เมื่อหัวใจมาเฟียอ่อนไหว

กลิ่นดินปืนและควันสีเทาจางๆ ยังลอยวนอยู่ในอากาศ คละเคล้ากับกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มจางหาย ร่างสูงใหญ่ของ "คาร์ลอส" ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า รัศมีความเยือกเย็นที่เคยแผ่ออกมาสะกดทุกชีวิตในห้องลับบัดนี้กลับสั่นคลอนอย่างเห็นได้ชัด เมื่อกระบอกปืนในมือของบุคคลที่เขาสั่งเก็บไปเมื่อหลายเดือนก่อน กำลังเล็งตรงมาที่ศีรษะของเขาโดยไม่มีความลังเล "เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ... ท่านมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่" เสียงทุ้มต่ำและเย้ยหยันดังขึ้นจากชายผู้ควรจะนอนตายอยู่ใต้ซากตึกถล่ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่สะสมมานาน คาร์ลอสไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบกระบอกปืน สายตาคมดุของเขาไม่ได้มองไปที่อาวุธร้ายในมือศัตรู แต่มันกลับเหลือบมองร่างบางของ "รินรดา" ที่ถูกแรงระเบิดและแรงกระแทกจนล้มพับลงไปกองกับพื้นอีกมุมหนึ่งของห้อง ความหวาดกลัวที่ฉายชัดในดวงตากลมโตคู่นั้น ทำให้หัวใจที่ด้านชาและแข็งกระด้างของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดที่แปลกปลอมพุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่คาร์ลอส... ยอมลดเกราะป้องกันทั้งหมดลง "จะยิงก็ยิง..." คาร์ลอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ไร้ซึ่งความเกรงกลัวความตาย แต่ดวงตากลับทอดมองไปยังรินรดาด้วยความอาลัยอาวรณ์ "แต่อย่ายุ่งกับเธอ" รินรดาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เคยข่มเหง รังแก และกักขังเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความแค้น ชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดเห็น บัดนี้กลับยอมกางปีกปกป้องเธอด้วยชีวิต ยอมจำนนต่อปากกระบอกปืนของศัตรูอย่างง่ายดาย เพียงเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย "หึ! รักกันจริงนะ ถึงกับยอมตายแทนกันได้เชียวรึ" ศัตรูหัวเราะในลำคอ นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืนทีละน้อย "หยุดนะ!" รินรดาตะโกนลั่น เสียงของเธอก้องกังวานไปทั่วห้องลับ แรงฮึดเฮือกสุดท้ายทำให้เธอลุกขึ้นยืน แม้ขาจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เธอก้าวเข้าไปขวางระหว่างกระบอกปืนกับร่างสูงของคาร์ลอสทันที "ริน! ถอยไป!" คาร์ลอสคำรามลั่นด้วยความตกใจ ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก เขารีบพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัว ดึงรั้งให้หลบวิถีกระสุนอย่างไม่คิดชีวิต แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นห้อง ฝุ่นผงคละคลุ้ง แต่คาร์ลอสกลับใช้ร่างกายกำยำของตนเองเป็นโล่กำบังโอบกอดปกป้องเธอไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา ปัง! เสียงกระสุนนัดแรกเจาะทะลุกำแพงเฉียดไหล่ของมาเฟียหนุ่มไปเพียงนิดเดียว กลิ่นดินปืนฉุนกึกเรียกสติให้ทุกอย่างตึงเครียดถึงขีดสุด คาร์ลอสพลิกตัวกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักอาวุธสำรองที่ซ่อนไว้ออกมายิงสวนกลับไปในเสี้ยววินาที เสียงกรีดร้องและความโกลาหลดังขึ้นระลอกใหญ่ ก่อนที่ความเงียบงันจะเข้าปกคลุมอีกครั้งเมื่อศัตรูถูกจัดการจนหมดสิ้น ในความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น คาร์ลอสรีบประคองร่างของรินรดาขึ้นมาสำรวจความเจ็บปวดด้วยมือที่สั่นเทา ความเย่อหยิ่งและมาเฟียผู้ไร้หัวใจหลุดลุ่ยหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวการสูญเสียผู้หญิงตรงหน้ายิ่งกว่าสิ่งใด "เธอ... เจ็บตรงไหนไหมริน?" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนน่าใจหาย นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรอยลงมาปรกใบหน้าเนียนอย่างทะนุถนอม ดวงตาคมคู่นั้นแดงก่ำ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและร่องรอยของหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอย่างสุดกลั้น รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่เป็นเพราะแววตาและสัมผัสที่อ่อนโยนจนเกินจะต้านทานของคนตรงหน้า เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของคาร์ลอส เห็นความห่วงใยที่บริสุทธิ์และลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน กำแพงความโกรธแค้นที่เธอสร้างไว้พังทลายลงในพริบตา "คุณ... บ้าหรือเปล่าคาร์ลอส" เสียงของเธอสั่นเครือ หยาดน้ำตาใสไหลรินอาบแก้ม "ทำไมถึงทำแบบนั้น... ถ้าคุณเป็นอะไรไปล่ะ" "เพราะฉันขาดเธอไม่ได้..." คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากบาง เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากแนบชิดกัน ความตึงเครียดรอบตัวมลายหายไป เหลือเพียงแรงดึงดูดทางอารมณ์ที่โหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าพายุ มือหนารั้งเอวบางให้แนบชิดสนิท ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ความอบอุ่นจากร่างกายที่เบียด แนบชิดส่งผ่านความรู้สึกโหยหาที่อัดอั้นมานาน คาร์ลอสประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างนุ่มนวลในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งเมื่อรินรดาเผยริมฝีปากตอบรับสัมผัสของเขาอย่างยินยอมพร้อมใจ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ แต่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและทะนุถนอม รินรดาหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับรสจูบที่ร้อนแรงและสั่นประสาทสัมผัส มือเรียวเลื่อนขึ้นโอบกอดลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น นิ้วมือสางเส้นผมหนาอย่างลืมตัว เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยเสน่หา ดิบเถื่อนแต่เต็มไปด้วยความหวานล้ำที่กัดกินจิตวิญญาณ สรีระแนบชิดกันทุกสัดส่วน ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามโค้งเววเว้าผ่านเนื้อผ้าอย่างประณีตและเร่าร้อน คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อมองสบตาเธอลึกซึ้ง แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความปรารถนาที่พร้อมจะหลอมละลายทุกสิ่ง "ฉันยอมแพ้แล้วริน..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มแดงก่ำ "ยอมทุกอย่าง... ขอแค่เธอยังอยู่ตรงนี้กับฉัน" รินรดายังไม่ทันได้เอื้อnเอ่ยคำใดตอบรับ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อคาร์ลอสก็ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก ประตูห้องลับที่พังเสียหายถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเงาร่างของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจ "นายครับ! แย่แล้วครับ..." ลูกน้องหนุ่มชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ก่อนจะละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "พวกมัน... พวกมันไม่ได้มาแค่กลุ่มเดียวครับ ตอนนี้กำลังเสริมของตระกูลศัตรูบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ไว้หมดแล้วครับ และที่สำคัญ..." ลูกน้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สีหน้าซีดเผือดขณะเอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำให้คาร์ลอสและรินรดาต้องช็อกค้าง "คนที่นำกำลังมาถล่มเราตอนนี้ คือ 'คนรักเก่า' ของนายที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อนครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภาคินทร์เที่ยงคืนเสมอมานะครับ