รอยประทับแห่งเจ้าของ

ความเงียบงันภายในห้องสูทเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดระฟ้าไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับอัดแน่นไปด้วยแรงดันอากาศที่หนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอสยืนค้ำร่างสูงใหญ่ของตนเข้าหาเตียงนอนกว้าง ร่างบางของรินรดากำลังถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับหัวเตียงบุหนังแท้สีเข้ม ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแต่ก็ยังพยายามดึงศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายขึ้นมาต่อต้าน "คุณจะทำอะไร..." เสียงหวานสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อเรียวแขนแกร่งยื่นเข้ามาขนาบข้าง กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ คาร์ลอสไม่ตอบ รอยยิ้มมุมปากของมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลไม่ได้บ่งบอกถึงความใจดีเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ และเขาไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือไปได้อีก สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำเนื้อนุ่ม ความเย้ายวนที่เธอไม่ได้ตั้งใจแสดงออก มันกำลังจุดไฟดิบเถื่อนในกายเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไร้การควบคุม "ฉันบอกคุณแล้วไงรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังลอดไรฟัน "ว่าอย่าคิดลองดีกับคนอย่างฉัน" นิ้วแกร่งเอื้อมไปสัมผัสเส้นผมสีดำขลับที่คลอเคลียอยู่1บนลาดไหล่เนียน ก่อนจะไล้ปลายนิ้วลงมาตามซอกคอขาวผ่องอย่างจงใจ รินรดาสะดุ้งเฮือกยามเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวแตะต้องผิวเนื้อ เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามเบือนหน้าหนี แต่คาร์ลอสกลับใช้มืออีกข้างจับคางคางมนให้หันกลับมาสบตา ประสานสายตากันอย่างดุดันจนเธอแทบละลาย "ปล่อยนะ..." เธอพยายามเค้นเสียงแข็งขืน ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ปล่อยเหรอ? หึ..." คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยความกระหาย "ในเมื่อเธอยังดื้อด้านและไม่ยอมจำนนต่อสถานะของตัวเอง... ฉันก็คงต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้โลกรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร" สิ้นคำพูดนั้น มือหนากระชากปาดสาบเสื้อคลุมอาบน้ำของเธอออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดราวน้ำนมและสัดส่วนเย้ายวนใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้า ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อทำให้รินรดาสั่นสะท้าน แต่ความร้อนจากสายตาของชายหนุ่มกลับแผดเผาเธอยิ่งกว่าไฟ รินรดากรีดร้องด้วยความตกใจ พยายามใช้มือทั้งสองข้างผลักไดอกแกร่ง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรจากการสะกิดเสือร้าย คาร์ลอสตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักลึกเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธออย่างไร้การยินยอมในทีแรก มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน... แต่มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความดุดัน รสจูบร้อนแรงและเอาแต่ใจบดขยี้กลีบปากบางจนเจ็บแปลบ แต่ทว่าความลึกล้ำนั้นกลับสูบ ฉีดลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น รินรดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ลิ้นร้อนของเขากลับแทรกซึมผ่านเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ไล่กวาดต้อนความรู้สึกนึกคิดของเธอให้พังทลายลงทีละน้อย สัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้สมองของเธอมึนงง ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนปวกเปียกอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อเห็นว่าเหยื่อเริ่มพ่ายแพ้ต่อสัมผัส คาร์ลอสจึงผ่อนแรงจูบลงเล็กน้อย ปล่อยให้เธอได้ตักตวงอากาศหายใจเข้าปอด ทว่าริมฝีปากร้อนยังคงคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่น ลากไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวไปตามแนวไหปลาร้า ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบจางๆ และไล่ลามลงมาเรื่อยๆ จนถึงผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณลาดไหล่ ความเจ็บแปลบปะปนกับความเสียวซ่านทำให้รินรดากลั้นเสียงครางไม่อยู่ เธอน้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอายและสับสน มือที่เคยถูกตรึงไว้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่เธอกลับทำได้เพียงจิกกำลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความวาบหวามที่เขากำลังปรนเปรอให้อย่างไม่หยุดหย่อน คาร์ลอสมองผลงานบนเรือนร่างของเธอด้วยความพึงพอใจ รอยประทับสีเข้มที่เขาฝากฝังไว้บนผิวเนื้อเนียนละเอียด มันเปรียบเสมือนตรารักและเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของที่ไม่มีวันลบเลือน เขาจูบซ้ำลงไปบนรอยนั้นอีกครั้งอย่างรักใคร่ปนดิบเถื่อน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ชิดจนผิวเธอยิ่งร้อนผ่าว "จำเอาไว้รินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหูของเธอในขณะที่เรียวขาแกร่งแทรกตัวเข้ามาอยู่ระหว่างกลางเรือนร่างของเธอ ตรึงเธอไว้ใต้ร่างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ "ไม่ว่าเธอจะหนีไปไกลแค่ไหน... บนตัวเธอ ก็มีรอยประทับของฉันสลักไว้อยู่ตลอดเวลา" รินรดานอนหอบหายใจสะท้าน ดวงตาสั่นระริกมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สัมผัสและคำประกาศิตของเขาทำให้เธอตระหนักได้ทันทีว่า... เธอไม่มีทางหลุดพ้นจากกรงขังแห่งเสน่หานี้ได้เลย ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลبเลือนเส้นแบ่งระหว่างความแค้นและความปรารถนา เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกห้องก็ทำลายความเงียบงันลงอย่างกะทันหัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* คาร์ลอสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะ รินรดาสะดุ้งสุดตัวและพยายามจะดันตัวลุกขึ้น แต่มาเฟียหนุ่มกลับกดสะโพกสอบตรึงเธอไว้ พร้อมกับเสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงที่แผดเสียงแหลมขึ้นมาทำลายประสาท หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ ปรากฏชื่อของบุคคลที่คาร์ลอสไม่มีทางคาดคิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้... ลูกน้องคนสนิทรายงานสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกจากปลายสายว่า *"นายครับ... บอสใหญ่ฝ่ายศัตรู บุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ และมัน... พาตัวคนที่คุณตามหามาด้วย!"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ