ขีดจำกัดของความอดทน

กลิ่นอายของไวน์แดงราคาแพงเจือจางอยู่ในอากาศ ทว่าความตึงเครียดภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานครกลับหนาแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนหลังชนกับบานกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของเมืองที่ไม่เคยหลับใหล แต่เบื้องหน้าของเธอกลับเป็นผู้ชายที่ทรงอำนาจและอันตรายยิ่งกว่าความมืดมิดยามวิกาล คาร์ลอสไม่ได้ขยับเข้าไปประชิดตัวเธอทันที เขายืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งกอดอกไว้หลวมๆ ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับพญาอินทรีจดจ้องมองเหยื่อในกรงเล็บ แววตานั้นไม่ได้มีเพียงความโกรธเกรี้ยวหรือความกระหายเอาชนะ แต่มันเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนบางอย่างที่ถูกเก็บกดไว้มานานเกินกว่าจะอดทนไหว "คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันประสาทสัมผัส "สัญญาบ้าๆ นั่นมันสิ้นสุดลงตั้งแต่คืนก่อนแล้ว แต่สิ่งที่ผมต้องการตอนนี้... มันไม่ใช่แค่เซ็กส์ตามข้อตกลง" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้ แม้ว่าเรียวขาจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม "คุณต้องการอะไรอีก คาร์ลอส? ฉันจ่ายให้คุณหมดแล้ว ทั้งร่างกาย เวลา และความอิสระของฉัน!" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่แข็งกร้าวในเวลาเดียวกัน "คุณอยากได้ยินคำว่าแพ้จากปากฉันเหรอ? ได้... ฉันมันโง่เองที่หลงเข้ามาในเกมของคุณ!" "ไม่ใช่คำว่าแพ้..." คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ฝ่ามือหนาวางทาบลงบนกระจกใสล็อกกรอบร่างของเธอไว้ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา "สิ่งที่ผมต้องการจากคุณ... คือคำว่ารัก" คำพูดนั้นหนักหน่วงราวนำ้ถ่วงตกลงกลางใจ รินรดาชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความล้อเล่น มีเพียงความดุดันและจริงจังจนน่ากลัว "คุณบ้าไปแล้ว..." เธอกลั้นใจกระซิบ "มาเฟียอย่างคุณไม่รู้จักความรักหรอก คุณรู้จักแค่การครอบครอง การทำลาย และการเอาชนะ!" "ใช่ ผมมันเห็นแก่ตัว ผมมันเลวในสายตาคุณ!" คาร์ลอสคำรามต่ำด้วยความเหลืออด ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม "แต่ผู้ชายเลวๆ คนนี้ยอมก้มหัวให้คุณคนเดียว! ตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม รินรดา... คุณทำให้ผมคลั่งจนแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว พูดมันออกมาสิว่าคุณรู้สึกเหมือนกัน!" สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งที่ไล้ขึ้นมาเกลี่ยข้างแก้มของเธอนั้นสั่นระริก มันคือหลักฐานชิ้นดีว่าความเยือกเย็นของมาเฟียหนุ่มได้พังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วนั้นลากผ่านริมฝีปากที่สั่นเทา แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ทว่าอีโก้และความเจ็บช้ำในอดีตยังคงกรีดร้องห้ามปรามเธอไว้ "ฉัน... ฉันพูดไม่ได้..." เธอเบือนหน้าหนี ทว่าคาร์ลอสไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น มือใหญ่อีกข้างรวบเข้าที่ท้ายทอยของเธอ บังคับให้หันกลับมารับจุมพิตที่ดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง มันไม่ใช่จูบแห่งการปลอบโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบที่ทั้งลึกล้ำและดุดันทำให้สมองของรินรดาสว่างวาบก่อนจะขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยมีหลุดลอยหายไปในพริบตา เมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของเธอก็อ่อนยวบลงไปถนัดตา เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปในลำคอของเขา คาร์ลอสกดริมฝีปากแนบแน่นยิ่งขึ้น มือหนาลากไล้ลงมาตามแผ่นหลัง บีบเคล้นลาดไหล่และเอวคอดกิ่วอย่างรุนแรงราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกับร่างกายของเขา แรงปะทะทางอารมณ์พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่กัดกินจิตวิญญาณ เมื่อเขาผริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูดอากาศ รินรดาก็หอบหายใจตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว ดวงตาทั้งคู่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ "ริน..." เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้อนอยู่ข้างใบหู "บอกผม... ว่าหัวใจของคุณไม่ได้เต้นแรงเพื่อผมคนเดียว" คาร์ลอสดึงรั้งร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ความเร่าร้อนของสรีระที่แนบสนิทส่งกระแสความวับวามวิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง มือแกร่งเกี่ยวรั้งซิปชุดเดรสของเธอรูดลงอย่างรวดเร็ว ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายให้ร่วงหล่นลงสู่พื้น พร้อมๆ กับที่ริมฝีปากร้อนประทับจูบซับไปตามลาดไหล่เนียนและซอกคอหอมกรุ่นอย่างกระหายหิว รินรดาส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอเมื่อสัมผัสวาบหวามปลุกเร้าทุกอณูผิว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดพังทลายลงภายใต้สัมผัสที่จาบจ้วงและเปี่ยมด้วยเสน่หาอันล้นเหลือของเขา มือเรียวเล็กยกขึ้นจิกทึ้งเส้นผมสีเข้มของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง คาร์ลอสช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานที่แดงก่ำ เขาก้าวเดินยาวๆ ไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องนอนใหญ่ แววตาของมาเฟียหนุ่มในยามนี้เต็มไปด้วยความลุ่มหลงอย่างถึงที่สุด ราวกับเธคือสิ่งเสพติดเดียวในโลกที่เขาขาดไม่ได้ เขาวางเธอลงบนฟูกหนานุ่มอย่างทะนุถนอมในคราแรก ก่อนจะทาบทับร่างกายกำยำลงไปกักขังเธอไว้ใต้ร่าง ร่างกายที่แนบสนิทกันทำให้รับรู้ถึงความร้อนรุ่มและพละกำลังอันมหาศาลที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้ "คืนนี้... คุณหนีผมไม่พ้นอีกแล้ว รินรดา" คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปาก พลางกดจุมพิตหนักหน่วงลงมาที่ซอกคอระหงอีกครั้ง มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนสวย สร้างความสั่นสะท้านให้เธอจนต้องแอ่นกายรับสัมผัสโดยสัญชาตญาณ ทว่า ในวินาทีที่ความสัมพันธ์กำลังจะก้าวล่วงเลยไปสู่จุดที่ร้อนแรงและลึกซึ้งที่สุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็แผדเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนนั้นลงอย่างกะทันหัน คาร์ลอสนิ่งชะงัก สีหน้าดุดันฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจและไม่คิดจะสนใจมัน ทว่าหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดกลับปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รินรดาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของมาเฟียหนุ่มได้อย่างชัดเจน แววตาของคาร์ลอสที่เคยเต็มไปด้วยความปรารถนาและไฟสวาท กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่ออ่านชื่อบนหน้าจอ *สายเรียกเข้า: "บุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ