คืนแห่งความทรงจำ

เสียงกระจกหน้าต่างกระทบกับสายฝนยามค่ำคืนดังระรัว ทว่าเสียงเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงความเงียบงัน เมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งภายในห้องนอนกว้างสไตล์เพนต์เฮาส์หรู คาร์ลอสไม่เปิดโอกาสให้รินรดาได้เอื้อนเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงไฟปรารถนาที่แผดเผาจนแทบจะหลอมละลายทุกอย่างให้มอดไหม้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ก่อนจะต้อนแผ่นหลังบางให้แนบชิดไปกับบานกระจกใสเย็นเยียบที่สะท้อนเงาของสองร่างในความมืด "คุณคาร์ลอส... ปล่อยฉัน..." เสียงของรินรดาขาดห่วงทันที เมื่อปลายนิ้วแกร่งไล้แตะลงบนริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก สัมผัสของเขาทั้งหยาบกร้านและเต็มไปด้วยอำนาจที่กดดัน แต่ในขณะเดียวกันก็สั่นไหวรุนแรงราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ "ฉันให้โอกาสเธอปฏิเสธมาหลายครั้งแล้ว รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลั้นหายใจ "แต่วันนี้... นาทีนี้... เธอไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว" รสจูบที่ตามมาไม่ได้นุ่มนวลและอ่อนหวาน มันคือการครอบครองที่ประกาศสิทธิ์อย่างดิบเถื่อนและเร่าร้อน คาร์ลอสบด2ริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของหญิงสาวอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางอือในลำคอด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวพยายามทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวของเสือร้าย สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้สะочи์นสะท้านไปทั่วร่าง กายสาวร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีราวกับถูกไฟลามทุ่ง ความโกรธแค้น ความอึดอัด และความพ่ายแพ้ที่สะสมมานานนับเดือน ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันภายใต้แรงดึงดูดทางกายที่รุนแรงจนไม่อาจต้านทาน เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ รินรดาก็หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับ 1ข้องใจ แต่กลับเต็มไปด้วยประกายความเย้ายวนที่ทำให้คาร์ลอสแทบคลั่ง สติสัมปชัญญะของมาเฟียหนุ่มขาดผึ่งลงทันที เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างง่ายดายโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมละจากซอกคอหอมกรุ่น เดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างขนาดคิงไซส์กลางห้อง ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่ทว่าการกระทำต่อมากลับเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดุดัน คาร์ลอสทาบทับลงมา ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นแห่งสงครามธุรกิจมืด คร่อมทับรินรดาไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหนีพ้น "มองหน้าฉัน..." เขาสั่งเสียงพร่า มือหนาจับล็อกคางสลักเสลาของเธอให้หันมาสบตา "จำไว้ว่านี่ไม่ใช่บทลงทัณฑ์... แต่เป็นสิ่งที่ร่างกายของเธอเรียกร้องมาตลอด รินรดา" เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากเมืองเบื้องล่างสาดส่องเข้ามา สัมผัสแรกที่ผิวเนื้อเปลือยเปล่าแนบชิดกันทำให้ทั้งคู่สะท้านเฮือก คาร์ลอสไม่รอช้าที่จะสำรวจเรือนร่างออร่าที่เขาเฝ้าฝันหามาเนิ่นนาน ฝ่ามืออุ่นจัดลูบไล้ไปทุกสัดส่วน สร้างความซ่านสยิวจนรินรดาต้องแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว เสียงครางหวานหูหลุดลอดริมฝีปากออก ทุกครั้งที่เขาสัมผัส มันคือการปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวผู้ชายคนนี้ให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด ความสัมพันธ์ที่เปี่ยมไปด้วยแรงปะทะและอำนาจ เปลี่ยนเป็นบทเพลงรักที่ดุเดือดและลึกซึ้ง คาร์ลอสไม่เพียงแต่ครอบครองร่างกาย แต่เขาตักตวงจิตวิญญาณและความรู้สึกทั้งหมดของเธอด้วยความเร่าร้อน ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความโหยหาอย่างลึกซึ้ง รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้ามาเป็นระลอก ร่างกายของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะในคืนที่ฝนตกหนัก ไม่มีเสียงคำหวานเลี่ยนหู มีเพียงเสียงคำรามต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มที่ย้ำเตือนว่าเธอเป็นของเขา และเสียงสะอื้นไห้ปนความสุขสมของหญิงสาวที่ยอมจำนนต่อทุกสิ่ง คืนแห่งความทรงจำนี้ยาวนานและร้อนรุ่มราวกับไม่มีวันสิ้นสุด ทุกหยาดเหงื่อและสัมผัสลึกซึ้งได้ลบรอยแผลในอดีตทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเย้ายวนที่กัดกินหัวใจของคนทั้งคู่จนถอนตัวไม่ขึ้น กระทั่งเมื่อพายุอารมณ์สงบลง รินรดานอนซบอยู่บนอกแกร่งที่กระเพื่อมไหวช้าๆ ตามแรงหายใจ คาร์ลอสใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ความเยือกเย็นและดุดันเมื่อครู่หายลับไป เหลือเพียงผู้ชายที่กำลังเสพติดความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ "ทีนี้... เธอยังกล้าหนีฉันไปไหนอีกไหม หืม..." เขาเอ่ยกระซิบเบาๆ ริมใบหู พร้อมกับกระชับวงแขนกอดร่างบางให้แน่นขึ้นไปอีก รินรดานิ่งเงียบ ไม่ยอมตอบคำถาม เปลือกตากำลังจะปิดลงด้วยความอ่อนเพลีย ทว่าในวินาทีนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่หน้าประตูห้องนอน ตามด้วยเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามา และเสียงตะโกนแจ้งข่าวร้ายจากลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้องว่า— *"นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของตระกูลวาสเกซบุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดิน และพวกมัน... กำลังพาตัวคนที่คุณเก็บไว้ในห้องนิรภัยขึ้นมาครับ!"* คาร์ลอสชะงักกึก แววตาที่เพิ่งอ่อนโยนลงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมระดับขั้วโลกในเสี้ยววินาที ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเตียงทันทีด้วยความเร็วแสง พร้อมคว้าปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดล็อกเซפอย่างเลือดเย็น — ภาคินทร์เที่ยงคืน