สงครามประสาท

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมมักส์ราคาแพงฟุ้งกระจายจนน่าเวียนหัว มันไม่ใช่กลิ่นที่คุ้นเคยในเพนต์เฮาส์ส่วนตัวชั้นบนสุดแห่งนี้ และนั่นคือสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงไซเรน รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพมหานครยามค่ำคืนเบื้องล่าง เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ชุดผ้าไหมสีดำเรียบหรูที่เธอสวมใส่ไม่ได้บ่งบอกถึงความเป็นเชลย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนนักรบที่พร้อมเผชิญหน้ากับสนามรบ ประตูห้องรับแขกเปิดออกพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่จงใจดัดให้ฟังดูหวานหยด “คาร์ลอสคะ... แพรวคิดถึงคุณแทบแย่ ทำไมช่วงนี้ถึงติดต่อยากนักล่ะคะ รู้ไหมว่าแพรวเป็นห่วงแทบแย่” เสียงนั้นหวานเชื่อมจนเลี่ยน รินรดากำมือเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว เธอกวาดสายตาผ่านเงาสะท้อนในกระจก มองเห็น ‘แพรวา’ นางแบบสาวชื่อดังระดับแถวหน้าของประเทศกำลังเดินนวยนาดเข้ามาคลอเคลียต้นแขนของร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวตามเข้ามา คาร์ลอสอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ทอดมองหญิงสาวที่กำลังออดอ้ออยู่ข้างกายแม้แต่น้อย แต่กลับพุ่งตรงมายังเงาสะท้อนของรินรดานิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์และรอคอยดูว่า ‘ของเล่น’ ชิ้นนี้จะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร “ผมงานยุ่ง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบอย่างขอไปที มือหนาปัดป้องร่างระหงที่พยายามจะแนบชิดออกอย่างไม่ไยดีนัก แต่กระนั้นก็ยังปล่อยให้เธอตามติดเข้ามาถึงอาณาเขตส่วนตัวที่ไม่อนุญาตให้คนนอกย่างกรายเข้ามาง่ายๆ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในฐานะผู้หญิงที่ถูกตราหน้าว่าเป็นแค่นางบำเรอขัดดอก เธอย่อมไม่มีสิทธิ์ส่งเสียงไล่ใคร แต่ในฐานะที่มีศักดิ์ศรีค้ำคอ เธอก็ไม่มีวันยืนก้มหน้าเป็นอากาศธาตุให้ใครมาเหยียบย่ำเช่นกัน “อ้าว... นี่เธอยังไม่ไปไหนอีกเหรอเนี่ย” แพรวาชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นร่างเพรียวของรินรดายืนอยู่ตรงมุมห้อง ดวงตาคู่คมกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่คิดจะปิดบัง “ฉันนึกว่าคาร์ลอสจะเขี่ยทิ้งไปนานแล้วเสียอีก ผู้หญิงหากินแบบนี้เกาะติดเก่งเสียจริงนะยะ” บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที รินรดารู้สึกได้ถึงพลังงานดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากร่างของมาเฟียหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังนางแบบสาว คาร์ลอสไม่ได้ปริปากห้ามปราม เขากลับยืนกอดอก ปล่อยให้ผู้หญิงสองคนเผชิญหน้ากันเองด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ รินรดายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและทรงพลังเสียจนแพรวาชะงักไปเล็กน้อย “ถ้าฉันเป็นแค่นผู้หญิงหากิน... แล้วคุณล่ะคะคุณแพรวา ที่ดั้นด้นมาหาผู้ชายถึงห้องนอนส่วนตัวในยามวิกาลแบบนี้ เรียกว่ามาทำหน้าที่อะไรหรือคะ? หรือว่าตำแหน่ง ‘ตัวจริง’ ที่คุณพยายามประกาศให้คนอื่นรู้ มันเริ่มสั่นคลอนจนต้องวิ่งมาเช็คเรตติ้งถึงที่นี่กันแน่” “กรี๊ด! นัง...!” แพรวาหน้าถอดสี กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัดจนเสียงหลง มือเรียวยกขึ้นชี้หน้ารินรดาสั่นระริก “แกเป็นใคร ถึงกล้ามาพูดจาทุเรศๆ แบบนี้กับฉัน! คาร์ลอสค่ะ! ดูมันสิคะ มันกล้าสามหามใส่แพรวได้ยังไง จัดการมันสิคะ!” ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้ ร่างของเขาให้ความรู้สึกกดดันราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เขายกมือขึ้นโอบเอวบางของรินรด้าเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ ทว่าสายตาคมกราบกรานยังคงมองตรงไปที่นางแบบสาวที่หน้าเสียไปถนัดตา “แพรวา” น้ำเสียงของคาร์ลอสราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงอำนาจจนอีกฝ่ายสะดุ้ง “นี่คืออาณาเขตของฉัน และคนที่ยืนอยู่ตรงนี้... ไม่ใช่คนที่เธอจะมาใช้น้ำเสียงแบบนั้นด้วย” แพรวานิ่งอึ้ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู “คาร์ลอส... คุณเข้าข้างมันเหรอคะ? ผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้เนี่ยนะ!” “กลับไปซะ” คาร์ลอสเอ่ยคำสั่งเด็ดขาด น้ำเสียงไร้ซึ่งเยื่อใย “ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วทำให้เธอไม่มีที่ยืนในวงการ” ความอับอายและโกรธเกลียวพุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด แพรวากัดริมฝีปากจนหอบสะท้าน เธอกวาดสายตาอาฆาตมาดร้ายมาที่รินรดาก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องเสียงดังสนั่น ประตูห้องปิดกระแทกตามหลังอย่างรุนแรง สะท้อนความเกรี้ยวกราดของผู้พ่ายแพ้ ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับยิ่งอึดอัดและร้อนรุ่มกว่าเดิมหลายเท่า รินรดาพยายามจะขยับตัวถอยห่างจากอ้อมแขนที่โอบรัดเธอไว้อย่างแน่นหนา แต่ทว่า... วงแขนแกร่งกลับรัดแน่นขึ้น ราวกับเหล็กกล้าที่ไร้ความปรานี “เก่งไม่เบานี่” เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกชัน “ต่อปากต่อคำเก่งขึ้นเป็นกอง สงสัยฉันคงต้องให้รางวัลเธอบ้างแล้วกระมัง” “ปล่อยฉันค่ะ คาร์ลอส” รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงแค่น้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ทำให้เขาขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย “ปล่อยเหรอ?” คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเย้ายวน มือหนาเลื่อนจากเอวบางขึ้นมาบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นรับจูบ รังสีความต้องการพุ่งพล่านจนน่ากลัว “เธอขับไล่แขกของฉันไปซะกระเจิงขนาดนี้ แล้วคิดว่าจะลอยนวลไปเฉยๆ งั้นเหรอ รินรดา?” ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนริมฝีปากร้อนผ่าวเฉียดผ่านแก้มเนียน รินรดารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน และเขาก็รู้จุดอ่อนข้อนี้ดีเสียยิ่งกว่าใคร “คุณมัน... คนเผด็จการ” เธอพึมพำเสียงสั่น เมื่อริมฝีปากหยักลึกประกบลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี สัมผัสร้อนแรง ดุดัน และเอาแต่ใจโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุ รสจูบที่ทั้งลงทัณฑ์และเรียกร้องในเวลาเดียวกันทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาหลุดลอยไปชั่วขณะ มือหนาของมาเฟียหนุ่มสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่าง ความโกรธเกลียวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่เผาผลาญทั้งคู่ให้หลอมละลายเข้าหากันอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวโยนซบอยู่กับอกแกร่ง ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อน ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงล็อกข้อมือของเธอไว้แนบแน่นไม่ยอมปล่อย “จำไว้... ว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนมีสิทธิ์ยืนเคียงข้างฉัน นอกจากเธอ” เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นและลึกซึ้ง “และต่อให้ตึกนี้จะถล่มลงมาทับเราทั้งเป็น เธอก็ไม่มีวันได้ไปไหนจากฉันทั้งนั้น... รินรดา” ทว่า ในวินาทีที่ความหอมหวานกำลังจะครอบงำสติของเธอ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกับไฟสีแดงที่กะพริบวาบไปทั่วห้อง คาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปลาบในเสี้ยววินาที ร่างสูงผละออกจากตัวเธออย่างรวดเร็วพร้อมกับคว้าปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้วิทยุสื่อสารขึ้นมาขึ้นลำกล้องทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตกำลังวิ่งกรูขึ้นมาตามบันไดหนีไฟด้านนอก รินรดาเบิกIกว้างด้วยความตกใจ เมื่อประตูระเบียงกระจกด้านหลังถูกพังกระแทกเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่พกอาวุธครบมือ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะครับ