ความหอมหวานที่อันตราย

เสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง ทำให้รินรดาแทบจะหยุดหายใจ ความเยือกเย็น ดุดัน และทรงอำนาจของคาร์ลอสในยามปกติ มลายหายไปสิ้นเมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาจรดลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวเช่นวันแรก แต่เป็นเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะทีละน้อย ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากจุดสัมผัสแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต "ปล่อยฉัน... คาร์ลอส" เสียงท้วติงของเธอบาเบาและสั่นพร่าเสียจนไร้ซึ่งน้ำหนัก มันไม่ได้ฟังดูเป็นการปฏิเสธเลยสักนิดในความรู้สึกของมาเฟียหนุ่ม กลับคล้ายเสียงเชื้อเชิญให้เขาล่วงล้ำเข้าไปในอาณาเขตที่เธอพยายามปกป้องด้วยศักดิ์ศรีมาตลอด คาร์ลอสมุมปากกระตุกยิ้มหยันในความมืด เขากักขังร่างบอบบางไว้ใต้ร่างแกร่งด้วยแขนข้างหนึ่งที่ตรึงข้อมือทั้งสองของเธอเหนือศีรษะไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความปรารถนาและอับอาย ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านโครงหน้าเรียวลงมาถึงคางมน บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขา "ปากบอกให้ปล่อย แต่ร่างกายเธอกำลังสั่นเพราะเรียกร้องฉันนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ร้อนระอุจนเธอแทบละลาย รสจูบที่ตามมาไม่ได้นุ่มนวลหรือให้โอกาสเธอได้ตั้งตัว มันคือการรุกรานที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและสอดแทรกความอ่อนหวานอย่างน่าประหลาด ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากจนสมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน สติที่เคยมีถูกพัดหายไปกับรสจูบที่ดุดันและเร่าร้อน มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เลื่อนต่ำลงมาสอดประสานเข้ากับเส้นผมสลวย บังคับองศาให้เธอยอมรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความเคียดแค้นและความชิงชังที่เธอเคยใช้เป็นเกราะคุ้มกันหัวใจ พังทลายลงทีละนิดภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและเปี่ยมด้วยเสน่หาอันตรายของเขา ร่างกายที่เคยขัดขืนกลับเริ่มแอ่นรับความแนบชิดอย่างไร้การควบคุม เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาจากลำคอเมื่อมือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าบางเบา ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่ทั้งสองต่างซุกซ่อนไว้ให้ลุกโชนขึ้นกลางห้องนอนที่มืดมิด คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หอบหายใจรดกันและกัน นัยน์ตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความกระหายที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "จำไว้... ว่านี่คือสิ่งกีดขวางเดียวระหว่างเธอกับความตาย" เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหูที่แดงก่ำ ก่อนจะประทับจูบหนักหน่วงลงที่ลาดไหล่เนียน พร้อมกับเรียวแรงทั้งหมดของรินรดาที่มลายหายไป เธอเผลอไผลไปกับรสสัมผัสของเขาอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่รู้ตัวเลยว่า กำลังเดินเข้าสู่กรงข่ายแห่งเสน่หาที่ไม่มีวันหลุดพ้น ทว่า ในวินาทีที่ความหอมหวานกำลังครอบงำสติสัมปชัญญะของทั้งคู่จนเกือบถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาในความเงียบ "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของตระกูลศัตรูกำลังบุกเข้ามาทางปีกตะวันตกครับ!" คาร์ลอสชะงักกรามขบเข้าหากันแน่น แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดในเสี้ยววินาที เขาก้มมองหญิงสาวใต้ร่างที่ยังคงมีหอบหายใจกระชั้นชิดและแววตาดazedด้วยฤทธิ์สวาท ก่อนจะโน้มใบลงกระซิบประโยคสุดท้ายข้างริมฝีปากที่บวมเจ่อด้วยความหอบเหนื่อย "เกมของเรายังไม่จบ... อยู่รอฉันตรงนี้ อย่าไปไหนเด็ดขาด" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ