คืนพายุคลั่ง

เสียงคำรามกึกก้องของฟ้าผ่าด้านนอกราวกับจะฉีกกระชากคฤหาสน์หลังใหญ่ให้พังทลายลงมาเป็นเสี่ยงๆ สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งในยามวิกาล เปลี่ยนบรรยากาศรอบตัวให้มืดมนและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าความเดือดดาลภายในห้องนอนกว้างกลับรุนแรงยิ่งกว่าพายุข้างนอกเสียอีก รินรดาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานกระจกหน้าต่างเย็นเฉียบ หยาดฝนด้านนอกสาดกระเซ็นกระทบกระจกเสียงดังสนั่น แสงแลบแปลบปลาดยามที่สายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้าเผยให้เห็นใบหน้าคมคายดุดันของคาร์ลอสที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมในกรงขัง "หนีไปไหนล่ะรินรดา... ในเมื่อประตูทุกบานถูกล็อก และพายุข้างนอกก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยเนื่องจากผ่านการปะทะอารมณ์มาอย่างดุเดือด แผ่รังสีความกดดันออกมารอบตัวจนอากาศรอบกายแทบจะหลอมละลาย ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทิ้มด้วยความหวาดหวั่น แต่มันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พุ่งพล่าน รินรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามตั้งสกำแพงความแข็งแกร่งไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเห็นความอ่อนแอ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "คุณมันคนเผด็จการ... ปล่อยฉันออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" "เผด็จการงั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวบางแล้วตรึงมันไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเข้าหากัน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อแผ่นอกกว้างแนบชิดกับความนุ่มหยุ่นของเธอ ความร้อนรุ่มจากร่างกายของเขาแผดเผาทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกวูบวาบ "ปล่อยนะ..." เธอพยายามบิดข้อมือหนี แต่ยิ่งขัดขืน เขาก็ยิ่งบีบรัดแน่นขึ้น ราวกับคีมเหล็กที่ไร้ความปรานี "ฉันเตือนเธอหลายครั้งแล้วนะรินรดา ว่าอย่าลองดีกับฉัน..." คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูกจนเธอเผลอผ่อนลมหายใจ "ในเมื่อฟ้าฝนมันเป็นใจให้เราต้องติดอยู่ด้วยกันตามลำพัง... ทำไมเราไม่ใช้เวลานี้ทำความเข้าใจกันเสียใหม่ล่ะครับ" รสสัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ไล้ไปตามกรอบหน้าเนียนนุ่ม ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความดุดันและเย้ายวนในคราวเดียวกันจากมาเฟียหนุ่มกำลังหลอมละลายสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี ก่อนที่เขาจะตัดสินใจบดริมฝีปากลงมาครอบครองโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว สัมผัสแรกทั้งดุดันและเรียกร้อง รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืน ทว่าเรียวปากหนากลับบดขยี้ลงมาด้วยความเร่าร้อนที่ทวีคูณขึ้น มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดเข้าหาแผ่นอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังจนมือไม้ของเธออ่อนแรงลง ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นไหวทางอารมณ์ที่เธอไม่อาจปฏิเสธ เมื่อรสจูบเริ่มลึกซึ้งและเรียกร้องมากขึ้น คาร์ลอสจึงค่อยๆ ผริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าดวงตาคมปلاบกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดติดกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ "คุณมัน..." รินรดาหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความอับอายและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า "คุณจงใจ..." "ใช่... ฉันจงใจ" คาร์ลอสกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าสั่นประสาทสัมผัสจนขนลุกซู่ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้สมองของเธอนึกคิดอะไรไม่ออก "จงใจให้เธอเป็นของฉัน... ทั้งตัวและหัวใจ" ไม่รอให้เธอได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ออกมาอีก คาร์ลอสก็ช้อนร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย รินรดาเผลอใช้สองแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขาตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และกระหายหา ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าพาเธอไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามและสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดภายนอกหน้าต่างอย่างไม่มีวันหยุดหย่อน ความมืดมิดยามวิกาลและบททดสอบจากพายุเบื้องนอก ไม่น่ากลัวเท่ากับแรงปรารถนาอันร้อนแรงที่กำลังแผดเผาทั้งคู่ให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังนั้น แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงมาอีกครั้ง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรงขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มจากลูกน้องมือขวาที่หน้าห้องนอน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... สายของเราแจ้งว่ามีคนบุกรุกเข้ามาในเขตก่อสร้างโปรเจกต์หลักของเรา!" คาร์ลอสชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ เขาก้มมองรินรดาที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความหงุดหงิดที่แฝงความอันตรายไว้เต็มเปี่ยม "รอให้ฉันจัดการกับพวกหนูสกปรกข้างนอกนั่นเสร็จก่อน... แล้วฉันจะกลับมาทวงหนี้สวาทจากเธอต่อจนถึงเช้า" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 14 "คืนพายุคลั่ง" และร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ