ชายผู้กุมอำนาจ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นอายฝนจางๆ ยังอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวาง สไตล์เพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุง ประโยคทักทายที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบของรินรดายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคาร์ลอส มันไม่ใช่เสียงกระซิบของความยินดี แต่เป็นเสียงกัมปนาทที่สั่นคลอนความมั่นคงในอาณาจักรที่เขากุมอำนาจเบ็ดเสร็จไว้ทั้งหมด ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มนิ่งค้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีราคาแพง แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มของเธอบางเบา ทว่าแฝงด้วยหนามแหลมคมที่พร้อมจะทิ่มแทงหัวใจคนที่เคยคิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า "เร็วกว่ากำหนดงั้นหรือ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างยากจะควบคุม คาร์ลอสผุดลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอากาศรอบกายแทบจะหนาทึบ "เธอกล้ามากนะรินรดา ที่คิดว่าจะเล่นเกมตบตาฉันแล้วหนีไปตั้งหลักที่ไหน" "เกมเหรอคะ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองเอกสารลับบนโต๊ะที่เธอเพิ่งแอบไปสืบสาวราวเรื่องมาได้ในช่วงเวลาที่หายตัวไป "ดิฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ ดิฉันแค่กำลังทำตาม 'เซ็กส์คอนแทรกต์' ที่คุณเป็นคนร่างขึ้นมาต่างหาก... ในเมื่อสัญญาระบุว่าเราต่างฝ่ายต่างมีหน้าที่ คุณดิฉันก็แค่ทำหน้าที่ในส่วนของดิฉันให้มันสมบูรณ์แบบที่สุด" รอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากของเธอบีบคั้นให้เส้นเลือดที่ขมับของคาร์ลอสเต้นตุบๆ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบแผดเผาทุกอย่าง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึก 'โหยหา' ที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายวันที่เธอหายตัวไป กลับรุนแรงยิ่งกว่า เขายอมรับกับตัวเองในความมืดมิดของคืนก่อนหน้าแล้วว่า อำนาจเงิน อำนาจปืน หรืออิทธิพลมืดที่เขามี ไม่มีค่าอะไรเลย หากปราศจากรอยยิ้มหรือแม้แต่แววตาเกลียดชังจากผู้หญิงคนนี้ ก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ก็ประชิดตัวหญิงสาวได้อย่างรวดเร็วจนรินรดาผถอยหลังไปชนกับบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างไม่ทันตั้งตัว "คิดว่าบินหนีไปแล้วจะปลอดภัยงั้นสินะ" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมา ชิดใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่าwอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "รู้ไหมว่าฉันเกือบจะพลิกเมืองนี้เพื่อลากตัวเธอกลับมา... และตอนนี้ เธอก็มาเสนอหน้าอยู่ตรงนี้เอง รินรดา" "ถอยไปนะคะ คาร์ลอส!" เธอพยายามดันแผงอกกว้างที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามเอาไว้ แต่แรงของเธอก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแมวที่ข่วนเสือโคร่ง "ไม่ถอย!" เขาคำรามต่ำในลำคอ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย พันธนาการร่างบางไว้ด้วยสัดส่วนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง "ในเมื่อเธออยากกลับมาหาเรื่องใส่ตัวนัก ฉันก็จะสนองความต้องการนั้นให้สาสม... เอาให้เธอจำไปจนวันตายเลยว่า อย่าได้คิดท้าทายอำนาจของฉันอีก" รสจูบที่ดุดันและไร้ซึ่งความปรานีทาบทับลงมาบนริมฝีปากนุ่มทันที คาร์ลอสบดขยี้เรียวปากของเธอด้วยความโกรธผสมผสานกับความโหยหาที่อัดอั้น รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่น แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานมหาอำนาจแห่งความเร่าร้อนที่เขาโหมกระหน่ำใส่ได้ มือหนาอีกข้างเลื้อยลงมาบีบเอวคอดกิ่วจนเธอต้องเผยอริมฝีปากร้องประท้วงด้วยความเจ็บแปลบ และนั่นคือจังหวะที่เขาแทกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มจากความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คาร์ลอสดึงทึ้งเสื้อผ้าของเธอด้วยความหิวกระหาย สัมผัสจากมือหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชรทำให้รินรดาสั่นสะท้าน ความรู้สึกต่อต้านที่มีเลือนหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยกระแสความวาบหวามที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด เขาอุ้มร่างบางขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากกัน รินรดาต้องเกี่ยวสะโพกและเรียวขาเข้ากับเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น แผ่นหลังของเธอถูกวางกระแทกเบาๆ ลงบนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่กลางห้องทำงาน คาร์ลอสตาลุกวาวราวกับซาตานที่กำลังครอบครองเหยื่ออันโอชะ เสื้อผ้าชิ้นน้อยถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสีส้มสลัวในยามค่ำคืน สายตาของมาเฟียหนุ่มร้อนแรงยิ่งกว่าไฟป่า เขาก้มลงไล้เลียซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มจนเกิดรอยสีุ่กทับเด่นชัด มือหนาเคล้นคลำทรวงอกอวบอิ่มตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงถึงขีดสุด เสียงหอบหายใจระรัวเคล้าคลอไปกับเสียงครางประท้วงเบาๆ ในลำคอของหญิงสาว รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้อย่างลืมตัว ความคับแค้นใจที่มีก่อนหน้านี้ถูกหลอมละลายหายไปกับรสสัมผัสอันดิบเถื่อนและเย้ายวน คาร์ลอสควบคุมทุกจังหวะการเคลื่อนไหวอย่างช่ำชองและเอาแต่ใจ เขารุกไล่เธอจนมุมทางกายภาพและจิตวิญญาณ ร่างกายที่สอดประสานกันแนบแน่นสร้างความกระสันซ่านที่ลึกซึ้งจนยากจะปฏิเสธ ทุกหยาดหยดของความเร่าร้อนคือการประกาศความเป็นเจ้าของ คาร์ลอสไม่เพียงแต่ต้องการครอบครองร่างกายของเธอ แต่เขาต้องการกัดกินหัวใจและจิตวิญญาณของเธอให้ยอมจำนนต่อแท่นบูชาแห่งรักและความแค้นนี้ไปพร้อมกัน เสียงครางต่ำในลำคอของเขาผสมผสานกับเสียงหอบสะท้านของรินรดา ดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่ปิดตายจากโลกภายนอก ในห้วงเวลาแห่งความสุขสมที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างบางกระตุกเกร็งเล็กน้อยในอ้อมแขนแกร่ง คาร์ลอสฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นรดรินอยู่ชิดผิวเนื้อ ขณะที่อ้อมแขนแข็งแกร่งยังคงกอดรัดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของคนทั้งคู่ที่ยังคงประสานกันเป็นจังหวะ คาร์ลอสค่อยๆ ผายร่างขึ้น ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยพิษรัก "ทีนี้... ยังกล้าคิดจะหนีไปจากฉันอีกไหม รินรดา" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยייהหยันและประกาศิตที่ไม่อาจขัดขืน รินรดาหอบหายใจเบาๆ เธอกัดริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อจากการถูกบดขยี้เมื่อครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้เนื้อตัวจะยังคงสั่นเทาจากฤทธิ์สวาทก็ตาม "ต่อให้คุณขังฉันไว้ในกรงทองแห่งนี้... ดิฉันก็ไม่มีวันยอมจำนนต่อหัวใจของคุณหรอกค่ะ คาร์ลอส" เธอยิ้มท้าทาย ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าตนเองกำลังเล่นอยู่กับไฟบรรลัยกัลป์ คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ด้วยความท้าทายเช่นกัน เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อสยบความดื้อรั้นนั้น แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นทางการ ขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดและเร่าร้อนลงในทันที ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะทันได้อนุญาต ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดที่ทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง "เซอร์ไพรส์ค่ะคุณคาร์ลอส... หวังว่าดิฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะ 'เวลาส่วนตัว' ของคุณกับผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้หรอกนะคะ" รินรดานัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองไปยังผู้มาใหม่ ส่วนคาร์ลอสถึงกับใบหน้าบึ้งตึงดิ่งลงเหว แววตาของมาเฟียหนุ่มฉายแววอันตรายขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักว่า บุคคลที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ กำลังจะเข้ามาพลิกกระดานเกมทั้งหมดให้พังทลายลงในพริบตาเดียว! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ