อิทธิพลเหนือหัวใจ

เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานใหญ่แตกกระจายพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่วิ่งพล่านอยู่ตามทางเดินภายนอก เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงไซเรน คาร์ลอสไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ด้วยความดุดัน มือหนาละจากการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน ก่อนจะหันไปหากรัน มือขวาคนสนิทที่ยืนหน้าตาตื่นด้วยแววตาเย็นเยียบ "พวกมันมากันกี่คน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยถามราวกับสถานการณ์ข้างนอกเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ "เกือบย้อยร้อยคนครับนาย นำโดยไอ้พวกสุนัขรับใช้จากตระกูลวาล็องต์ มันฉวยโอกาสตอนที่เรากำลังประชุมเครือข่ายภาคพื้นยุโรปบุกเข้ามาทางปีกตะวันออกครับ" รันรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน ในจังหวะชุลมุนและเสียงปืนนัดแรกที่ดังสนั่นขึ้นจากชั้นล่าง รินรดาซึ่งถูกกักบริเวณไว้ในห้องพักรับรองปีกเดียวกันสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน ประสาทสัมผัสและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็กรีดร้องว่านี่คือ "โอกาสเดียว" ที่เธอจะหลุดพ้นจากกรงทองแห่งนี้ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปเปิดประตูห้องแง้มดูลาดราวทางเดินที่ไร้ผู้คน เพราะบอดี้ถูกดึงตัวลงไปตรึงแนวรับด้านล่างทั้งหมดแล้ว รินรดากัดริมฝีปากแน่น ตัดสินใจก้าวเท้าวิ่งออกไปทันที ปลายทางคือประตูหนีไฟด้านหลังคฤหาสน์ที่เธอเคยสังเกตเห็นระหว่างถูกคุมขัง ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าก้าววิ่งไปตามทางเดินหินอ่อนเย็นเฉียบ เสียงปืนและแรงระเบิดจากภายนอกดังสะเทือนเลื่อนลั่นเข้ามาเป็นระยะ รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น หยาดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย ความหวังที่จะได้รับอิสรภาพอยู่ตรงหน้าเมื่อเธอผลักประตูหนีไฟออกสู่สวนหย่อมด้านหลังคฤหาสน์ ทว่า... อิสรภาพช่างแสนสั้น เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและหนักหน่วงก้าวตามหลังมาติดๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ยังไม่ทันติดกระดุมเม็ดบนดี พุ่งเข้าคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ด้วยแรงมหาศาล แรงกระชากนั้นทำให้ร่างของรินรดาหมุนคว้างกลับไปปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายและควันปืน "คิดจะไปไหน... รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูเย็นเยียบจนน่าขนลุก คาร์ลอสกดร่างบางแนบชิดติดกำแพงอิฐด้านนอก ลมหายใจของเขาอุ่นจัดและร้อนรุ่ม แววตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่ผสม Pปนกับความหลงใหลจนน่ากลัว มือหนาบีบเข้าที่คางสاخของเธอให้เงยขึ้นรับสายตาดุดัน "ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!" รินรดากรีดร้องพร้อมกับใช้มือทุบตีแผงอกของเขาอย่างสุดแรงเกิด ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ "นายเอาแต่กักขังฉันไว้ ทำไมไม่ปล่อยให้พวกมันฆ่าฉันซะ หรือไม่ก็ปล่อยฉันไปเสียที!" คาร์ลอสไม่เพียงไม่ปล่อย แต่เขากลับใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนช่องว่างระหว่างกันถูกลบเลือน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ แรงปะทะจากภายนอกคฤหาสน์ไม่สามารถดึงความสนใจของมาเฟียหนุ่มไปจากผู้หญิงตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย "หนีเหรอ? เธอกล้ามากนะที่ฉวยโอกาสตอนนี้วิ่งหนีจากฉัน" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงของเขาทรงอำนาจและเยียบเย็น "คิดว่าเสียงปืนข้างนอกนั่นจะช่วยให้เธอเป็นอิสระจากฉันได้งั้นรึ? ฝันไปเถอะ..." ริมฝีปากหยักลึกก้มลงประกบจูบปิดปากอ้างว้างและดื้อรั้นของเธอทันทีอย่างไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและหึงหวง รินรดาเบิกตากว้าง พยายามสะบัดหน้าหนีและขัดขืน แต่วิถีทางของแรงกายที่ต่างกันทำให้เธอทำได้เพียงส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดันและกลิ่นอายอันตรายผสมผสานกันจนทำให้สมองของหญิงสาวพร่ามัว สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งที่ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังและบั้นท้ายกลมกลึงส่งกระแสความวบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่างจนขนลุกซู่ ศักดิ์ศรีที่เคยมีถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดภายใต้อ้อมกอดที่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูดทางกายอันร้อนแรงนี้ คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ ปล่อยให้หอบหายใจกระชั้นชิด ดวงตาคมกราบกรานมองริมฝีปากบวมเจ่อและผิวแก้วที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความพึงพอใจ "ข้างนอกกำลังจะเกิดสงคราม..." คาร์ลอสโน้มใบกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำจนสั่นสะประสาทสัมผัสของเธอ "แต่จำใส่สมองของเธอไว้ให้ดี... ต่อให้ตระกูลไหนหน้าไหนบุกมาพังคฤหาสน์ของฉันจนราบคาบ คนที่จะเป็นเจ้าชีวิตและบดขยี้เธอให้จมคาเตียง... ก็มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น" รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสกับสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบา พร้อมกับเสียงฝีเท้าของมือปืนฝ่ายตรงข้ามที่กำลังวิ่งใกล้เข้ามาทางสวนหลังบ้านทุกที... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ