การเดินทางสู่ทิศเหนือ

"ถ้าคุณคิดจะหันหลังกลับตอนนี้ ผมก็จะไม่ขวางทางคุณ... แต่จำไว้ว่าเงาที่ตามหลังคุณอยู่ มันไม่เคยใจดีพอจะปล่อยให้เหยื่อมีชีวิตรอดกลับไปเป็นครั้งที่สอง" เสียงของรินทร์ราบเรียบ หากแต่น้ำเสียงที่เข้มงวดนั้นทำให้บรรยากาศภายในรถกระบะคันเก่าที่กำลังตะบึงขึ้นสู่เส้นทางคดเคี้ยวสู่ทิศเหนือดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา แพรวานิ่งไป มือที่กุมยันต์ห้าแถวไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ดูราวกับละอองวิญญาณที่เกาะกลุ่มกันเป็นรูปร่างประหลาด "รินทร์... ฉันไม่ได้กลัวตาย" เธอพูดเสียงแผ่ว หากแฝงด้วยความหนักแน่น "ฉันแค่กลัวว่าถ้าฉันเป็นอะไรไป คุณจะต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าจะรับไหวอีกครั้ง เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นกับอาจารย์ของคุณ" รินทร์กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มประหนึ่งสัตว์ร้ายที่กำลังเหนื่อยหอบจากการปีนป่ายขึ้นสู่ความสูงชัน รินทร์ปรายตามองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาเป็นคนนิ่งขรึมและไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึก แต่ในใจเขานั้นกำลังต่อสู้กับไฟแค้นและภาระหน้าที่ที่ทับถมอยู่ "ผมฝึกวิชาอาคมขาว ไม่ใช่เพื่อจะมานั่งรอให้คนรักถูกพรากไปต่อหน้า" เขาตอบกลับช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ตราบใดที่ลมหายใจผมยังไม่ดับลง เงาพวกนั้นจะไม่มีวันได้แตะต้องคุณ" รถเลี้ยวโค้งหักศอก ทันใดนั้น เงาร่างสีดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นกลางถนนเบื้องหน้า รินทร์เหยียบเบรกจนมิด เสียงยางบดถนนดังสนั่นหวั่นไหว แต่สิ่งที่น่าประหลาดคือ ร่างนั้นไม่ได้ถูกรถชนกระเด็นไป แต่กลับสลายตัวเป็นหมอกควันและซึมผ่านกระจกหน้ารถเข้ามาในห้องโดยสารราวกับไม่มีตัวตน ความเย็นเฉียบเข้าเกาะกุมหัวใจ ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงกลิ่นสาบศพที่โชยมากับไอเย็น แพรวาสะดุ้งเฮือก เธอหลับตาลงแน่น มือสัมผัสได้ถึงแรงกดทับที่ไหล่ เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นหลายสิบข้างกำลังเกาะกุมและดึงรั้งเธอไว้ "อย่าได้เผลอสติเด็ดขาด แพรวา!" รินทร์ตะโกนก้อง มือขวาละจากพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว หยิบด้ามมีดหมออาคมที่ทำจากไม้พยุงแกะสลักขึ้นมา เขาบริกรรมคาถาด้วยเสียงทุ้มต่ำดังก้องกังวานไปทั่วรถ แสงสีขาวนวลตาเปล่งประกายออกจากตัวมีด กวาดล้างไอหมอกชั่วร้ายให้กระเจิงออกไป ทันทีที่แสงสว่างวาบขึ้น ร่างของเงาทั้งหลายก็กรีดร้องเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ก่อนจะจางหายไปทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและกลิ่นไหม้ที่อบอวล "มันเริ่มแล้ว" รินทร์พึมพำ พลางหักพวงมาลัยรถเข้าจอดข้างทางอย่างรวดเร็ว "พวกมันไม่ได้แค่ตามมา แต่มันกำลังพยายามขวางทางไม่ให้เราไปถึงหมู่บ้านหุบเขาเงาสะท้อน" "รินทร์... ดูนั่น" แพรวาชี้ไปที่กระจกมองหลัง ในความมืดมิดของผืนป่าทิศเหนือที่เงียบสงัด ปรากฏดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาที่รถของพวกเขา พวกมันไม่ได้อยู่ในป่า แต่มันแทรกตัวอยู่ในทุกอณูของความมืด ล้อมรอบรถของพวกเขาไว้ราวกับกำลังรอกินเลือดเนื้อ รินทร์คว้ากระเป๋าใส่ยันต์และตำราอาคมคู่กาย เขาสูดหายใจลึกเพื่อเรียกสมาธิ ก่อนจะหันมามองแพรวาด้วยสายตาที่เป็นห่วงแต่เด็ดขาด "ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงใครเรียก หรือเห็นใครที่คุ้นเคย ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร ให้เชื่อแค่เสียงของผมคนเดียวเท่านั้น" แพรวาพยักหน้าอย่างช้าๆ ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตามุ่งมั่น เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้คือการเดิมพันด้วยชีวิตและความตาย แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ สิ่งที่รอนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่เพียงแค่เหล่าวิญญาณเร่ร่อน ในขณะที่รินทร์กำลังจะก้าวลงจากรถเพื่อกางเขตอาคมป้องกันรอบยานพาหนะ เสียงโทรศัพท์มือถือของแพรวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เสียงริงโทนนั้นไม่ใช่เพลงที่เธอตั้งไว้ แต่มันเป็นเสียงสวดอ้อนวอนที่น่าขนลุกสลับกับเสียงหัวเราะเยาะของคนชรา แพรวากดรับสายด้วยความสั่นเทา เสียงปลายสายที่ตอบกลับมาทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนกลายเป็นน้ำแข็ง "หนูแพร... ขอบใจมากนะที่เดินทางมาหาถึงที่นี่" เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด มันคือเสียงของอาจารย์ของรินทร์... ชายผู้ที่รินทร์ยืนยันว่าเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน "รินทร์ยังไม่รู้ใช่ไหม ว่าคนที่ร่ายคำสาปใส่ตระกูลของเธอ... ก็คือคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอตอนนี้เอง" รินทร์ชะงักกึก มือที่กำลังจะเปิดประตูรถแข็งค้าง เขาหันกลับมามองแพรวาช้าๆ ดวงตาที่เคยสุขุมบัดนี้สั่นไหวด้วยความสับสนและหวาดระแวงอย่างที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอาคมที่มืดมิดและเต็มไปด้วยกลลวงนี้กับผมในตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว