คนของฉัน

กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายจากเบื้องลึกของคาสิโนระดับไฮ엔ด์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าความสนใจทั้งหมดในห้องวีไอพีชั้นบนสุดกลับไม่ได้อยู่ที่ชิปมูลค่ามหาศาลตรงหน้า หากแต่อยู่ที่ร่างบางของรินรดาที่ถูกตรึงไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กของคาร์ลอส เสียงฮือฮาที่ดังระงมอยู่รอบด้านราวกับคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุ สายตานับสิบคู่ของเหล่าบอดี้การ์ดและหุ้นส่วนทรงอิทธิพลต่างจับจ้องมายังพวกเขาทั้งสองเป็นตาเดียว ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อเห็นท่าทีคุกคามแต่น่าหลงใหลที่มาเฟียหนุ่มแสดงออกต่อเชลยสาว "คุณคาร์ลอส... ปล่อยฉันเถอะครับ... เอ๊ย ปล่อยฉันนะคะ!" รินรดาเผลอหลุดเสียงสั่นด้วยความตกใจเมื่อฝ่ามือหนาเลื่อนมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนผิวเนื้อเธอกลายเป็นตุ่มไก่ "เงียบซะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์นักล่าดังชิดริมหใบหูของเธอ "เธอควรเรียนรู้ได้แล้วว่า การเป็นคนของคาร์ลอส วาเลนเต้ นั้นหมายความว่าอย่างไร" คำว่า 'คนของฉัน' ถูกประกาศกร้าวออกมาท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง คาร์ลอสไม่ได้พูดเล่น แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประกาศอาณาเขตทางสายตา ไม่มีใครหน้าไหนในมาเก๊านี้ที่มีสิทธิ์แตะต้องผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา แม้แต่ปลายเล็บก็ไม่ได้ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นปะปนกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดกำลังถูกบดขยี้ด้วยอิทธิพลดิบเถื่อนของผู้ชายคนนี้ แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือร่างกายของเธอกลับตอบสนองต่อสัมผัสร้อนผ่าวที่แนบชิดอย่างไม่น่าให้อภัย "ฉันไม่ใช่คนของคุณ!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดตัวหนีแต่ก็ไร้ผลเมื่อท่อนแขนแกร่งยิ่งรัดแน่นขึ้นราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา "ดื้อด้านเสียจริง..." คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้อนแผ่นหลังของเธอจนขนลุกซู่ เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสติกระเจิง "จำไว้ว่าบนเตียงเธอก็เถียงฉันแบบนี้ และผลลัพธ์มันก็จบลงที่ใต้ร่างของฉันทุกที... อยากให้ฉันทบทวนความทรงจำตรงนั้นให้พวกมันดูตอนนี้เลยไหมล่ะ หืม?" ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอับอายและโกรธขัด เขามันคนหน้าไม่อายที่หยิบยกเรื่องส่วน 18+ บนเตียงมาขู่เธอในสถานที่อสาธารณะเช่นนี้ ร่างกายของเธอยังคงจำสัมผัสวาบหวาม รสจูบที่ดุดัน และจังหวะรักเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยได้ทุกตารางนิ้ว ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด คาร์ลอสก็ไม่ปล่อยให้ใครได้ตั้งตัว นิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะประทับจูบลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างอุกอาจท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นจูบแห่งการแสดงความเป็นเจ้าของที่ดุดัน หิวกระหาย และเต็มไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงปะทะทางอารมณ์และสัมผัสวาบหวามทำให้เข่าเธอนิ่มยวบลงไปถนัดตา ฝ่ามือบางที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น รสจูบที่ลึกซึ้งและยาวนานทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง เมื่อคาร์ลอสยอมผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย รินรดาก็หอบหายใจตัวโยน ใบหน้าแดงก่ำ ซบหน้าผากเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างหมดสภาพ คาร์ลอสกวาดสายตาคมกริบมองไปยังเหล่าลูกน้องและหุ้นส่วนที่ก้มหน้าหลบตากันเป็นแถบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ เขากระชับร่างบางในอ้อมแขนให้แนบแน่นยิ่งขึ้น "พาเธอกลับห้องพักพิเศษ" คาร์ลอสออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดกับบอดี้การ์ดคนสนิท ก่อนจะก้มลงกระซบเสียงพร่าข้างใบหูของคนที่กำลังซบอยู่บนอกเขา "คืนนี้... เรายังมีบัญชีที่ต้องสะพางกันอีกยาว รินรดา" ทว่า ก่อนที่ร่างสูงจะทันได้อุ้มเลศนัยน์ตาสีรัตติกาลของรินรดาจะกวาดไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาจากประตูทางลับด้านหลัง เสียงฝีเท้าที่เยื้องกรายเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบของบุคคลที่สาม ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความร้อนแรงกลายเป็นความเย็นยะเยือกในพริบตา "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของคุณกับ... เชลยตัวน้อย สินะครับ, คุณคาร์ลอส" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ