บาดแผลที่ใจ

“วางมีดลงเสีย... แพรวา” น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในอก รินทร์ในยามนี้ไม่ได้ต้องการใช้อาคมเข้าปะทะกับผู้หญิงตรงหน้า เพราะนัยน์ตาคู่ที่เคยสะท้อนความห่วงใยให้ผมเสมอ บัดนี้กลับถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองทะลุผ่านตัวตนของผม ราวกับกำลังมองดูซากศพที่เดินได้ แพรวาไม่ตอบ เธอเพียงแค่นยิ้ม มุมปากที่เคยอ่อนหวานบัดนี้บิดเบี้ยวเป็นเส้นโค้งที่ชวนให้ขนลุกเกรียว มีดอาคมในมือของเธอสั่นระริก ปล่อยไอเย็นเยือกที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของ ‘ไสยดำสายโลหิต’ ที่คร่าชีวิตอาจารย์ของผมไปเมื่อสิบปีก่อน กลิ่นกำยานไหม้เกรียมในความทรงจำหวนคืนมาอย่างรุนแรง ภาพอาจารย์หลวงพ่อที่ร่างกายค่อยๆ ดำเกรียมด้วยอาคมสะท้อนย้อนกลับมาในมโนภาพ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่ผมพยายามฝังกลบไว้ใต้กองตำราอาคมขาวเริ่มปริแตกเหมือนผนังเขื่อนที่โดนกัดเซาะ “อย่าให้ความแค้นของพวกมัน... ใช้ร่างกายของเธอเป็นทางผ่าน” ผมก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างช้าๆ รวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจาย บังคับนิ้วมือที่เย็นเฉียบให้ประสานอิน ‘อักขระคุ้มภัย’ อย่างมั่นคง แพรวาขยับตัวราวกับเสือที่เตรียมกระโจน เธอไม่ได้เดิน แต่ร่างนั้นเคลื่อนที่ด้วยจังหวะที่ผิดธรรมชาติ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างอาศรมร้างส่องกระทบใบมีดคมกริบ เกิดเป็นประกายสีเงินวาววับที่กรีดอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว *เคร้ง!* ผมยกสร้อยประคำไม้พยุงขึ้นรับคมมีด แรงปะทะนั้นมหาศาลจนผมต้องถอยกรูดไปสามก้าว กลิ่นสาบสางของมนต์ดำพุ่งเข้าปะทะจมูกจนอยากจะอาเจียน นี่ไม่ใช่ฝีมือของแพรวา... นี่คือร่างทรงของปีศาจที่ใช้ความรักของผมเป็นอาวุธ “อาจารย์... ท่านบอกให้ผมละทิ้งความอาฆาต แต่ท่านคงไม่ได้บอกสินะครับ ว่าจะให้ผมทำอย่างไรเมื่อความอาฆาตนั้นกำลังจะพรากสิ่งที่ผมรักที่สุดไปอีกครั้ง” ผมพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเบาหวิวแต่หนักแน่นด้วยความตั้งใจ ความทรงจำวันวานย้อนกลับมา—อาจารย์ของผมถูกมีดเล่มนี้เสียบทะลุอก เพียงเพราะท่านปกป้องผมจากวิญญาณแค้นที่จอมขมังเวทเงาส่งมา ท่านยิ้มให้ผมในวาระสุดท้ายโดยไม่ถือโทษโกรธเคืองใคร แต่ในวันนี้... ผมไม่สามารถเป็นผู้มีจิตเมตตาได้อย่างที่ท่านสอนได้อีกต่อไป หากการปกป้องแพรวาต้องแลกด้วยการที่ผมต้องกลายเป็น ‘คนบาป’ ผมก็พร้อมจะยอมรับมัน “แพรวา ฟังผมนะ...” ผมตัดสินใจละทิ้งการป้องกัน เปลี่ยนเป็นเดินเข้าไปหาเธอด้วยมือเปล่า ปล่อยให้มีดอาคมของเธอจ่ออยู่ที่ลำคอของผม “ถ้าวันนี้ต้องมีใครสังเวยให้แก่เงานี้... ก็ขอให้เป็นผม ไม่ใช่เธอ” แพรวานิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นมีประกายไหววูบคล้ายกับดวงดาวที่กำลังจะดับแสง มือของเธอเริ่มสั่นระริกอย่างรุนแรง ราวกับมีจิตวิญญาณอีกดวงกำลังต่อสู้กับคำสั่งของจอมขมังเวทเงาที่ควบคุมเธออยู่ ทว่า... รอยยิ้มที่มุมปากของเธอกลับเหยียดยาวขึ้นกว่าเดิม เสียงหัวเราะแหลมเล็กบาดหูที่ไม่ได้มาจากลำคอของเธอเริ่มดังขึ้นก้องทั่วอาศรม “รินทร์... เจ้าช่างโง่เขลาเหมือนอาจารย์ของเจ้าไม่มีผิด” เสียงทุ้มต่ำของชายชราที่แทรกซ้อนอยู่ในลำคอของแพรวาดังขึ้น “ความรักที่เจ้าพร่ำบอก มันจะเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเจ้าลงสู่ขุมนรก... เจ้าคิดหรือว่าข้าจะเลือกแค่ชีวิตของนาง?” ทันใดนั้น มือที่ถือมีดของแพรวาก็เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้แทงผม... แต่เธอกลับตวัดมีดเล่มนั้นปักลงที่อกซ้ายของตนเองอย่างแรง! เลือดสีดำสนิทไหลทะลักออกมาตามคมมีด ซึมผ่านเสื้อผ้าขาวสะอาดจนกลายเป็นสีคล้ำ ผมพุ่งเข้าไปประคองร่างเธอไว้ในอ้อมกอด สัมผัสที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น แพรวากระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยนัยน์ตาที่เริ่มกลับมาเป็นสีน้ำตาล แต่ทว่า... มันกลับไร้แววตา เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าผม แผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก “รินทร์... หนีไป...” ก่อนที่เธอจะสิ้นเสียง ประตูอาศรมก็พังครืนลงมาด้วยแรงระเบิดจากอาคม เงาร่างดำทะมึนหลายสิบเงาพุ่งเข้ามาล้อมรอบเราไว้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ก้องกังวานราวกับเสียงสวดส่งวิญญาณ แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสลายยิ่งกว่า... คือร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาที่ก้าวออกมาจากเงามืด ซึ่งมีใบหน้าเหมือนกับอาจารย์ที่ล่วงลับไปแล้วของผมอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! เขาถือมีดอาคมเล่มที่สองไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผมจำได้ขึ้นใจ “ศิษย์รัก... เจ้าพร้อมจะสืบทอดบาปกรรมแทนข้าหรือยัง?” ผมกอดร่างแพรวาไว้แน่นในขณะที่ขอบตาร้อนผ่าว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของอาคม แต่มันคือการเล่นตลกกับวิญญาณที่ผมเคารพรักที่สุด ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่ผมไม่รู้เลยว่าจุดจบจะอยู่ที่ตรงไหนครับ หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับรินทร์ในตอนถัดไปนะครับ ขอบพระคุณจากใจ อรุณมนตราขาว ครับ