รักที่ซ่อนเร้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิทสั่นสะเทือนต่อเนื่อง เสียงคำรามต่ำของแรงเหวี่ยงมอเตอร์สั่นสะเทือนดังก้องในความเงียบงันของห้องสูทเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองที่กำลังสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะหน้าจอที่ยังคงสว่างวาบพร้อมชื่อและเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกฝังกลบไว้ในอดีต—อดีตที่ควรจะตายสนิทไปพร้อมกับกองเพลิงเมื่อห้าปีก่อน "ทำไมไม่รับล่ะรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นจากด้านหลัง คาร์ลอสสلفก้าวเข้ามาประชิดตัวในความมืด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับแผ่ไอความดุดันและคุกคามจนอากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ ปลายจมูกโด่งคมฝังลงที่ซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสอุ่นร้อนทำให้รินรดาเผลอสะดุ้งสุดตัว "ปล่อยฉันนะคาร์ลอส..." เสียงของเธอกระท่อนกระแท่น ลมหายใจสะดุดเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาเอื้อมไปแตะหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงแผดเสียงเรียกเข้าไม่หยุด คาร์ลอสไม่สนใจคำททท้วง แววตาดุดันคมกริบกวาดมองชื่อบนหน้าจอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้กดรับ แต่ปัดนิ้วตัดสายตาดิ้งนั้นอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะพลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า แววตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและแรงหึงหวงที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว "คนตายเขาไม่โทรมาหาเวลานี้หรอกนะรินรดา..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายปะปนกับความร้อนระอุของร่างกาย "หรือว่าเธอกำลังรอให้ใครบางคนกลับมาทวงของใช้แล้วทิ้งอย่างเธอคืนไป?" "คุณพูดบ้าอะไร... ฉันไม่รู้เรื่อง!" รินรดาปฏิเสธเสียงสั่น มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า "ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน มือใหญ่วางทาบบนสะโพกมนแล้วออกแรงบีบเค้นผ่านเนื้อผ้าจนร่างบางต้องนิหน้าด้วยความเจ็บแปลบ "สายตาที่เธอมองโทรศัพท์เมื่อกี้มันฟ้องทุกอย่าง... ความลับของเธอกับมันสินะ ที่ทำให้ช่วงนี้เธอดูเหม่อลอยนัก" ความหวาดระแวงและแรงปรารถนาที่ถูกกดทับมานานระเบิดออกมาพร้อมกัน คาร์ลอสไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้แก้ตัว ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จุมพิตดุดันและเอาแต่ใจรุกรานเข้ามาในโพรงปากหวานเพื่อกวาดต้อนความหวาดกลัวทั้งหมดให้จมดิ่งลงไป รินรดาครางอือในลำคอ มือเล็กกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่เรียวขาเริ่มอ่อนยวบลงจนแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความหึงหวงบ้าคลั่งทำให้สติของรินรดาพร่าเลือน ความกดดันทั้งหมดเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ซึมซับไปตามเส้นประสาท เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้สอดแทรกเข้าไปใต้เนื้อผ้า ซลสัมผัสผิวเนียนนุ่มร้อนผ่าวของเธออย่างจาบจ้วง คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อด้วยความหลงใหล "ไม่ว่าจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่... ฉันจะบดขยี้มันให้แหลกคามือ" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่แดงก่ำ "แต่ตอนนี้... ร่างกายของเธอต้องจำไว้ให้ขึ้นใจว่าเธอเป็นของใคร" ร่างบางถูกอุ้นลอยขึ้นเหนือพื้นในพริบตา รินรดาอุทานด้วยความตกใจก่อนจะใช้สองแขนคล้องคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ คาร์ลอสสาวเท้ากว้างไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงบนฟูกนุ่มหนาตามด้วยการทาบทับลงไปอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ความมืดมิดภายในห้องเพนต์เฮาส์ถูกขับเน้นด้วยแสงไฟสลัวจากด้านนอก อาคารสูงระฟ้าส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านที่กำลังเป็นพยานในการลงทัณฑ์อันเร่าร้อน คาร์ลอสไม่รอช้า เขาจัดการปลดเปลื้องพันธนาการเสื้อผ้าของตัวเองและเธอออกด้วยความชำนาญและรวดเร็ว ผิวเนื้อแนบเนื้อที่สัมผัสกันทำให้ความร้อนพุ่งสูงขึ้นจนแทบแผดเผา รินรดาสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง ปลุกปั่นความรู้สึกวับวามให้ตื่นตัวขึ้นมาทุกอณูรูขุมขน ความโกรธเกรี้ยวและแรงหึงหวงในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นสัมผัสแห่งความเสน่หาที่ดิบเถื่อนและลึกซึ้ง คาร์ลอสพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียน หน้าอกอิ่ม และหน้าท้องแบนราบ เสียงครางต่ำในลำคอของเขาบ่งบอกถึงความคลั่งไคล้ที่พุ่งถึงขีดสุด "คาร์ลอส... อื้อ..." เสียงหวานหลุดลอดริมฝีปากเมื่อสะโพกแกร่งเคลื่อนตัวเข้าประชิด ร่างกายของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบทเพลงแห่งความเร่าร้อนที่ถูกบรรเลงขึ้นอีกครั้งอย่างไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนโยน จังหวะรักในค่ำคืนนี้ไม่ได้นุ่มนวล หากแต่หนักหน่วง เร่งเร้า และเต็มไปด้วยความโหยหา คาร์ลอสครอบครองรินรดาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับต้องการลบเลือนร่องรอยของใครก็ตามที่บังอาจกล้าก้าวล้ำเข้ามาในอาณาจักรของเขา ทุกสัมผัส รสจูบ และแรงกระแทกกระทั้นเต็มไปด้วยความดุดันและพลังอำนาจที่ตอกย้ำความเป็นเจ้าของ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความสุขสมทางอารมณ์ดึงเธอให้ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ จนแทบจะขาดใจตายคาอ้อมอกของมาเฟียหนุ่ม เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนสงบลง หอบหายใจถี่กระชั้นของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบ คาร์ลอสซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของหญิงสาว แขนแกร่งยังคงกอดรัดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา แต่ความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นาน... เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องสูทดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก ซึ่งดังทะลุผ่านบานประตูเข้ามาในความเงียบ *"นายครับ... ทางทีมสืบสวนรายงานเข้ามาแล้วครับ คนที่โทรมาเมื่อครู่... มันไม่ได้ตายอย่างที่คิด ตัวจริงของมันกำลังเดินทางมาที่นี่ครับนาย"* คาร์ลอสชะงักกึก ร่างกายที่ผ่อนคลายเมื่อครู่กลับมาตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาดุดันคมกริบก้มมองรินรดาที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สีหน้าของหญิงสาวซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด ก่อนที่คาร์ลอสจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยชั้นล่างก็ดังลั่นขึ้นพร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบวาบไปทั่วเพนต์เฮาส์ *"แจ้งเตือนระบบ: มีผู้บุกรุกผ่านจุดตรวจชั้นล็อบบี้... กำลังมุ่งหน้าขึ้นมายังชั้นเพนต์เฮาส์"* คาร์ลอสแค่นยิ้มเยียบเย็น นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร เขาค่อยๆ ผละตัวออกจากร่างของรินรดาอย่างเชื่องช้า หยิบปืนพกสีดำสนิทจากหัวนอนขึ้นมาปลดเซฟด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทาของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ดูเหมือนแขกไม่速เชิญของเธอจะมาเร็วกว่าที่คิดนะรินรดา... ทีนี้มาดูกันว่าระหว่างฉันกับมัน ใครกันแน่ที่จะได้ครอบครองเธอไปจนวันตาย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันมืดมนและเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะครับ