พักฟื้นใจ

“ถ้าคุณยังไม่ยอมเลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมคงต้องเป็นฝ่ายเดินหนีแทนแล้วนะครับ” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อนๆ กลิ่นที่ผมจุดไว้เพื่อขับไล่ไออาถรรพ์ที่ยังคงติดค้างในกายของแพรวา รินทร์... คือชื่อที่คนทั่วไปเรียกขาน แต่สำหรับหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ตรงหน้า เธอไม่ได้มองผมในฐานะหมอผีผู้เก่งกาจ แต่เธอกำลังมองผมด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ แพรวาไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแต่ขยับตัวช้าๆ เสียงพลาสติกที่เสียดสีกับผ้าปูเตียงฟังดูดังผิดปกติในห้องที่เงียบสงัด เธอมองจ้องมาที่รอยแผลเป็นบนหลังมือของผม—รอยแผลที่เกิดจากคมอาคมของจอมขมังเวทเงาในเหตุการณ์คืนนั้น “รินทร์... คุณเคยกลัวไหมครับ?” แพรวาถามขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “กลัวว่าสักวันหนึ่ง คุณจะเป็นคนสุดท้ายที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของทุกอย่างที่พยายามปกป้อง” ผมลดมือลง วางแก้วน้ำที่เพิ่งรินให้เธอบนโต๊ะข้างเตียง เสียงแก้วกระทบพื้นไม้ดัง ‘กึก’ ก่อนที่ผมจะผินหน้าไปมองนอกหน้าต่าง กระจกหน้าต่างสะท้อนภาพเงาของชายหนุ่มในชุดลำลองสีเข้ม ที่ดูอย่างไรก็ไม่อาจซ่อนร่องรอยของความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณได้ ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ประคองความนิ่งเอาไว้ให้มั่นดั่งขุนเขา “ความกลัวเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ แพรวา” ผมหมุนตัวกลับมาสบตาเธอ “แต่สำหรับผม ความกลัวที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความตาย มันคือการที่ต้องเห็นคุณกลายเป็นเป้าหมายของคนพวกนั้นเพียงเพราะตัวผมเอง” มือของผมขยับไปสัมผัสสร้อยประคำไม้พยุงที่ข้อมือโดยสัญชาตญาณ มันเป็นจังหวะที่ผมใช้บ่อยเวลาที่ใจเริ่มสั่นไหว ผมก้าวเข้าไปใกล้เตียงอีกครึ่งก้าว กลิ่นอายความอ่อนโยนของเธอแผ่ออกมาปะทะกับไอเย็นของอาคมที่ผมพกพา รอยแผลที่หลังมือของผมเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นสัญญาณเตือนว่าจอมขมังเวทเงานั้นยังไม่ละทิ้งความพยายาม แพรวาเงยหน้ามองผม ดวงตาของเธอมีหยดน้ำรื้นขึ้นมา “แต่ถ้าฉันไม่ใช่ตัวถ่วงล่ะคะ ถ้าฉันคือส่วนหนึ่งของวงจรนี้... ถ้าเลือดของฉันคือสิ่งที่เขาต้องการเพื่อเปิดประตูบานนั้นจริงๆ” “นั่นคือเหตุผลที่ผมจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้น” ผมกดเสียงต่ำลงด้วยความเด็ดขาด “อาคมขาวอาจจะดูนิ่งเฉย แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ยอมให้สิ่งชั่วร้ายเข้ามาย่ำยีได้ง่ายๆ ตราบใดที่ลมหายใจผมยังอยู่ คุณจะปลอดภัย” ผมยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆ ส่งกระแสจิตที่แฝงด้วยมนตราป้องกันชั้นสูงเข้าไปเพื่อปรับสมดุลธาตุในกาย แพรวานิ่งไป สายตาของเธอเลื่อนลอยชั่วขณะก่อนจะพริ้มตาลง สัมผัสนี้ไม่ใช่เพียงการรักษา แต่เป็นการสื่อสารผ่านจิตวิญญาณที่ผมและเธอต่างเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดๆ มันคือช่วงเวลาแห่งการพักฟื้นที่เปราะบางที่สุด ท่ามกลางสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะถอนมือออก ความรู้สึกผิดปกติบางอย่างก็แทรกตัวเข้ามาเหมือนน้ำแข็งที่ละลายรดลงบนแผ่นหลัง ไม่ใช่ไออาคมของจอมขมังเวทเงา แต่มันคือ ‘ความว่างเปล่า’ “รินทร์...” แพรวาลืมตาขึ้นกะทันหัน แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่ขัดกับรูปลักษณ์ของเธออย่างรุนแรง “คุณแน่ใจเหรอว่า... ที่คุณเห็นอยู่ตรงหน้านี้ คือ ‘ฉัน’ จริงๆ?” ผมรีบถอยห่างออกมาทันที พลังอาคมที่ฝ่ามือถูกเร่งขึ้นจนแสงสีขาวนวลแผ่ออกมาเป็นรัศมี สิ่งที่ผมเห็นตอนนี้ไม่ใช่แพรวาที่ผมรู้จัก แต่มันคือภาพเงาที่ซ้อนทับร่างของเธอ ราวกับมีกระจกเงาบานยักษ์ที่บิดเบี้ยวตั้งขวางอยู่ระหว่างเรา เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากทุกทิศทางภายในห้องปิดตายแห่งนี้ ไม่ใช่เสียงของแพรวา แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่ผมรู้จักดี—คนที่ควรจะตายไปแล้วภายใต้คมดาบอาคมของอาจารย์ผมเมื่อสิบปีก่อน ประตูห้องพักฟื้นถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย และในมือเขากำลังถือตุ๊กตาดินเผาที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับแพรวาไม่มีผิดเพี้ยน! “คิดว่าการพักฟื้นจะทำให้เจ้าเก่งขึ้นงั้นหรือ รินทร์?” ชายผู้นั้นเอ่ยพรางกดนิ้วลงบนตุ๊กตาดินเผานั้นอย่างแรง ส่งผลให้แพรวาที่อยู่บนเตียงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่จับขั้วหัวใจ “ข้าไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตนาง... แต่ข้ามาเพื่อ ‘ยืม’ ร่างนางไปใช้งานตามสัญญาที่อาจารย์ของเจ้าเคยทำไว้!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสมาธิไปพร้อมกับตัวละครในตอนนี้นะครับ ผมหวังว่าหัวใจของทุกท่านจะยังคงเข้มแข็งเหมือนกับรินทร์ในยามเผชิญวิบากกรรมเช่นนี้ครับ