สัมผัสที่หกของแพรวา

"มือของคุณเย็นเฉียบ... คุณกำลังเห็นอะไรอยู่ แพรวา" น้ำเสียงของรินทร์ราบเรียบ หากแต่แฝงด้วยความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม เขาประคองมือเรียวบางที่สั่นเทาของหญิงสาวคนรักไว้แน่นในฝ่ามือหนาที่อบอุ่นด้วยไออุ่นจากพลังอาคมขาว ในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังที่ดูเหมือนจะเดินช้าลงกว่าปกติ แพรวานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเนียนซีดเผือด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองไปที่มุมมืดของห้อง ราวกับมีบางสิ่งกำลังยืนปักหลักอยู่ที่นั่น เธอไม่ได้ตอบคำถามเขาทันที หากแต่เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "มันไม่ได้อยู่ในความฝันแล้ว รินทร์..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว พลางปรายตามองไปยังความว่างเปล่าข้างตู้โชว์เก่า "มันกำลังดูเราอยู่ มันโกรธ... ที่ฉันเริ่มมองเห็นหน้าของมันชัดขึ้น" รินทร์ขยับกายบังหน้าหญิงสาวไว้โดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้หันไปมองตามสายตาของเธอ แต่รับรู้ได้ถึงไอเย็นเยือกที่แล่นผ่านผิวหนัง มันไม่ใช่ลมพัดผ่านธรรมดา แต่มันคือกลิ่นอายของ 'ของต่ำ' ที่เจือจางแต่เข้มข้นด้วยความอาฆาต เขาหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิสัมผัสถึงกระแสพลังรอบข้าง ก่อนจะตัดสินใจควักเอา 'เบี้ยแก้' หุ้มถักจากด้ายสายสิญจน์ลงอาคมเก่าแก่ออกมาวางบนโต๊ะไม้ "เล่ามาให้ละเอียดที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแต่ทุ้มลึก "อย่าให้ความกลัวมาปิดกั้นสิ่งที่เธอเห็น ทุกรายละเอียดคืออาวุธที่เราจะใช้สู้กับมัน" แพรวาหลับตาลง ภาพในห้วงนิมิตที่เธอพยายามลบออกจากหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าไหลย้อนกลับมา เธอเห็นเงาร่างของชายผู้หนึ่ง ร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงความมืดมิดที่ปั่นป่วนราวกับควันไฟที่ถูกขังอยู่ในโหลแก้ว รอบตัวของมันมีรอยแผลเป็นที่ดูเหมือนรอยไหม้ของยันต์โบราณ และที่สำคัญที่สุด... ในมือของมันถือบางสิ่งที่คุ้นตา "ผู้หญิงคนนั้น..." แพรวาสะอื้นเบาๆ "เธอไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ เธอถูกตรึงไว้ด้วยตะปูโลงศพที่ตอกลงบนรูปถ่าย... รินทร์ ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่ง มันยืนอยู่ข้างหลังเธอ คนที่ส่งยิ้มให้เธอในวันนั้น คือคนเดียวกับที่กำลังมองฉันจากความมืดในตอนนี้" รินทร์ขมวดคิ้วแน่น ปมในใจเกี่ยวกับการสูญเสียอาจารย์เริ่มขยับตัวเมื่อได้ยินคำว่า 'ตะปูโลงศพ' นี่ไม่ใช่แค่ไสยศาสตร์ทั่วไป แต่มันคือการทำ 'พิธีสะกดวิญญาณ' เพื่อให้เป็นทาสรับใช้ผู้บงการ "มันต้องการอะไรจากเธอ" รินทร์ถามพลางขยับตัวเข้าใกล้ แพรวารู้สึกถึงพลังงานที่ปกป้องเธออยู่รอบตัวรินทร์ มันเหมือนกำแพงแก้วที่ทำให้ความรู้สึกอึดอัดลดน้อยลง "มันไม่ได้ต้องการชีวิตฉันในตอนนี้..." แพรวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันดูหม่นแสงลงราวกับถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงเหว "มันต้องการให้ฉันเป็นภาชนะ... มันบอกว่าเลือดของฉันมีสายสัมพันธ์ที่มันตามหามานานนับร้อยปี มันบอกว่า... ท่านอาจารย์ของรินทร์ก็ปกป้องความลับนี้ไว้ด้วยชีวิตเหมือนกัน" รินทร์ชะงัก ร่างกายที่เคยสุขุมนิ่งสนิทกลับสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง ชื่อของอาจารย์คือบาดแผลที่เขายังปิดไม่สนิท การที่ศัตรูเอ่ยถึงท่าน หมายความว่ามันรู้ดีว่าเขากำลังทำอะไร และมันกำลังเล่นกับความแค้นที่เขามี "อย่าเชื่อมัน" รินทร์กล่าวเสียงกร้าว "ทุกคำพูดของพวกไสยดำคือคำลวงเพื่อดึงเราลงสู่หลุมพราง" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะยื่นมือไปลูบศีรษะเพื่อปลอบประโลม บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปฉับพลัน ไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดลงเหลือเพียงแสงสลัวจากเบี้ยแก้ที่วางอยู่บนโต๊ะ เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากทุกทิศทาง เหมือนคนนับร้อยกำลังกรีดร้องอยู่ในห้องที่ปิดตาย รินทร์รีบลุกขึ้น มือขวาคว้าจี้พระพุทธรูปที่คอ มือซ้ายกางอาคมข่ายแก้วคุ้มครองภัย แสงสว่างจ้าจากอาคมสีทองสว่างวาบขึ้นทั่วห้อง ทว่ามันกลับเปิดเผยสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม ที่มุมห้อง... ร่างของวิญญาณหญิงสาวที่แพรวาเห็นในนิมิตกำลังยืนอยู่จริงๆ แต่คราวนี้ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลทะลักออกมา เธอชี้มือมาที่รินทร์ และสิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ เธอกำลังถือ 'สร้อยข้อมือ' เส้นเดียวกับที่รินทร์เพิ่งซื้อให้แพรวาเมื่อสัปดาห์ก่อน "รินทร์... มัน... มันเอามาจากไหน" แพรวาส่งเสียงสั่นเครือ รินทร์รีบหันไปมองที่ข้อมือของแพรวา สร้อยข้อมือนั้นยังอยู่ที่เดิม แต่เมื่อเขามองกลับไปยังวิญญาณหญิงสาว สร้อยในมือของเธอกลับกลายเป็นก้อนเนื้อสดๆ ที่ยังมีเลือดหยดติ๋ง วินาทีนั้นเอง ประตูบ้านที่ปิดสนิทถูกผลักออกอย่างแรง แม้จะไม่มีลมแม้แต่สายเดียว ร่างของชายชราในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง ดวงตาของเขาว่างเปล่าและดำมืดราวกับหลุมศพ เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้รินทร์แทบหยุดหายใจ "ของที่ขโมยมาจากขุมนรก... ไม่ควรจะอยู่กับคนที่ทำตัวเป็นพระเอกแบบนี้หรอกนะ เจ้าหมอผี" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สามนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ อรุณมนตราขาว