ต้อนให้จนมุม

เสียงล็อกกลอนประตูดังกริ๊ก... เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสเคลื่อนตัวเข้ามาปิดกั้นทางออกสุดท้ายของห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาอันเป็นเอกลักษณ์โชยปะทะนาสิกของรินรดาจนลมหายใจของเธอสะดุดกكن "คิดจะหนีไปไหน รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำนิ่งสงบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กที่หรี่ลงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธขึงและความหวาดหวั่นตีรวนอยู่ในอกจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่กระนั้น ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ก็ทำให้เธอยืดกายขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ได้หนี... ฉันแค่ไม่อยากทนอยู่ร่วมห้องกับคนไร้เหตุผลอย่างคุณ!" เธอตอกกลับเสียงสั่นระรินด้วยความอัดอั้น คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมและแรงดึงดูดอันตราย เขาก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดาต้องถอยหลังร่นจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานกระจกใสบานใหญ่เบื้องหลัง "ไร้เหตุผลอย่างนั้นหรือ..." มาเฟียหนุ่มยื่นมือหนาข้างหนึ่งขึ้นค้ำขอบกระจก กักขังร่างของเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นกายร้อนผ่า่วแผ่ซ่านจนเธอรู้สึกราวกับถูกแผดเผา "เธอต่างหากที่เล่นตุกติกกับฉัน กล้าดีอย่างไรถึงส่งเอกสารชุดนั้นให้ตำรวจ? คิดว่าฉันโง่นักหรือไง" "ถ้าคุณบริสุทธิ์จริง จะกลัวอะไรกับเอกสารชุดนั้นล่ะคะ!" เธอสวนกลับทันควันด้วยความโมโห ลืมตัวใช้น้ำเสียงท้าทายใส่เขา ดวงตาของคาร์ลอสวาวโรจน์ขึ้นทันที ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาบีบปลายคางมนของเธอไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เจ็บ แต่กลับนุ่มนวลเกินกว่าจะเรียกว่าการทำร้าย "ปากเก่งนักนะ... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาต่อรองกับฉัน" นิ้วหัวแม่มือของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกของเธออย่างจงใจสัมผัส รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี แต่คาร์ลอสกลับใช้อีกมือรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะระหว่างมวลกล้ามเนื้อแกร่งกับร่างนุ่มนิ่มทำให้ความตึงเครียดในอากาศแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว "ปล่อยฉันนะ... คาร์ลอส!" เธอทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบไร้ช่องว่างทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของกันและกัน แววตาของคาร์ลอสเปลี่ยนไป จากความดุดันเกรี้ยวกราดกลายเป็นความมืดมิดลุ่มลึกที่กระหายใคร่รู้ ร่างกายของเขาร้อนระอุขึ้นจนรินรดารู้สึกได้ผ่านเนื้อผ้า "ฉันจะปล่อยแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะกดจູບลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างจาบจ้วงและหนักหน่วง รินรดาสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกเริ่มถูกกัดเซาะด้วยสัมผัสวาบหวามที่เขากำลังปรนเปรอ รสจูบที่ลากไล้จากลำคอระหงขึ้นมาจนถึงริมฝีปากอิ่มทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังอย่างอารมณ์ร้อน ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุมของมาเฟียหนุ่มให้ตื่นขึ้น เสื้อผ้าเนื้อบางถูกร่นลงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้การควบคุม คาร์ลอสไม่ได้ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีก รสจูบที่ดุดันแต่เต็มไปด้วยความหลงใหลบด ขยี้ ริมฝีปากของเธอจนบวมเจ่อ เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางฮือในลำคอ ยามที่เรียวขาของเธอถูกแทรกด้วยกายแกร่ง ความรู้สึกวาบหวามและรัญจวนใจแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เธอพยายามจะผลักไส แต่ฝ่ามือใหญ่ที่ตรึงสะโพกเธอไว้แนบชิดกับตัวเขาทำให้รู้ว่าไม่มีทางหนีพ้น ค่ำคืนนี้ไม่มีการยอมจำนนด้วยคำพูด มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เสียงครางต่ำในลำคอด้วยความพึงใจ และแรงปะทะทางอารมณ์ที่หลอมรวมความแค้นและเสน่หาเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบแน่น บนเตียงนอนกว้างที่ไร้ซึ่งแสงไฟ ร่างกายทั้งสองร่างเคลื่อนไหวเข้าหากันราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่ถูกแรงดึงดูดมหาศาลบังคับให้ต้องหลอมละลายเป็นเนื้อelเดี่ยวกัน ทุกสัมผัส รสจูบ และการสอดประสานเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและลึกซึ้ง จนรินรดาลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง เหลือเพียงความซาบซ่านที่คาร์ลอสจงใจมอบให้เพื่อตอกย้ำว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ อาจ มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งลมหายใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาสม่ำเสมอ รินรดานอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่างหนา เปลือกตาปิดสนิทด้วยความอ่อนเพลีย คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงจูบหน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบา เป็นความอ่อนโยนที่ขัดกับความดุดันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องทำงานนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! แย่แล้วครับ... ตำรวจบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ตึกแล้วครับ!" ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสที่ก้มมองรินรดาอยู่หันขวับไปมองที่ประตูทันที แววตาที่เพิ่งผ่อนคลายลงกลับมาแข็งกร้าวและเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง ชายหนุ่มก้มลงกระซิบข้างหูของหญิงสาวที่ลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ น้ำเสียงของเขาทุบทำลายความหวังทั้งหมดของเธอกระเจิงในพริบตา "ดูเหมือนว่า 'หนูดี' ของฉัน จะแอบซ่อนไพ่ใบสุดท้ายไว้อีกใบสินะ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ