที่ชวนขนลุก "เจ้าชนะข้าในคืนนี้ได้... แต่เจ้าไม่มีทางช่วยนางได้ทันเวลาหรอกรินทร์" มันพูดก่อนจะจ้องลึกเข้ามาในตาของเขา "เพราะแพรวาน่ะ... ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล แต่เธอกำลังสวมรอยเป็น 'คนที่เจ้าไว้ใจที่สุด' อยู่ข้างหลังเจ้าตอนนี้ไงล่ะ!" รินทร์ชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากด้านหลัง... เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น หญิงสาวที่เขารักที่สุด แพรวายืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเธอนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก ทว่าในมือของเธอกลับถือมีดอาคมเล่มเดียวกับที่อัคคีใช้ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีน้ำตาลอย่างที่เขาจำได้ แต่มันกลับเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งนัยน์ตาขาว! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินทร์มาจนถึงจุดนี้ หวังว่าเรื่องราวในตอนหน้าจะทำให้ท่านนั่งไม่ติดเก้าอี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปครับ อรุณมนตราขาว