ความร้อนที่เกินควบคุม

เศษกระจกนิรภัยที่แตกละเอียดกระจายเกลื่อนพื้นพรมราคาแพง กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องพักส่วนตัว ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างบางของรินรดายังไม่ทันได้กรีดร้องด้วยซ้ำ มือหนาแข็งดั่งคีมเหล็กของคาร์ลอสก็กระชากเธอเข้ามาประชิดแผงอกกว้างอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกكن ก่อนที่เสียงคำรามต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มจะดังขึ้นพร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงนัดแรกที่เจาะทะลุกระจกเข้ามา "หมอบลง!" คาร์ลอสคำสั่งเสียงกร้าว ดุ ดัน และเด็ดขาด ร่างหนาพานรินรดากลิ้งหลบหลังโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ได้อย่างเฉียดฉิว กระสุนปืนนัดแล้วนัดเล่าเจาะฝังลงบนผนังห้องและเฟอร์นิเจอร์จนเศษไม้และนุ่นกระจายฟุ้ง ในสถานการณ์ความเป็นความตาย แววตาของคาร์ลอสไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชนจนน่ากลัว เขากดร่างของรินรดาให้อยู่ใต้ร่างแกร่งของเขาอย่างมิดชิด ป้องกันกระสุนทุกนัดด้วยร่างกายของตนเอง มือข้างหนึ่งกอดกระชับเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป ส่วนมืออีกข้างชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกมารอจังหวะสวนกลับอย่างเลือดเย็น "คุณ... คุณคาร์ลอส พวกมันใครกัน..." รินรดาถามเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความตกใจกลัวจนใบหน้าซีดเผือด ฝ่ามือเรียวบางกำเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "ศัตรูเก่าที่ยังเคลียร์ไม่จบ..." คาร์ลอสตอบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องว่างของโซฟา รอจังหวะที่เงาร่างของชายชุดดำคนแรกก้าวพ้นขอบหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียด ปัง! กระสุนนัดเดียวจากปากกระบอกปืนของคาร์ลอสพุ่งตรงเข้าแสกหน้าของผู้บุกรุกคนแรกอย่างแม่นยำ ร่างนั้นล้มฟาดพื้นทันทีอย่างไร้เสียง ทว่ามันกลับเป็นการเปิดฉากปะทะที่ดุเดือดขึ้น เมื่อพรรคพวกที่เหลือระดมยิงปูพรมเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต แรงระเบิดจากการปะทะทำให้ไฟในห้องบางดวงดับลง แสงสลัวจากภายนอกสาดส่องเข้ามาเงาทอดยาวบิดเบี้ยว ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด อะดรีนาลีนในร่างกายของทั้งคู่หลั่ง พล่าน คาร์ลอสจัดการสาดกระสุนสวนกลับไปสามนัดซ้อนจนเสียงปืนฝ่ายตรงข้ามเงียบลงชั่วขณะ บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว ทว่า... ในความเงียบนั้น แรงดึงดูดบางอย่างกลับทำงานอย่างรุนแรงยิ่งกว่าสถานการณ์รอบตัว ใบหน้าที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ รินรดายังคงอยู่ใต้ร่างของเขา แววตาตื่นตระหนกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนวุ่นวายเมื่อดวงตาสคมกริบของคาร์ลอสเลื่อนจากการมองระวังภัย มาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนกลิ่นควันปืนและกลิ่นกายบุรุษเพศแผ่ซ่านความเย้ายวน คาร์ลอสไม่สนใจกระสุนนัดต่อไปที่อาจจะพุ่งเข้ามา เขาก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสได้ถึงความอุ่นซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อ "กลัวไหม... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนตามแบบสุภาพบุรุษทั่วไป แต่มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าท่ามกลางกลิ่นอายความตาย "คุณ... บ้าไปแล้วหรือไง พวกมันยังอยู่ข้างนอกนะ..." เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ถูกมือหนาตรึงกรามมนไว้มั่น บังคับให้เธอดบสบตาเขาตรงๆ "ช่างหัวพวกมันสิ..." คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอ นัยน์ตาคมเข้มฉายแววปรารถนาดิบเถื่อนที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป "ในเวลาแบบนี้... สิ่งเดียวที่ฉันอยากทำ มากกว่าการฆ่าไอ้พวกเวรนั่น คือการได้กลืนกินเธอให้จมคาอกนี่ต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดัน บีบคั้น และเร่าร้อน ราวกับต้องการระบายความตึงเครียดทั้งหมดที่มี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงมหาศาลของมาเฟียผู้คลั่งไคล้ คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากเธอด้านบนและด้านล่างอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสชาติของความหวาดกลัวผสมผสานกับรสจูบอันดุดันยิ่งทำให้เขาสติหลุดลอย มือหนาที่เคยถือปืนเลื่อนมาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง สอดแทรกเข้าไปใต้เนื้อผ้าและบีบเคล้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วงจนรินรดากลั้นเสียงครางประท้วงไว้ไม่อยู่ อารมณ์ปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กรอบของความแค้นและข้อตกลงบ้าๆ บอๆ พังทลายลงในชั่วพริบตา ความใกล้ชิดที่ระอุขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนห้องพักที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังให้กลายเป็นสังเวียนแห่งเสน่หา รินรดาหายใจหอบถี่ สมองขาวโพลน ร่างกายอ่อนยวบยาบไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้อย่างไม่ยอมหยุดหย่อน มือบางที่เคยขัดขืนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้น แผ่นอกสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่สอดประสาน เขากดจูบเน้นย้ำซ้ำๆ ลากไล้ริมฝีปากร้อนจากเรียวปากอิ่มลงมาตามลำคอระหง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่เริ่มดังขึ้นใกล้ห้องเข้ามาทุกที เสียงกระซิบพร่าและสัมผัสลึกซึ้งกลับทำให้โลกทั้งใบของพวกเขามีเพียงกันและกัน คาร์ลอสดึงเธอลุกขึ้นยืนโดยไม่ยอมปล่อยให้ร่างกายแยกจากกันแม้แต่นินเดียว เขาดันร่างบางจนแผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้องที่ปลอดภัยจากวิถีกระสุน ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและฉ่ำน้ำตาด้วยความลุ่มหลงอย่างถึงที่สุด "จำไว้... รินรดา ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว ต่อให้ความตายก็พรากเธอไปไม่ได้..." เขาเอ่ยเสียงกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะบดจูบลงมาอีกครั้งอย่างดุเดือดและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม มือหนาเลื่อนต่ำลงปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงฝีเท้าของศัตรูที่หยุดอยู่ตรงหน้าประตูด้านนอก! ...โปรดติดตามตอนต่อไปครับ... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ