ความสัมพันธ์ที่ไร้ข้อตกลง

“สัญญาบ้าๆ นี่... ฉันจะฉีกมันทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้ ถ้าเธอยังกล้าเอาความตายมาต่อรองกับฉันอีก รินรดา!” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ดังสนั่นไปทั่วห้องทำงานโอ่อ่า คาร์ลอสกระชากเอกสารสัญญา ‘จำนองรัก’ ฉบับนั้นจนยับคามือ ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้ายจ้องมองร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้า เขาก้าวเข้าไปหาเธอด้วยท่วงท่าคุกคาม กดดันจนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังสัมผัสกับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หยาดน้ำตาจะคลอหน่วย แต่แววตาของเธอยังคงรั้นดื้อดึง “ถ้าคุณคิดว่าสัญญาคือสิ่งเดียวที่ผูกมัดฉันไว้ งั้นก็ดี... ฉีกมันทิ้งเลยสิคะ ในเมื่อไม่มีสัญญานี้แล้ว คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ฉันทำอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบนเตียง หรือเรื่องที่ต้องคอยปรนนิบัติคนใจร้ายอย่างคุณ!” คาร์ลอสหยุดกึก มือที่กำกระดาษไว้แน่นสั่นระริกด้วยแรงโทสะ เขาโยนเศษกระดาษเหล่านั้นลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักขังร่างบางไว้ในกรงขังมนุษย์ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอปะทะเข้ากับจมูกของเขา มันเป็นกลิ่นที่เขากล้ำกลืนฝืนทนมานานหลายสัปดาห์ กลิ่นที่ทำให้มาเฟียผู้เยือกเย็นต้องสติหลุดทุกครั้งที่เข้าใกล้ “เธอคิดว่าฉันเก็บเธอไว้เพียงเพราะสัญญาโง่ๆ นั่นงั้นรึ?” เสียงกระซิบของเขาสั่นพร่าขณะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน “รินรดา... ถ้าฉันอยากได้แค่ผู้หญิงระบายความใคร่ ฉันไม่ต้องเสียเวลาทนเห็นหน้าเธออยู่ทุกเช้าค่ำแบบนี้หรอก” “แล้วคุณต้องการอะไร!” เธอสวนกลับ เสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความอัดอั้น “ต้องการให้เธอรู้ว่า... ไม่ว่าสัญญาจะอยู่หรือหายไป เธอไม่มีวันได้ออกไปจากกรงทองนี้” ริมฝีปากร้อนผ่าวของคาร์ลอสประทับลงบนกลีบปากนุ่มอย่างหนักหน่วง ไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลชวนฝัน แต่มันคือจูบแห่งการครอบครองและตอกย้ำอำนาจ รินรดาพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลของเขากลับรวบเอวคอดกิ่วเข้ามาชิดแน่นจนไร้ช่องว่าง ลิ้นหนาแทรกซึมเข้าไปสำรวจความหวานล้ำภายใน รสชาติของความดื้อรั้นผสมผสานกับความโหยหาที่ทั้งคู่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความแค้น มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสนั้นทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเธอทรยศสมองสั่งการด้วยการอ่อนระทวยลงในอ้อมกอดของปีศาจร้าย ความรู้สึกที่เคยมองว่าเป็นความเกลียดชัง บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่แผดเผาจนยากจะควบคุม “ดูสิ... ร่างกายเธอไม่เคยโกหก” คาร์ลอสผละจูบออกมาเพียงเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามเที่ยงคืนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวย “ความเกลียดชังของเธอมันมีรสชาติหอมหวานขนาดนี้... เธอจะให้ฉันหยุดได้อย่างไร” เขายกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน ก่อนจะแทรกกายเข้าไปยืนระหว่างขาเรียวสวย รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ยามที่ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามสรีระที่โค้งเว้าดั่งงานศิลป์ เขารู้ดีว่าจุดไหนคือจุดที่ทำให้เธอไร้ทางสู้ ทุกสัมผัสที่เขาปรนเปรอมีความหมายซ่อนอยู่ มันไม่ใช่แค่เรื่องของกามารมณ์ แต่มันคือการประกาศศักดาว่า ‘เขาและเธอ’ ไม่ได้เชื่อมโยงกันด้วยกระดาษสัญญาอีกต่อไป แต่เชื่อมโยงกันด้วยพันธะแห่งเลือดและวิญญาณที่ไม่มีใครพรากจากกันได้ “คาร์ลอส... อย่า...” เสียงครางกระเส่าหลุดออกจากปากเธอ ยามที่เขากดจูบเน้นหนักลงที่ซอกคอขาวระหง “อย่าทำให้ฉัน... กลายเป็นคนแบบคุณ” “สายไปแล้วรินรดา” เขากระซิบข้างใบหู เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ “ตั้งแต่วินาทีที่ฉันแตะต้องตัวเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอก็กลายเป็นของฉัน... ไม่ว่าเธอจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม” เขาลากไล้มือไปตามต้นขาอ่อน สัมผัสถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากการกระทำของเขา บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ในยามนี้ ศักดิ์ศรีที่เธอเคยปกป้องพังทลายลงเหลือเพียงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ผลักดันให้คนทั้งสองจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความเสน่หาที่ไร้ข้อตกลง ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะทำงานของคาร์ลอสก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันแสนดุดัน คาร์ลอสสบถอย่างหัวเสีย แต่เมื่อเหลือบไปเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาในทันที เขาละมือจากร่างบางแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับสายด้วยสีหน้าที่เรียบสนิทราวกับรูปปั้น “ว่าไง...” ขณะที่เขากำลังฟังปลายสาย รินรดาที่นั่งหอบอยู่บนโต๊ะกลับเห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น... กระดาษที่ถูกฉีกขาดและหล่นอยู่บนพื้นเมื่อครู่ กลับไม่ได้มีแค่สัญญาเพียงฉบับเดียว แต่มันมีรูปถ่ายของใครบางคนที่เธอกำลังตามหามาตลอดวางซ้อนอยู่ใต้กองกระดาษนั้น... รูปถ่ายของพี่ชายเธอที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน คาร์ลอสวางสายลงก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “เตรียมตัวให้พร้อม... คืนนี้เรามีแขกสำคัญที่เธอต้องไปพบ” เขาก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงด้วยอันตราย “และหวังว่า... ความสัมพันธ์ที่ไร้ข้อตกลงของเรา จะไม่ทำให้เธอหักหลังฉันในวินาทีสุดท้าย” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความเร่าร้อนและดาร์กโรมานซ์นี้ด้วยกันครับ - ภาคินทร์เที่ยงคืน