กับดักของศัตรู

กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กตีเข้าจมูกรินรดาจนเธอต้องเบือนหน้าหนี ร่างบางถูกพันธนาการไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าผุพังด้วยเชือกเส้นหนาที่บาดลึกลงบนข้อมือจนแดงช้ำ ทว่าความเจ็บปวดทางกายยังไม่เท่าความหวาดหวั่นที่เกาะกุมหัวใจ เมื่อเงาตะคุ่มของชายฉกรรจ์สามคนยืนล้อมรอบเธออยู่ภายใต้แสงไฟสลัวที่แกว่งไกวไปมา “คาร์ลอสจะไม่มาหรอก” รินรดาเค้นเสียงที่สั่นพร่า พยายามรักษาความสงบนิ่งไว้ภายใต้ดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธ “พวกแกกำลังเล่นกับไฟที่พวกแกไม่มีวันดับมันได้” “หุบปากซะนังตัวดี” เสียงห้าวทุ้มต่ำของชายร่างยักษ์ผู้เป็นหัวหน้าดังขึ้น เขาเดินเข้ามาใกล้จนใบหน้าหยาบกร้านแทบจะชิดกับใบหน้าของเธอ “แกเป็นของเล่นชิ้นโปรดของมัน ข้าพนันได้เลยว่าพอมันรู้ว่าแกอยู่ในกำมือข้า มันจะยอมคุกเข่าลงแทบเท้าข้าเพื่อแลกกับลมหายใจของแก” ชายคนนั้นใช้นิ้วหยาบกร้านเชยคางมนขึ้น สัมผัสสากระคายทำให้รินรดารู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียน แต่เธอก็ทำเพียงจ้องมองเขากลับด้วยแววตาท้าทาย มาเฟียคนนั้น... คาร์ลอส... เขาจะเป็นคนแบบไหนสำหรับคนพวกนี้เธอก็ไม่สน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ ความบ้าคลั่งของเขานั้นน่ากลัวเกินกว่าที่ใครจะคาดถึง ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูใจกลางเมือง คาร์ลอสกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือหนาถือแก้ววิสกี้ชั้นดีไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าคมเข้มที่เคยเรียบเฉยกลับแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องดูหนักอึ้ง “คุณรินรดาถูกพาตัวไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้วครับนาย” ลูกน้องคนสนิทรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันทิ้งข้อความไว้ว่าให้ไปที่โกดังท่าเรือเก่าครับ” คาร์ลอสไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่กระดกวิสกี้ลงคอในรวดเดียว ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังปัง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้น แววตาที่เคยมีเพียงความเย็นชา บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความกระหายเลือดที่ถูกกระตุ้นด้วยโทสะ “เตรียมคนให้พร้อม” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องก้มหัวรับคำ “อย่าให้ไอ้พวกหนูสกปรกนั่นได้สัมผัสแม้แต่เส้นผมของเธอ ถ้ามันทำ... ฉันจะถลกหนังหัวพวกมันมาปูพรมให้เธอเดินแทน” เขาหยิบปืนพกกระบอกคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบความพร้อม ก่อนจะก้าวฉับออกจากห้องด้วยท่าทีดุดันราวกับมัจจุราชที่กำลังออกล่าเหยื่อ ทุกย่างก้าวของเขาคือการประกาศสงคราม และในใจของเขามีเพียงภาพของรินรดาที่กำลังเผชิญหน้ากับความตายที่เขาสร้างขึ้นมาเป็นมลทินในชีวิตของเธอ กลับมาที่โกดังร้าง บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก หัวหน้ากลุ่มโจรยิ้มเหี้ยม มันดึงมีดพกออกมาแล้วกรีดไล้ไปตามลำคอระหงของรินรดาอย่างช้าๆ “มันมาแล้ว...” ชายคนนั้นกระซิบ “คาร์ลอสผู้ยิ่งใหญ่จะยอมก้มหัวให้ข้า... หรือจะปล่อยให้เมียรักต้องตายไปต่อหน้าต่อตา” รินรดากลั้นใจ เธอไม่ได้กลัวความตาย หากแต่เธอกลัวว่าคาร์ลอสจะพลาดพลั้งเพราะเธอ ความแค้นที่มีต่อเขาเริ่มสลายกลายเป็นความเป็นห่วงอย่างประหลาด ทว่าก่อนที่คมมีดจะกรีดลงบนผิวเนื้อ ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังก็ถูกพังกระเด็นเข้ามาด้วยแรงระเบิด ควันสีขาวจางหายไป เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางเปลวไฟที่เริ่มลุกไหม้จากแรงระเบิด เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่เขานำกองกำลังติดอาวุธมาด้วย แววตาของเขาไม่ได้มองไปที่คนรอบข้างเลย สายตาของเขามุ่งตรงไปที่รินรดาเพียงคนเดียว “ปล่อยเธอ” คาร์ลอสสั่งเสียงเย็น ลั่นไกปืนขึ้นฟ้าหนึ่งนัดเพื่อเป็นการเตือน “ถ้าไม่อยากให้หัวกระสุนเข้าไปฝังอยู่ในกะโหลกพวกแกแทนที่จะเป็นร่างของเธอ ก็ถอยออกมา” หัวหน้ากลุ่มโจรหัวเราะร่า “แกคิดว่าฉันจะกลัวเหรอ คาร์ลอส! ถ้าฉันตาย เธอก็ต้องตายไปพร้อมกับฉัน!” มันกระชากผมของรินรดาจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด คาร์ลอสขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ นี่ไม่ใช่แค่การลักพาตัว แต่มันคือการหยามศักดิ์ศรีของเขาที่รินรดาต้องมาเจ็บตัวเพราะเขา ในจังหวะที่หัวหน้ากลุ่มโจรเผลอ คาร์ลอสส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องจัดการสอยเป้าหมายจากมุมมืด ทันใดนั้นกระสุนปืนนัดเดียวก็พุ่งเจาะทะลุไหล่ของมันจนมันเซถลาไปด้านหลัง รินรดาอาศัยจังหวะที่มันเสียหลัก สะบัดตัวจนหลุดจากการเกาะกุมแล้ววิ่งไปหลบหลังลังไม้ทันที คาร์ลอสไม่รอช้า เขากระโจนเข้าหาศัตรูราวกับเสือร้ายที่หิวโซ มือหนาคว้าคอเสื้อของหัวหน้าโจรแล้วกระแทกมันเข้ากับผนังโกดังจนเลือดกบปาก “แกกล้าแตะต้องตัวของฉัน...” คาร์ลอสกระซิบเสียงต่ำข้างหูมัน น้ำเสียงที่สั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้น “แกตายแบบไม่รู้ตัวแน่” ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว รินรดาพยายามแกะเชือกที่มือออกจนสำเร็จ เธอเหลือบไปเห็นเงาของชายอีกคนหนึ่งที่แอบคืบคลานเข้ามาด้านหลังคาร์ลอสโดยที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น รินรดาตะโกนสุดเสียง “คาร์ลอส! ระวังข้างหลัง!” คาร์ลอสชะงัก เขาสัมผัสได้ถึงอันตราย แต่ทว่ามันสายเกินไป... เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด! รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นคาร์ลอสทรุดลงกับพื้น แต่เธอก็ต้องหยุดหายใจเมื่อพบว่าคนยิงไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นลูกน้องคนสนิทของคาร์ลอสเองที่ยืนถือปืนเล็งมาที่หัวหน้าของเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความมืดมิดกำลังเผยความลับอันน่าสะพรึงกลัวนี้ไปพร้อมกันนะครับ - ภาคินทร์เที่ยงคืน