ความลับในอดีต

กลิ่นไอมัสก์และรสชาติของไวน์แดงราคาแพงยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ค่ำคืนนี้นิตยสารความมืดไม่ได้มอบความสงบให้แก่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง หากแต่เป็นสนามประลองเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ "คุณเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ คาร์ลอส" เสียงหวานสั่นพร่าของรินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างระหงของเธอยืนพิงอยู่กับกระจกใสบานยักษ์ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แต่ดวงตาคมกริบของเธอกลับสะท้อนเพียงเงาของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเธอไว้ทั้งหมด คาร์ลอสไม่ตอบในทันที มาเฟียหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคงดั่งมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อ แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เยชา ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่แผดเผามานานหลายปี "เกลียดเหรอ..." คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น "คำว่าเกลียดมันน้อยเกินไปสำหรับผู้หญิงที่เกิดมาจากสายเลือดสกปรกอย่างเธอ รินรดา" มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่นพอดีมือ ออกแรงบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา บังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวดและแรงแค้นที่อัดแน่นอยู่ภายในอกของเขา รินรดานิหน้าด้วยความเจ็บ แต่เธอกลับไม่ยอมหลบสายตา คมเคียวแห่งศักดิ์ศรีในแววตาคู่สวยนั้นทำให้คาร์ลอสยิ่งรู้สึกราวกับมีไฟสุมอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งหลงใหล และอยากทำลายให้แหลกคามือ "พ่อของเธอทำลายทุกอย่างในชีวิตฉัน..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา "บริษัทที่พ่อฉันสร้างมากับมือ ครอบครัวที่อบอุ่น รอยยิ้มสุดท้ายก่อนที่แม่ฉันจะตรอมใจตาย... ทุกอย่างมันพังทลายลงเพราะความโลภของไอ้สารเลวคนนั้น คนที่เธอเรียกว่า 'พ่อ'!" หัวใจของรินรดาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม แม้เธอจะพอเดาได้เลาๆ ว่าความแค้นระหว่างเขากับครอบครัวเธอมีรากเหง้ามาจากเรื่องธุรกิจในอดีต แต่การได้ฟังจากปากของเขาเอง—ชายผู้ที่ใช้ร่างกายและเรือนร่างของเธอเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น—กลับสร้างความสะเทือนใจจนพูดไม่ออก "แต่ฉันไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย..." รินรดาเค้นเสียงตอบกลับด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย "ฉันเป็นแค่ลูกที่พ่อไม่เคยสนใจด้วยซ้ำ ทำไมคุณต้องลงโทษฉันด้วยวิธีต่ำช้าแบบนี้!" "เพราะเธอมันคือสายเลือดเดียวกับมัน!" คาร์ลอสคำรามลั่น ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยฤทธิ์อารมณ์ ร่างกายหนาใหญ่ขยับเข้าบด เบียดแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเธอยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "ในเมื่อพ่อของเธอพรากทุกอย่างไปจากฉัน ฉันก็จะพรากศักดิ์ศรีและวิญญาณของลูกสาวมันมาเป็นของฉัน ชดใช้ให้สาสม!" ริมฝีปากหนาประกบจูบทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและดุดัน รุนแรงจนเรียวปากอิ่มรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือดจางๆ รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันมหาศาลจากมาเฟียหนุ่ม มือหนาขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อล็อกองศาใบหน้าของเธอให้รับจูบที่ลึกล้ำและเร่าร้อนยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เปลี่ยนจากความป่าเถื่อนกลายเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา สติสัมปชัญญะของรินรดาเริ่มพร่าเลือน ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความวับวามทางอารมณ์ที่เธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่อคาร์ลอสผริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อให้เธอได้หายใจ หอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายของทั้งคู่ต่างร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมราคาแพง ปลายนิ้วร้ายกาจปลดซิปด้านหลังลงอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านไปกับสัมผัสของเขา "คุณมันใจร้าย... คาร์ลอส..." เธอกระซิบเสียงสั่นพร่า ขณะที่มือเรียวเล็กเผลอ2ข้างโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว "ใช่... ฉันมันใจร้าย" เขาพึมพำชิดใบหู ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก "และเธอก็หนีความใจร้ายของฉันไม่พ้นหรอก รินรดา" คอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบเกาะเกี่ยวลำคอเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ เขาส่งเธอล้มลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดคิงไซส์ที่โรยด้วยแสงจันทร์สลัวจากภายนอก ร่างหนาทาบทับลงมาทันที ราวกับราชสีห์ที่ตะครุบเหยื่อผู้ดื้อรั้นให้อยู่ในอุ้งมือ ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์และความลุ่มหลงดำเนินไปอย่างดุเดือดและเร่าร้อน คาร์ลอสไม่ได้เพียงแต่ครอบครองเรือนร่างของเธอเพื่อการแก้แค้น แต่ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกจังหวะการเคลื่อนไหว กลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาจะยอมรับกับตัวเอง เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องนอนกว้าง รินรดาหลับตาพริ้ม ยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ ความเจ็บปวดในอดีตของเขาถูกหลอมละลายไปกับความเร่าร้อนของค่ำคืนนี้ ขณะที่ความเกลียดชังของเธอก็ถูกกัดกินทีละน้อยด้วยความหอมหวานที่อันตรายที่สุดในชีวิต นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่วิ่งวนอยู่ในวังวนแห่งเสน่หา จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง ร่างเปลือยเปล่าแนบชิดกันภายใต้ผ้าห่มผืนหนา คาร์ลอสใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าหวานของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด แววตาของมาเฟียหนุ่มยามนี้มีความซับซ้อนฉายชัด—ความแค้นยังคงอยู่ แต่ความรู้สึกบางอย่างกำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันและน่ากลัว ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังเข้าสู่ความเงียบสงบ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าห้อง "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" เสียงทุ้มของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาผ่านบานประตูไม้เนื้อดี "ทางฝั่งตระกูลศัตรูส่งคนบุกรุกเข้ามาที่คฤหาสน์เก่าของตระกูลคุณ และพวกมัน... กำลังค้นหาเอกสารลับชิ้นนั้นครับ" คาร์ลอสชะงัก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูห้องทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาในพริบตาเดียว เขารีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหญิงสาวบนเตียงที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเท้าออกจากห้อง เขาหยุดชะงักที่หน้าประตู หันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยวและเย็นชาจนน่ากลัว "ล็อคห้องให้ดี... อย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา" คาร์ลอสเอ่ยเสียงต่ำด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ ก่อนจะหันหลังเดินหายลับไปในความมืดของทางเดิน ทิ้งให้รินรดานั่งเคว้งคว้างอยู่บนเตียงใหญ่ตามลำพัง พร้อมกับเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงซึ่งจู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเบอร์แปลกปริศนาที่โทรเข้ามาในยามวิกาลนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ