หึงจนหน้ามืด

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้าคละกับเสียงดนตรีแจ๊สทุ้มต่ำในห้องรับรองวีไอพีของไนต์คลับชื่อดัง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับคุกรุ่นไปด้วยไอความร้อนระอุที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะพยายามถอยหลังหนีสัมผัสคุกคามจากนักธุรกิจรุ่นใหญ่วัยกลางคนที่กำลังเมามาย ชายคนนั้นหัวเราะรơiในลำคอ พร้อมกับยื่นมือหนามาหมายจะแตะต้องเรียวแขนเนียนนุ่มภายใต้ชุดราตรีสั้นที่เธอจำเป็นต้องสวมใส่ตามหน้าที่ "ผมว่าคุณรินรดานี่มีเสน่ห์เหลือเกินนะ... สนใจไปคุยงานต่อกันที่อื่นไหมครับ?" ปลายนิ้วหยาบกร้านกำลังจะสัมผัสโดนผิวเนื้อ แต่ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือคู่นั้นจะได้ล่วงเกินไปมากกว่านั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทราวกับยมทูตก็พุ่งเข้ากระชากคอเสื้อของนักธุรกิจคนดังกล่าวด้วยความเร็วสูง แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ร่างท้วมล้มคว่ำไม่เป็นท่าท่ามกลางความตกใจของแขกเหوةรอบโต๊ะ "มือสกปรกๆ ของแก... กล้าดียังไงเอามาแตะต้องคนของฉัน!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยโทสะอันดุร้าย คาร์ลอสยืนค้ำหัวเหยื่อที่นอนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาทุกสิ่งจนแทบเป็นจุณ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงการควบคุมอารมณ์ที่ขาดผึ่ง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอนิ่งง้ำทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นด้านที่ดิบเถื่อนและน่ากลัวถึงเพียงนี้ของมาเฟียหนุ่ม "คุณคาร์ลอส..." รินรดาครางชื่อเขาแผ่วเบา คาร์ลอสไม่สนใจชายคนที่นอนกองกับพื้นอีกต่อไป เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาว กระชากข้อมือเล็กด้วยแรงอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาดุดันจ้องมองสำรวจเรือนร่างของเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความหึงหวงที่ตีรวนขึ้นมาถึงขีดสุดทำให้เขาสติหลุด "อยากขายตัวนักใช่ไหม ถึงได้มายืนยิ้มรับแขกอยู่ตรงนี้!" คำพูดร้ายกาจพ่นออกมาจากริมฝีปากหยักลึก ราวกับคมมีดที่กรีดแทงลงบนหัวใจของคนฟัง "ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะคะ... เอ๊ย... ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นครับ!" รินรดาเผลอหลุดปากแก้ตัวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอมีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเหยียดหยาม แม้กระทั่งผู้ชายที่มีอำนาจล้นฟ้าคนนี้ก็ตาม "ปล่อยฉันนะคาร์ลอส คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าคมคาย เขาใช้มืออีกข้างบีบปลายคางมนของเธอแน่นบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้เธอเจ็บแต่ไม่กล้าขัดขืน "จำเอาไว้รินรดา ร่างกายนี้... จิตวิญญาณนี้ และทุกตารางนิ้วบนตัวเธอ มันเป็นของฉันคนเดียว! ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ... แม้แต่ปลายเล็บ!" แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบกายแทบจะเบาบางลง รินรดารู้สึกหายใจไม่อิ่ม นัยน์ตาคู่สวยคลหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใสด้วยความอัดอั้นตันใจ แต่เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งให้กับความหึงหวงที่ดิบเถื่อนและป่าเถื่อนของเขา ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคาร์ลอสก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ควักเครื่องมือสื่อสารออกมาด้วยความรำคาญใจก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงกระด้าง "มีอะไร!" ("นายใหญ่ครับ... ทางโรงพยาบาลติดต่อมาแล้วครับ") เสียงลูกน้องคนสนิทรายงานด้วยความร้อนรนผ่านปลายสาย ("คุณหมอแจ้งว่า ผลตรวจเลือดและอัลตราซาวด์ยืนยันแน่ชัดแล้วครับ... คุณรินรดากำลังตั้งครรภ์ทายาทตระกูลของเราครับนาย!") โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนลงในเสี้ยววินาทีนั้น คาร์ลอสชะงักงัน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงโทสะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและคลื่นอารมณ์บางอย่างที่ถาโถมเข้ามาจนตั้งรับไม่ทัน เขาลดโทรศัพท์ลงช้าๆ ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตรงหน้า รินรดาสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาคู่คมนั้น เธอกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจ เมื่อร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งระเบิดโทสะใส่เธอเมื่อครู่ กลับค่อยๆ คลายมือที่บีบข้อมือเธอออกอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าเธอจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ "คุณ... มองฉันทำไมแบบนั้น?" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวงปนประหลาดใจ คาร์ลอสไม่ตอบคำถาม เขากวาดสายตามองต่ำลงมายังหน้าท้องแบนราบภายใต้ชุดราตรีของเธอ นัยน์ตาคมกริบที่เคยเยียบเย็นและดุดัน บัดนี้กลับไหววับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดเดาได้ เขาย่อตัวลงช้าๆ จนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับหน้าท้องของเธอ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปหมายจะสัมผัส... แต่แล้วเขาก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอด้วยแววตาที่สั่นระริกราวกับคนเสียสติ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ