รอยจูบที่สั่นคลอนหัวใจ

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกายบุรุษอันทรงเสน่ห์ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบสันกรามคมคายของคาร์ลอส ผู้ชายที่เปรียบเสมือนกรงขังเหล็กกล้าสำหรับรินรดา ทว่าในวินาทีนี้ กรงนั้นกลับกำลังสั่นคลอนด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะควบคุม "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน คาร์ลอส" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตากลมโตฉายแววพยศ แม้ร่างบางจะสั่นเทาด้วยแรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยจนแผ่นหลังของเธอกระแทเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทอง คาร์ลอสไม่ตอบคำชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา รอยยิ้มเยาะหยันที่มักประดับบนริมฝีปากหยักลึกบัดนี้กลับเจือด้วยความหงุดหงิดระคนหลงใหล เขาใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของร่างกาย ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมแทบจะชนกับพวงแก้มเนียนนวลที่แดงก่ำด้วยความเคืองโกรธ "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนกายของหญิงสาวลุกชัน "จำสัญญาของเราไม่ได้หรือไง หญิงสาวผู้มีค่าตัวแพงลิบลิ่ว... ทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธอ มันเป็นของฉัน ตั้งแต่หัวจรดเท้า" "มันก็เป็นแค่สัญญาทางธุรกิจ... สัญญาที่ฉันถูกบังคับให้เซ็น!" เธอสวนกลับทันควัน พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่เริ่มคุกคาม แต่มีหรือที่คนอย่างคาร์ลอสจะยอม มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนไว้มั่น บังคับให้เธอกลับมาสบตาคมกริบที่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความกระหาย "ธุรกิจบ้าอะไรที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับมาสามคืนเต็มๆ เพราะคิดถึงแต่รสชาติบนริมฝีปากเธอกันล่ะ" คำพูดดิบเถื่อนแต่ทรงพลังนั้นทำเอารินรดาชะงัก หัวอกข้างซ้ายเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก ประกายตาของเขาในตอนนี้ไม่ใช่แววตาของมาเฟียผู้เย็นชาที่จ้องจะทำลายล้าง แต่มันคือสายตาของสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหาย และเธอคือเหยื่ออันโอชะชิ้นเดียวในโลก ก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว คาร์ลอสก็ประทับริมฝีปากลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นความลึกซึ้งที่ดึงสติสัมปชัญญะของรินรดาให้หลุดลอยไป มือใหญ่สอดเข้าใต้กลุ่มผมนุ่มเพื่อล็อกองศาไม่ให้เธอหลบหนี ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นกลับเปรียบเสมือนการสะกิดเร้าให้เสือร้ายยิ่งได้ใจ รสจูบยืดยาวที่ละลายความแข็งกร้าวในใจของหญิงสาวทีละน้อย ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนยวบอย่างไร้เรี่ยวแรง มือที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในช่องท้อง มันไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความวาบหวามที่กัดกินหัวใจจนเธอแทบอยากจะร้องไห้ คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้รินรดาได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาท หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบสะท้าน ภาพหญิงสาวตรงหน้าในสภาพที่ไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ ทำให้ความยับยั้งชั่งใจที่เหลืออยู่น้อยนิดของมาเฟียหนุ่มขาดผึ่งลงทันที "คาร์ลอส... ปล่อยฉันนะ..." เสียงเธอกระท่อนกระแท่น ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา "ปล่อยเหรอ... เธอคิดผิดซะแล้วล่ะ รินรดา" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ ก่อนที่เขาจะช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวโดยไม่รอให้เธอได้ทักท้วง รินรดาอุทานด้วยความตกใจ รีบคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ขายาวก้าวฉับๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องนอนส่วนตัวที่เชื่อมต่อกัน แสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกใสเผยให้เห็นม่านความปรารถนาที่ปกคลุมบรรยากาศรอบตัว คาร์ลอสวางร่างบางลงบนที่นอนนุ่มอย่างทะนุถนอมในแบบที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายดิบเถื่อนคนนี้ ก่อนที่รินรดาจะทันได้ขยับตัวหนี ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมา กักขังเธอไว้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด น้ำหนักตัวที่ทาบทับไม่ได้ทำให้เธออึดอัด แต่กลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ดวงตาสีเข้มคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำ ไล่สายตาลึกลงมายังลำคอระหงและเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวภายใต้ชุดเดรสเข้ารูป มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนสวยอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความชำนาญนั้นทำเอารินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เผลอแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามโดยไม่รู้ตัว "คุณมัน... คนอันตราย..." เธอพึมพำเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาฉายแววจำยอมต่อชะตากรรมที่ตนเองไม่ได้เป็นผู้กำหนด "รู้ตัวตอนนี้ก็สายไปซะแล้ว..." คาร์ลอสยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ เขาก้มลงซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงจางๆ เป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินผิวกายทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาขาดผُونَสะบั้น มือเรียวสอดเข้าขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาแน่น ยอมปล่อยให้ความรู้สึกแปลกใหม่นี้ครอบงำจิตวิญญาณทีละน้อย ความเกลียดชังในอดีตเริ่มเลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยไฟปรารถนาที่โหมกระหน่ำจนยากจะดับลงได้ ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนอันเร่าร้อน ทั้งสองต่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้พันธะสัญญาที่ไม่ได้มีแค่เรื่องของเซ็กส์ แต่มันคือการถักทอความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและอันตรายเกินกว่าจะคาดเดา ทว่า ในขณะที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ทำให้คาร์ลอสต้องชะงักกึก "นายครับ! แย่แล้วครับ... คนของเราที่ส่งไปเฝ้าโกดังสินค้าฝั่งตะวันตกรายงานมาว่า ตอนนี้กำลังถูกล้อมโจมตีจากกลุ่มคนปริศนา และ... และดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ได้มาแค่เจรจาครับ!" คาร์ลอสผุดลุกขึ้นจากเตียงในพริบตา แววตาที่เคยฉาบด้วยความปรารถนาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น ดุดัน และเหี้ยมเกรียมในระดับสูงสุดทันที รินรดานอนหอบหายใจสะท้านอยู่บนเตียง มองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบแต่น่าเกรงขาม มาเฟียหนุ่มหันกลับมามองเธอนิ่งชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เฉียบขาดบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "อยู่แต่ในห้องนี้ ล็อคประตูให้ดี... ถ้าฉันกลับมาไม่เจอเธอที่นี่ เธอรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ