ห้องนอนสีดำ

เสียงประตูบานคู่ไม้สักทองที่ถูกผลักปิดลงอย่างหนักหน่วง ดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วความเงียบงันของค่ำคืน ราวกับเสียงกิโยตินที่ตัดขาดโลกภายนอกออกจากอาณาจักรส่วนตัวของซาตานร้าย รินรดา สะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่แผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานประตูเย็นเฉียบโดยไม่มีทางถอย นี่คือ "ห้องนอนสีดำ" สถานที่ที่ถูกขนานนามว่าเป็นกรงขังไร้กรงเหล็กของคาร์ลอส ภายในห้องกว้างขวางโอ่อ่าตกแต่งด้วยโทนสีดำสนิทและเทาเข้ม เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นบ่งบอกถึงรสนิยมอันดิบเถื่อนและทรงอำนาจ ไร้ซึ่งแสงไฟสว่างจ้า มีเพียงแสงจันทร์สีนวลที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีดำเข้ามาสาดส่องลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายกลิ่นกฤษณาที่ให้ความรู้สึกเย้ายวนและกดดันในเวลาเดียวกัน คาร์ลอสไม่รอให้เธอลำดับความคิด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักเลือนราง ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยฝีก้าวที่มั่นคงและเงียบเชียบ ราวกับเสือดาวกำลังต้อนเหยื่อจนมุม สายตาคมกริบดั่งคมมีดคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างสั่นเทาของรินรดาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาดุดันเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกดไว้มานาน "กลัวอะไร รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยความเยือกเย็น ทว่าสั่นประสาทสัมผัสของคนฟังจนแทบหยุดหายใจ "เธอเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เองไม่ใช่หรือไง... เส้นทางที่เธอต้องแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีจอมปลอมของครอบครัวเธอ" "ฉันไม่ได้..." รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว พยายามเค้นเสียงปฏิเสธทั้งที่ลำคอแหบผาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามต้องเผชิญหน้ากับมัจจุราช "คุณมันเผด็จการ... คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉันแบบนี้" พรึบ! มือหนาแกร่งดั่งคีมเหล็กพุ่งเข้าคว้าจับข้อมือเรียวของเธอไว้มั่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงกับกระดูกแหลกสลาย แต่มันเด็ดขาดและหนักหน่วงจนเธอไม่มีทางสะบัดหลุด คาร์ลอสออกแรงดึงร่างบางเข้ามาประชิดแผงอกกว้างอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างกันถูกย่นย่อจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ผสานเข้าหากันในความมืด รินรดาอ้าปากค้างเมื่อแผ่นอกของเธอแนบชิดติดกับกล้ามเนื้อแน่นขนัดของเขา ความร้อนรุ่มจากร่างกายของมาเฟียหนุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาลวกผิวจนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตระหนก มืออีกข้างของคาร์ลอสเลื่อนขึ้นมาตรึงท้ายทอยของเธอไว้ นิ้วเรียวยาวสอดแทรกไปตามเส้นผมยาวสลวย บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขาโดยไม่มีสิทธิ์หลบเลี่ยง "จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้... ว่าในห้องนี้ ฉันคือกฎ ฉันคือความยุติธรรม และฉันคือผู้กำหนดชะตากรรมของเธอ" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมา กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก "เลิกทำตัวอวดดี แล้วเรียนรู้ที่จะปรนเปรอฉันซะ... ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากหนาก็กดทับลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ พยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกเขาเพื่อประท้วง แต่จูบอันดุดันและเอาแต่ใจกลับบด ริมฝีปากของเธอบังคับให้เปิดต้อนรับความวาบหวามที่เขาสอดแทรกเข้ามาอย่างช่ำชอง ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสชาติของความดุดันและอำนาจผสมผสานกับความเร่าร้อนที่แผดเผาจนรินรดารู้สึกราวกับร่างกายกำลังหลอมละลาย มือที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธแค้นในคราแรกถูกบดขยี้ด้วยสัมผัสทางกายที่เย้ายวนและจาบจ้วงจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน คาร์ลอสครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงการตอบสนองที่เริ่มอ่อนระทวยลง รสจูบที่เคยดิบเถื่อนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนุ่มลึกและลุ่มลึกขึ้นอย่างมีชั้นเชิง มือหนาลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังบอบบาง ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายสาวให้ตื่นขึ้นทีละน้อย แรงเสียดทานระหว่างเนื้อผ้าเริ่มสร้างความอึดอัดจนเขาต้องจัดการปลดเปลื้องอุปสรรคเหล่านั้นออกไป ร่างบางถูกผลักให้ล้มลงบนเตียงนอนนุ่มสีดำสนิท น้ำหนักตัวอันมั่นคงของมาเฟียหนุ่มทาบทับลงมาครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นดวงตาสคมกريบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนา รินรดานอนหอบหายใจรัวสะท้าน อกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะชีพจรที่เต้นเร่า "ปล่อย... อื้อ..." เสียงทท้วงประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซส์ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยกุหลาบสีแดงเข้มลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มอย่างจงใจ ความเจ็บแปลบผสมผสานกับความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายของเธอบิดเร้าด้วยความรัญจวนที่ไม่อาจต้านทาน "ปากบอกว่าไม่... แต่ร่างกายเธอกำลังสั่นเพราะต้องการฉัน รินรดา" คาร์ลอสกระซิบชิดใบหูร้อนผ่าว ลมหายใจร้อนรดรินลาดไหล่เนียน มือใหญ่ลูบไล้เรียวขาเนียนนุ่มภายใต้ชุดราตรีที่ถูกร่นขึ้นสูงอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความชำนาญทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เผลอแอ่นกายรับสัมผัสอันตรายนั้นด้วยความไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยพันธะสัญญาแห่งความแค้น บัดนี้กำลังถูกแปรเปลี่ยนเป็นไฟสวาทที่แผดเผาร่างกายของทั้งสองให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ค่ำคืนนี้ยาวนานเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา และไม่มีทางหวนกลับไปจุดเดิมได้อีกแล้ว ทว่า... ในวินาทีที่คาร์ลอสกำลังจะประทับรอยสัมผัสลึกลงไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับเสียงรายงานร้อนรนจากลูกน้องคนสนิทที่ดังลอดเข้ามาผ่านบานไม้หนา "นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ท่าเรือ... โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่สุดของเรากำลังถูกลอบวางเพลิง!" ดวงตาคมกريบของคาร์ลอสหยุดชะงักทันที ประกายตาดุดันเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในชั่วพริบตา เขาก้มลงกระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนน่ากลัว "เกมของเรายังไม่จบแค่ตรงนี้... รอฉันกลับมาคิดบัญชีต่อ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ