บทลงโทษของคนดื้อ

เสียงฝีเท้าที่ย่ำกระชั้นเข้ามาบนพื้นหินกรวดเบื้องล่างสวนหลังบ้าน ดึงบรรยากาศรอบตัวให้ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ทว่าภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบและมีเพียงแสงไฟสีส้มสลัว ความสนใจทั้งหมดของคาร์ลอสกลับไม่ได้อยู่ที่ศัตรูที่กำลังบุกรุกเข้ามาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองร่างบางที่ถูกดันจนชิดกับบานกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ยังคงตรึงอยู่ตรงสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบาออกแรงบีบกระชับเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ รินรดาสั่นสะท้าน เปลือกตาสวยกะพริบถี่เพื่อขับไล่หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่เอ่อคลอ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นเสียงหอบสะท้าน ลมหายใจอุ่นร้อนของมาเฟียหนุ่มปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง ขณะที่เสียงกระซิบต่ำลึกดังลอดผ่านริมฝีปากหยักได้รูปที่อยู่ชิดริมใบหู "เงียบซะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในความมืดดังขึ้น "ถ้าไม่อยากให้พวกมันรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ และถ้าไม่อยากให้บทลงโทษเมื่อครู่ต้องเริ่มต้นใหม่อีกรอบ" คำขู่ที่เต็มไปด้วยอำนาจและความดิบเถื่อนทำให้หญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอรู้ดีว่าคาร์ลอสพูดจริงและทำจริง ความดื้อรั้นที่เธอแสดงออกไปก่อนหน้านี้—ทั้งการพยายามหลบหนีและการท้าทายอำนาจของเขา—กำลังถูกชำระสะง้างด้วยวิธีที่เธอไม่มีทางต่อต้านได้เลย แรงกดดันจากภายนอกห้องที่เสียงฝีเท้าเงียบลงพร้อมกับเสียงกระซิบสั่งการเป็นภาษาต่างประเทศ ทำให้ทั้งคู่ต้องแนบชิดกันยิ่งขึ้น ร่างกายของรินรดาถูกกดทับจนแผ่นหลังแนบไปกับความเย็นเยียบของกระจก ขณะที่ด้านหน้าคือความร้อนระอุจากแผงอกกว้างของบุรุษผู้กุมชะตากรรมของเธอ เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมาครู่ใหญ่ และเสียงฝีเท้าเหล่านั้นเคลื่อนตัวออกห่างไปทางปีกตึกอีกด้าน คาร์ลอสจึงผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ แต่เขากลับไม่ได้ถอยห่างออกไป ตรงกันข้าม... เขากลับใช้มืออีกข้างเชยคางสวยให้เงยขึ้นบังคับให้เธอสบตา "เด็กดื้อ... มักจะต้องมีบทเรียนเสมอ" รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี นัยน์ตาสั่นระริกแต่ยังคงรuด้วยความดื้อรั้น "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด... คุณต่างหากที่กักขังฉันไว้!" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและเยือกเย็น นิ้วแกร่งที่เคยสัมผัสสะโพกเลื่อนขึ้นมาไล้ตามแนวสันหลังผ่านเนื้อผ้าอย่างเชื่องช้า แต่วาบหวามจนขนลุกซู่ เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก "ความผิดของเธอคือการทำให้ฉันคลั่ง... และการพยายามวิ่งหนีจากอ้อมแขนของฉัน" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบในคราแรกดุดันและเอาแต่ใจ บังคับให้เรียวปากนุ่มต้องเผยอรับความเร่าร้อนที่ถูกส่งผ่านเข้ามาอย่างไม่ยอมให้ตั้งตัว รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวของเสือร้าย คาร์ลอสใช้มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงเนื้อดี ลูบไล้เรียวขาเนียนนุ่มขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ สัมผัสที่จาบจ้วงและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เปลือกตาปิดสนิทเมื่อความรู้สึกวابหวามเริ่มเข้ากัดกินความตั้งใจทั้งหมดที่เธอมี ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกหลอมละลายด้วยไฟปรารถนาที่เขาจงใจจุดขึ้นมาเผาผลาญ รสจูบที่เปลี่ยนจากความป่าเถื่อนกลายเป็นความลึกซึ้งและเย้ายวน เรียวลิ้นร้อนล้ำตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากจนเธอแทบยืนไม่อยู่ หัวเข่าอ่อนปวกเปียกจนต้องทิ้งน้ำหนักทั้งหมดเข้าหาแผ่นอกของเขา คาร์ลอสรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก เขาอุ้มร่างบางขึ้นโดยไม่ให้ตั้งตัว ส่งผลให้รินรดิต้องตวัดเรียววาดกอดรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติ และพาเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่กลางห้องทำงาน โดยที่ร่างของเธอยังคงคร่อมทับอยู่บนตักแกร่ง แสงไฟสลัวสาดกระทบสรีระเย้ายวนที่ตอนนี้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า ริมฝีปากหนาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยสีุ่กุหลาบเด่นชัด เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำ喉ของหญิงสาว พร้อมกับมือบางที่เผลอจิกทึบเส้นผมสีเข้มของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง "อ๊ะ... คาร์ลอส... พอ... ปล่อยฉัน..." เสียงท้วงติงแหบพร่าและไร้เรี่ยวแรง ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณความเป็นนักล่าในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด "คำก็ปล่อย สองคำก็ปล่อย... เธอกล้าพูดคำนี้ในขณะที่ร่างกายเธอกำลังบอกว่าต้องการฉันอย่างนั้นหรือ รินรดา" เขากระซิบชิดยอดอกที่ดันสู้เนื้อผ้าบางเบา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วสะกิดผ่านเนื้อผ้าจนเธอสะดุ้งเฮือกแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ บรรยากาศภายในห้องทำงานอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเสน่หาและเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ ความดุดันถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนลุ่มลึก ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหว และทุกการประสานสายตาเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะปฏิเสธ คาร์ลอสพาเธอดำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ควบคุม โดยที่รินรดาไม่เหลือแรงแม้แต่จะต่อต้าน มีเพียงเสียงครางหวานหูที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์รักกำลังโหมกระหน่ำถึงจุดสูงสุด ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบสะท้านและหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบน1หน้าผาก เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเบื้องหน้า กลับส่งเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน คาร์ลอสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาชะลอจังหวะลงเล็กน้อยแต่ยังคงตรึงร่างบางไว้ไม่ให้ขยับหนี ดวงตาคมกริบเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ชื่อและเบอร์โทรที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาประกายตาอันดุร้ายของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบในเสี้ยววินาที รินรดาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม หัวใจของเธอกลับเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมกับความสงสัย เมื่อเห็นคาร์ลอสก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่ง พร้อมกับกดรับสายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทรงพลังจนน่าขนลุก "แกกล้าดียังไง... ถึงโทรมาเวลานี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกรอกลงไปในสาย ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มแหบพร่าของผู้ชายอีกคนจะดังลอดออกมาผ่านลำโพง ทำให้รินรดาที่นอนแนบชิดอยู่บนอกกว้างต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด—เสียงนั้น... คือเสียงของคนสนิทที่ทรยศและเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด... หรืออาจจะเป็นคนที่เธอไม่คาดคิดที่สุดว่ากล้าโทรหาเขาในเวลานี้! "ฉันไม่ได้โทรมาเพื่อกวนเวลาเร่าร้อนของคุณหรอกนะ... คาร์ลอส" เสียงปลายสายหัวเราะเยาะในลำคอ "แต่ฉันคิดว่าคุณควรจะรีบเปิดประตูห้องทำงานออกไปดูเสียหน่อย... เพราะของขวัญชิ้นใหญ่ที่ฉันส่งมาให้ถึงหน้าคฤหาสน์ตอนนี้ น่าจะทำให้คุณสนุกยิ่งกว่าผู้หญิงในอ้อมแขนของคุณเสียอีก" ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ - ภาคินทร์เที่ยงคืน -