สัมผัสที่แผดเผา

เสียงล็อกกลอนประตูห้องนอนหรูหราดังขึ้นราวกับเสียงพิพากษาโทษทัณฑ์ รินรดายังไม่ทันได้ขยับตัวถอยหนี ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสก็พุ่งเข้ามาประชิดราวกับเสือดาวที่ตะครุบเหยื่อ แรงกดดันมหาศาลจากแผงอกแกร่งที่แนบชิดทำให้ลมหายใจของเธติดขัด ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแต่ก็ยังพยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาเรียวจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม "คิดจะหนีไปไหนอีก รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ ปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กบีบเข้าที่คางอิ่ม บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบดุดันที่พุ่งเข้าใส่โดยไม่ทันตั้งตัว จูบของเขาไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างไร้ความปรานี รสชาติของความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาที่อัดอั้นผสานกันในโพรงปาก รินรดาส่งเสียงประท้วงในลำคอพยายามเบือนหน้าหนี แต่ทว่ามือหนากลับคว้าท้ายทอยเธอไว้แน่น ล็อกองศาใบหน้าให้รับสัมผัสวาบหวามที่เขายัดเยียดให้จนแทบขาดใจ "อื้อ..." มือเรียวทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วงขออากาศหายใจ แต่กล้ามเนื้อแน่นขนัดของเขากลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอหอบหายใจโกกาศเข้าปอดด้วยความทรมาน ขณะที่สายตาคมกริบราวกับสัตว์ป่ากำลังไล่สำรวจทุกตารางนิ้วบนใบหน้าแดงก่ำนั้นด้วยความกระหาย "ดื้อด้านนักนะ..." คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีเข้มลุกโชนด้วยไฟราคะที่ยากจะควบคุม มืออีกข้างกระชากชุดเดรสเนื้อดีบนตัวหญิงสาวจนเสียงผ้าฉีกขาดดังลั่น ร่างระหงเปลือยเปล่าต่อหน้าต่อตาเขาในเสี้ยววินาที ความอับอายและสัญชาตญาณการป้องกันตัวทำให้รินรดายกมือขึ้นกอดอกตัวเองไว้แน่น แต่มีหรือที่มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลจะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ "อย่า... ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส!" เธอกลั้นใจเอ่ยเสียงสั่น พยายามผลักไสร่างหนาออกห่าง "ปล่อยงั้นเหรอ?" คาร์ลอสยิ้มเยาะ แววตาดิบเถื่อนฉายชัดเจน "ในเมื่อเธอเป็นคนก้าวเข้ามาในเกมนี้เอง รินรดา... เธอก็ต้องรับผลของมันให้ไหว" ร่างบางถูกผลักล้มลงไปบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่ แรงสะเทือนทำให้เธอยังไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกทางหนี น้ำหนักตัวของเขาตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น ปลายนิ้วหยาบกร้านไล่ลูบไล้จากเรียวขาอ่อนขึ้นมาถึงสะโพกมน สัมผัสที่จงใจแกล้งให้สั่นสะท้านทำให้รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเสียงครางกระเส่าของตัวเองไม่ไหว ผิวเนื้อที่เสียดสีกันสร้างความร้อนระอุไปทั่วห้อง อุณหภูมิในกายพุ่งสูงขึ้นจนแทบแผดเผา คาร์ลอสซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยกุหลาบสีแดงเข้มลงบนผิวเนื้อเนียนนุ่ม มือหนาเคล้นคลำทรวงอกอิ่มอย่างเอาแต่ใจ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเพลงรักที่ดุเดือดและเร่าร้อน ความโกรธแค้นในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่กัดกินสติสัมปชัญญะ รินรดาพยายามต่อต้านด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แต่ทว่าสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้กลับทรยศร่างกายตัวเอง ความรู้สึกวابหวามวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมื่อเรียวขาถูกแยกออกกว้างขึ้นเพื่อรองรับการรุกรานที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม "มองหน้าฉัน..." เสียงทุ้มสั่งเข้มขณะที่สะโพสอบอุ่นเคลื่อนตัวเข้าหาอย่างเนิบนาบแต่หนักหน่วง รินรดาหลับตาปี๋ด้วยความสั่นสะท้าน ความรู้สึกอิ่มเอมและเจ็บแปลบผสมปนเปกันจนต้องส่งเสียงครางเครือเล็ดลอดริมฝีปาก "คาร์ลอส... อ Hh..." "ฉันบอกให้เธอมองหน้าฉัน!" เขาคำรามลั่นเมื่อเห็นเธอยังคงหลบตา ปลายนิ้วแกร่งบีบคางเธออีกครั้งบังคับให้ลืมตาขึ้นมอง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความหลงใหลและคลั่งไคล้จนน่ากลัว ในขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งเสน่หาที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้น บทเพลงรักดำเนินไปอย่างดุเดือดและยาวนาน แรงปะทะทางอารมณ์และร่างกายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงเตือนจากหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกัน... กระทั่งเมื่อทุกอย่างสงบลง ร่างระหงนอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา คาร์ลอสโน้มใบลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังต้องขนลุกชันไปถึงกระดูกดำ "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... และอย่าคิดหนີไปไหนอีกเด็ดขาด" ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะผละร่างออก เสียงเคาะประตูดังปึงปังจากด้านนอกก็ทำลายความเงียบงัน ตามด้วยเสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความตกใจของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... สายข่าวรายงานว่า 'มัน' กลับมาแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ