อันตรายที่คืบคลาน

กลิ่นควันปืนจางๆ และคราบเขม่าสีดำที่เกรอะกรังบนผนังกระจกนิรภัยชั้นบนสุดของคฤหาสน์คาร์ลอส คือหลักฐานชิ้นดีว่าสงครามที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดหลายปี ได้พุ่งชนเข้าใส่หัวใจอาณาจักรของเขาอย่างจังแล้ว ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดอากาศต่ำ ลูกน้องมือขวาคุกเข่าหอบหายใจโยนรายงานฉบับสุดท้ายลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทอง ขณะที่คาร์ลอสยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหินแกรนิต นัยน์ตาคมกริบสีนิลฉายประกายอำมหิตจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบตามจังหวะชีพจรที่เดือดดล "คนที่นำกำลังมาถล่มเราตอนนี้ คือ 'คนรักเก่า' ของนายที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อนครับ!" คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท รินรดาที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับลมหายใจสะดุด ร่างบางชาวาบตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงไรผม เธอมองแผ่นหลังกว้างของสามีในนามด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ หวาดหวั่น และเคลือบแคลงสงสัย คนรักเก่าที่ควรจะตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่ออดีต กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด เพื่อฉีกทึ้งอาณาจักรของคาร์ลอสให้เป็นจุล "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังขึ้นอย่างน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของความหวาดกลัว แต่เป็นเสียงคำรามของพญาอินทรีที่กำลังโกรธเกรี้ยว คาร์ลอสค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เปลือกตาหนาหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนรินรดารู้สึกหายใจไม่อิ่ม เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาร่างบางที่ยืนพิงกำแพงอยู่ มือหนายื่นออกไปคว้าปลายคางมนของเธอเชิดขึ้น บังคับให้ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมดุที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ "ตกใจมากสินะรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มเนียน "คิดว่าฉันจะพังเพราะผู้หญิงคนเดิมงั้นเหรอ?" "ฉัน... ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ... เอ๊ย แบบนั้นครับ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่ถูกสายตาดุดันของเขาปรามไว้จนต้องรีบแก้คำพูด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวจากศัตรูภายนอก แต่เป็นเพราะแรงกดดันจากซาตานตรงหน้าที่กำลังแผดเผาเธอให้ละลายคามือ "จำใส่สมองเอาไว้..." คาร์ลอสออกแรงบีบปลายคางเธอแน่นขึ้นอีกนิดแต่ไม่ถึงกับเจ็บ เป็นการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าMการที่ชัดเจน "ไม่ว่าใครหน้าไหนจะโผล่มาจากนรก เพื่อแย่งชิงสิ่งที่ เป็นของฉัน... มันจะต้องชดใช้ด้วยเลือด!" สิ้นคำประกาศิตนั้น รินรดาก็ถูกดึงเข้าหาอกแกร่งอย่างแรงจนร่างนุ่มแนบชิดติดกับแผงอกหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม คาร์ลอสไม่ได้สนใจสายตาของลูกน้องที่ยืนอยู่มุมห้อง ความหึงหวง ความโกรธแค้น และอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยวิกฤตการณ์ กำลังหลอมรวมเข้าด้วยกันจนกลายเป็นแรงปรารถนาอันร้อนแรงที่ยากจะควบคุม ริมฝีปากหยักหนาร้อนจัดประกบจูบลงมาที่เรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้การปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่อีกข้างล็อกท้ายทอยตรึงไว้แน่น เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบในยามที่สงครามกำลังประชิดรั้วบ้าน ไม่ได้นุ่มนวลอ่อนหวาน หากแต่เต็มไปด้วยความดิบ ดุดัน และเรียกร้อง ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของท่ามกลางความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา เสียงครางอืออึงในลำคอของหญิงสาวดังเล็ดลอดออกมา มือเรียวเล็กยกขึ้นกำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงภายใต้สัมผัสที่เชี่ยวชาญและเร่าร้อน คาร์ลอสบดขยี้เรียวปากเธอย้ำแล้วย้ำเล่าราวกับจะสูบเอาวิญญาณ กลิ่นอายของดินปืนและหยาดเหงื่อผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ฝ่ามือหนาไม่รอช้า สอดเลื้อยเข้าไปใต้ชายเสื้อเนื้อนุ่ม ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดไล่จากสะโพกสอบขึ้นมาถึงแผ่นหลัง บีบเคล้นส่วนโค้งเว้าด้วยความหลงใหลจนรินรดาสะท้านเฮือก เผลอแอ่นกายเข้าหาอ้อมแขนแข็งแกร่งอย่างลืมตัว ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วร่างจนสมองขาวโพลน ลืมสิ้นทุกความตึงเครียดจากสถานการณ์ภายนอก เหลือเพียงไฟเสน่หาที่เขากำลังจุดขึ้นเผาผลาญเธอให้มอดไหม้ ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้าของลูกน้องคนที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาใหม่อีกครั้ง ทำให้คาร์ลอสต้องยอมผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย นัยน์ตาสสีนิลยังคงพราวระยับด้วยไฟปรารถนา แต่กวาดตามองลูกน้องด้วยความเย็นชาขั้นสุด "นายครับ! พวกมันส่งสาส์นท้าทายมาหน้าประตูใหญ่แล้วครับ..." ลูกน้องหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ยื่นซองจดหมายสีแดงฉานที่มีสัญลักษณ์คุ้นตาให้ "คนที่ส่งมา... ยืนยันว่าเป็น 'เอלลี่' ตัวจริง เสียงกรีดร้องและข้อความนี้... เธอต้องการพบนายเป็นการส่วนตัวครับ!" คาร์ลอสรับซองจดหมายมาถือไว้ มุมปากหยักกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม รินรดารemมองซองจดหมายสีเลือดนั้นด้วยความรู้สึกหนبเหน็บในทรวงอก ชื่อของหญิงสาวผู้ตายไปแล้ว กลับมามีชีวิตเพื่อทวงคืนทุกอย่าง ทว่า... ในวินาทีที่คาร์ลอสกำลังจะแกะซองจดหมายออกเพื่ออ่านข้อความท้าทาย เสียงกระจกหน้าต่างด้านข้างห้องทำงานก็แตกกระจายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับจุดแสงสีแดงเรืองรองจากลำกล้องปืนสไนเปอร์ที่พาดผ่านหน้าผากของคาร์ลอสพอดีเป๊ะ! โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและไฟเสน่ห์นี้ไปด้วยกันนะครับ