ความเงียบคืออาวุธ

ความเงียบ... คืออาวุธที่อันตรายที่สุดในโลกใบนี้ คาร์ลอสเพิ่งตระหนักถึงสัจธรรมข้อนั้นอย่างถ่องแท้ ก็ในวินาทีที่เปลือกตาสีมุกของรินรดาปิดลงสนิท เธอนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อนบนโซฟากำมะหยี่สีเลือดหมูกลางห้องชุดเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น ไร้ซึ่งรอยน้ำตา และที่สำคัญที่สุด... ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น "ฉันถามว่าเธอได้ยินที่ฉันพูดไหม รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจตวัดกร้าวขึ้นด้วยความหงุดหงิด คาร์ลอสขยับร่างหนาเข้ามาประชิด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษทิ้งเงาทะมึนทาบทับร่างระหงที่ห่อหุ้มด้วยชุดนอนผ้าไหมสีนวล ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กจ้องมองใบหน้าหวานที่หันหนีไปมองวิวยามค่ำคืนนอกกระจกใสบานยักษ์ เธอไม่แม้แต่จะปรายตาแลเขาเสี้ยววินาทีเดียว ราวกับว่าเขาเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไร้ตัวตน ความเย่อหยิ่งแบบเงียบๆ นี้กำลังเผาผลาญความอดทนของมาเฟียหนุ่มจนมอดไหม้ "ดี..." คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก มือหนายื่นออกไปหมายจะบاشคางเรียวให้หันมาสบตา แต่ทันทีที่ปลายนิ้วหยาบกร้านสัมผัสโดนผิวแก้มเนียน รินรดากลับเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจเดียดฉันท์สัมผัสของเขา หมับ! ท่อนแขนแข็งแรงพุ่งเข้าคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงบีบมหาศาลทำเอาคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่เธอก็ยังคงเม้มริมฝีปากแน่นสนิท ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องคร่ำครวญออกมาแม้แต่แอะเดียว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววหวาดกลัว บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชา... เย็นชาจนน่ากลัว "ในเมื่อเธออยากจะเล่นเกมนี้นัก... งั้นก็เชิญรับบทลงโทษในฐานะ 'เชลยผู้ทำผิดสัญญา' ให้สาสมก็แล้วกัน รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกเกรียว คาร์ลอสออกแรงกระชากเพียงนิด ร่างบางก็ลอยละลิ่วตกลงมาอยู่ภายใต้ร่างหนาที่ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวตะครุบเหยื่อ แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังคงปฏิเสธที่จะต่อสู้ขัดขืนด้วยคำพูด ปล่อยให้ร่างกายถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการแห่งอำนาจอย่างไร้ทางสู้ ความเงียบของเธอกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด มือหนาเลื่อนจากการพันธนาการข้อมือมาเป็นการตรึงเรียวแขนทั้งข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามแนวลำคอระหง ผ่านไหปลาร้าที่ไหวสะท้อนตามจังหวะลมหายใจที่เริ่มติดขัด และหยุดลงที่กระดุมเม็ดบนสุดของชุดนอนผ้าไหม กริ๊ก... เสียงปลดกระดุมเม็ดแรกดังชัดเจนในความเงียบงัน รินรดาสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยไหวระริกเป็นครั้งแรก เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำตัดพ้อ แต่ริมฝีปากก็ยังคงเมิดแน่นสนิทไม่ยอมเอ่ยคำร้องขอความเมตตา "มองฉันสิ..." คาร์ลอสสั่งเสียงพร่ามัว นัยน์ตาดุดันฉายแววปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม "เวลาที่เธอเงียบใส่ฉันแบบนี้... รู้ไหมว่ามันทำให้ฉันอยากจะทำลายเธอให้แหลقคามือมากแค่ไหน" นิ้วเรียวแกร่งเกี่ยวชายผ้าไหมออกอย่างไร้ความปรานี ผิวเนื้อเนียนละเอียดดั่งไข่มุกปรากฏแก่สายตาภายใต้แสงไฟสลัว สีหน้าของคาร์ลอสเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นแห่งความเร่าร้อนที่ถาโถมเข้ามาซัดสาด ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีเปลวเพลิงสุมอกยามเมื่อได้สัมผัสความนุ่มหยุ่นที่แนบชิด "ปล่อย..." ในที่สุดเธอก็ยอมปริปากพูดคำแรกออกมา เสียงแหบพร่าสั่นเครือเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความแข็งกระด้าง "สายไปแล้ว..." คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอ ก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปราณี ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยสีKุหลาบจางๆ สัมผัสที่ทั้งดุดันและเย้ายวนทำให้รินรดาเผลอแอ่นอกรับโดยสัญชาตญาณ ร่างกายของเธอทรยศต่อความตั้งใจ ความรู้สึกต่อต้านมลายหายไปในพริบตาเมื่อฝ่ามืออุ่นร้อนของเขาเลื่อนไล้สัมผัสไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชำนาญ บรรยากาศในห้องชุดหรูหราอบ3อวลไปด้วยกลิ่นอายของความเสน่หาและการลงทัณฑ์ที่ร้อนแรง เกมนักล่ากับเหยื่อผู้จำยอมดำเนินไปอย่างไร้เสียงพูดคุย มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากของหญิงสาวในยามที่ปลายนิ้วแกร่งลูบไล้จุดอ่อนไหว และเสียงเนื้อกระทบกันในจังหวะที่เนิบนาบแต่ลึกล้ำ คาร์ลอสครอบครองเรือนร่างงดงามด้วยความหลงใหลและคลุ้มคลั่ง ทุกสัมผัสคือการประกาศความเป็นเจ้าของ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวคือการตอกย้ำว่าเธอไม่มีวันหนีพ้นจากกรงทองแห่งนี้ไปได้ รินรดาหลับตาลงรับความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงชั่วขณะ ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางค่ำคืนอันยาวนานและเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทาน ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้... ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนทั้งคู่ที่นอนเคียงข้างกันบนเตียงกว้าง คาร์ลอสพลิกตัวตะแคงเข้าหาร่างระหงที่หันหลังให้ เขาเอื้อมมือโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียน "ต่อให้เธอจะใช้ความเงียบเป็นอาวุธฆ่าฉัน... เธอก็ไม่มีวันชนะหรอก รินรดา" เขากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและพึงพอใจ ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะหลับตาลงพักผ่อนนั่นเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องชุดก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงไขรหัสผ่านที่ถูกกดจากภายนอกดัง 'ติ๊ดๆๆ' คาร์ลอสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใครกันที่กล้าอาจหาญมารบกวนเวลาส่วนตัวของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ ประตูห้องเปิดผางออกเผยให้เห็นร่างระหงของหญิงสาวนางหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้มาเฟียหนุ่มถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "เซอร์ไพรส์ค่ะ... คุณคาร์ลอส ดิฉันกลับมาเร็วกว่ากำหนดหวังว่าคงไม่ทำให้คุณตกใจนะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ