การพบกันในความมืด

“ปล่อยมือเธอเดี๋ยวนี้!” เสียงของผมก้องกังวานท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับประสาทสัมผัส กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นธูปเก่าที่อับชื้นโชยเข้าจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน แสงไฟจากอักขระที่ผมสลักไว้บนฝ่ามือสั่นไหววูบวาบ ล้อไปกับไออาคมสีนิลที่กำลังพันธนาการร่างของแพรวาไว้กลางอากาศ เธอนิ่งงัน ดวงตาเบิกโพลงดุจคนตกอยู่ในห้วงภวังค์ที่ไม่อาจหลุดพ้น ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยในชุดสีขาวที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าจากมิติที่บิดเบี้ยว “รินทร์... อย่าเข้ามา” เสียงของแพรวาแผ่วเบาเหมือนกระซิบ แต่มันคือเสียงที่กรีดลึกลงไปในอกผมที่สุด เธอพยายามขยับนิ้วมือที่สั่นระริกเพื่อส่งสัญญาณบางอย่าง “ผมมาแล้วครับ ไม่ต้องกลัว” ผมกระชับยันต์ในมือแน่น ลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมปราณอาคมสายขาว ความเย็นเยียบจากความว่างเปล่าพยายามแทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความโกรธแค้นที่สุมอยู่ในอกเมื่อเห็นรอยช้ำบนลำคอระหงของเธอ จอมขมังเวทเงาที่ยืนอยู่เบื้องหลังม่านควันสีดำกำลังหัวเราะ เสียงหัวเราะแหบแห้งนั้นราวกับเสียงกระดูกบดกัน “เจ้ามาได้เร็วกว่าที่ข้าคิดนะ เจ้าหมอผีหนุ่ม” เงาตะคุ่มรูปร่างมนุษย์ที่ไร้ใบหน้าค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด มันไม่ได้ขยับขา แต่มันไหลเลื่อนไปตามพื้นราวกับน้ำมันดิน “แต่เจ้าคิดหรือว่า เขตแดนที่ข้าสร้างขึ้นด้วยเลือดของคนบริสุทธิ์ จะยอมให้เจ้าพาภาชนะของข้าออกไปง่ายๆ?” “ภาชนะอย่างนั้นหรือ...” ผมแค่นยิ้ม มือข้างหนึ่งวาดวงเวทกลางอากาศ ประกายไฟสีทองสว่างวาบขึ้นตัดกับความมืดมิด “เธอไม่ใช่สิ่งของ และเธอก็ไม่ใช่ของเล่นที่จะให้พวกวิปริตอย่างแกเอามาใช้เพื่อยืดชีวิตอันโสมมของตัวเอง” ผมไม่รอคำตอบเท้าเหยียบลงบนพื้นดินที่เปียกชื้นด้วยหยาดเลือดอาถรรพ์ พลังปราณพุ่งทะลุฝ่ามือเข้าสู่ยันต์กระดาษเก่าคร่ำที่แปะอยู่บนอกเสื้อ อักขระโบราณเรืองแสงเจิดจ้าจนกลายเป็นโซ่ตรวนแห่งแสงที่พุ่งเข้าใส่ร่างเงามืดนั้นอย่างรวดเร็ว จอมขมังเวทเงาคำรามลั่น มันไม่ได้หลบ แต่กลับดึงร่างของแพรวามาบังหน้า ผมชะงักกะทันหัน ความลังเลเพียงเสี้ยววินาทีเกือบทำให้ผมเสียหลัก แต่นี่คือโอกาสเดียวที่ผมจะมี “แพรวา ฟังผมนะ!” ผมตะโกนแข่งกับเสียงลมหวีดหวิว “นึกถึงแสงสว่าง... นึกถึงวันที่เราเคยเดินด้วยกัน นึกถึงความอบอุ่นที่แก้วมือแก้วเท้าของเธอเคยสัมผัส อย่าให้ความมืดนี้กลืนกินเธอ!” แพรวาหลับตาแน่น หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้ม เธอเริ่มร่ายรำนิ้วมือตามแบบฉบับที่ผมเคยสอนไว้ แม้จะดูเก้ๆ กังๆ แต่พลังจิตที่เธอแผ่ออกมานั้นรุนแรงจนเขตแดนของจอมขมังเวทเริ่มแตกร้าว รอยแยกของมิติปรากฏเป็นเส้นสีขาวสว่างทะลุผ่านความมืด “อาคมของเจ้า... มันเป็นไปไม่ได้!” จอมขมังเวทเงาร้องลั่น ร่างของมันเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายภายใต้แรงกดดันจากอาคมของผมที่ขยายวงกว้างขึ้น ผมไม่ปล่อยให้จังหวะนี้หลุดมือ พุ่งตัวผ่านม่านพลังเข้าโอบกอดร่างของเธอเอาไว้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่ติดตัวเธอทำให้ผมมีสติมากขึ้น ผมใช้กำลังทั้งหมดผลักดันร่างของเธอให้หลุดพ้นจากจุดศูนย์กลางของมิติ ก่อนจะสะบัดยันต์ปราบอาคมออกไปรอบทิศทางเพื่อทำลายผนึกสุดท้าย “ไป!” รอยแยกของมิติฉีกกว้างออก แสงสีขาวเจิดจ้าดูดกลืนทุกสิ่งรอบข้าง ผมประคองแพรวาแน่น กระโดดเข้าสู่ช่องว่างของมิติด้วยความเร็วสูงสุด ก่อนที่ความมืดมิดจะปิดตายลงชั่วพริบตา ... ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง ผมหอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยล้า เราสองคนร่วงลงบนพื้นหญ้าเย็นเยียบข้างลำธารในเขตวัดร้างที่ห่างไกล แสงจันทร์สลัวลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาตกกระทบใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ “รินทร์...” เธอเรียกชื่อผมเบาๆ มือบางเอื้อมมาแตะใบหน้าผม แววตาของเธอยังคงมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ “ผมอยู่ตรงนี้ครับ ปลอดภัยแล้วนะ” ผมตอบด้วยเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ร่างกายจะร้าวระบมจากการปะทะกับพลังไสยดำเมื่อครู่ แพรวาพยักหน้าเล็กน้อย แต่ทว่า... รอยยิ้มที่เธอมอบให้กลับดูแปลกไป ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น บัดนี้กลับมีประกายสีดำวูบไหวอยู่ลึกๆ ราวกับว่ามีบางอย่างที่ติดตามเธอกลับออกมาด้วย ผมชะงักเมื่อมือของเธอที่แตะอยู่บนหน้าผม เริ่มเปลี่ยนความร้อนจากไออุ่นเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “รินทร์...” เสียงของเธอไม่ได้แผ่วหวานเหมือนเดิม แต่มันกังวานและซ้อนทับกันราวกับมีคนหลายคนกำลังพูดพร้อมกัน “เจ้าทำสำเร็จ... เจ้าพาข้าออกมาจากที่นั่นแล้วจริงๆ” ผมค่อยๆ ถอยหลังออกห่างโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะพบว่าแขนของเธอที่ผมกอดไว้เมื่อครู่... บัดนี้กลายเป็นเงาสีดำสนิทที่กำลังแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าของผมเข้าสู่ผิวหนัง นั่นไม่ใช่แพรวาที่ผมเพิ่งช่วยออกมา แต่เป็นสิ่งที่หลอกล่อให้ผมเปิดประตูมิติให้มันหลุดออกมาสู่โลกภายนอกต่างหาก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดมากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ จากใจ... อรุณมนตราขาว