ความลับใต้เงาไม้

"ถ้าเจตนาของตระกูลจางสายรองคือการบีบให้เราคายโฉนดที่ดินผืนนี้คืนด้วยวิธีสกปรก พวกเขาก็คงลืมคำนวณไปว่า... ยาพิษที่พวกเขาบรรจงหยดลงมาน่ะ ถูกฉันปรุงแก้ทางเอาไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในหมู่บ้านนี้แล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของหลินฟางเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวเก่าแก่ ควันสีขาวนวลที่พวยพุ่งขึ้นมาจากหม้อดินเผาใบใหญ่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของโสมตังกุยและสมุนไพรจีนตุ๋นยาจีนอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นอายความอบอุ่นนี้ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับแววตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดของนายแพทย์หนุ่มผู้ย้อนเวลากลับมาแก้ไขชะตากรรม จางเหว่ยที่กำลังยืนง่วนอยู่กับการลับคมมีดอีโต้เล่มเก่งบนหินลับมีดชะงักมือลงเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและประกายความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ไหล่กว้างที่ผ่านการทำงานหนักมาทั้งชีวิตขยับไหวเล็กน้อยยามที่เขาคลายยิ้มออกมาบางเบา "คุณพูดถูก... หลินฟาง" จางเหว่ยเอ่ยเสียงทุ้ม ตรากตรำความเหนื่อยล้ามาทั้งวันแต่แววตากลับเปล่งประกายความสุขยามได้มองหน้าภรรยา "เมื่อเช้านี้ อาหลางแอบมาบอกผมที่แปลงนาว่า พวกญาติผู้ใหญ่ฝั่งนั้นเริ่มนั่งไม่ติดกันแล้ว หลังจากที่เราเอาผักกาดขาวปลอดสารและแยมผลไม้ป่าล็อตแรกไปวางขายจนหมดเกลี้ยงในตลาดมืดแถมได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ พวกเขาคงกำลังวางแผนอะไรตื้นๆ เพื่อมาฮุบฟาร์มของเราอีกแน่นอน" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ดวงตาเรียวรีคมกริบกวาดมองสำรวจขวดโหลสมุนไพรที่เขาเพิ่งหมักดองไว้เมื่อคืนด้วยมิติลับในห้วงจิตสำนึก มือเรียวยาวหยิบตะเกียบไม้ไผ่ขึ้นมาคนน้ำซุปในหม้อเบาๆ อย่างใจเย็น "ปล่อยให้พวกเขาดิ้นรนไปก่อนเถอะครับ การตบหน้าคนที่คิดคดทรยศด้วยความสำเร็จและความร่ำเสมอมันสะใจกว่าการใช้กำลังตบตีเป็นไหนๆ อีกอย่าง... วันนี้ผมมีแผนการที่สำคัญกว่านั้น" จางเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย "แผนการอะไรหรือครับ?" "ขึ้นเขาหลังฟาร์ม" หลินฟางหันมาสบตาผู้เป็นสามี รอยยิ้มมุมปากเผยความหมายลึกล้ำที่ทำเอาหัวใจของชายหนุ่มเต้นผิดจังหวะ "ผมตรวจสอบบันทึกสมุนไพรโบราณที่ซ่อนอยู่ในมิติลับประกอบกับสภาพภูมิประเทศของภูเขาด้านหลังแล้ว... ที่นั่นไม่ได้มีแค่ซากปรักหักพังของอดีต แต่มี 'หัวใจ' ของระบบนิเวศน์ที่ถูกลืมเลือนซ่อนอยู่ หากเราหาแหล่งน้ำธรรมชาติบนนั้นเจอ และพบดงของโสมป่าอายุหลายสิบปีที่สูญพันธุ์ไปจากแถบนี้แล้วล่ะก็... ฟาร์มของเราจะไม่ใช่แค่ฟาร์มธรรมดาอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็นฐานการผลิตยาและสมุนไพรที่ทรงคุณค่าที่สุดในมณฑลนี้" คำพูดของหลินฟางไม่ได้เป็นเพียงแค่ความเพ้อฝัน แต่มันคือวิสัยทัศน์ของแพทย์อัจฉริยะที่มองทะลุกาลเวลา สามีหนุ่มผู้ซื่อตรงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นทันทีโดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง สำหรับเขาแล้ว... ต่อให้ภรรยาบอกว่าบนยอดเขานั้นมีดวงจันทร์ตกลงมา เขาก็พร้อมจะคว้าบันไดตามขึ้นไปช่วยเก็บด้วยความเต็มใจ รุ่งอรุณถัดมา หมอกหนาทึบปกคลุมยอดเขาสูงตระหง่านเบื้องหลังฟาร์มตระกูลจาง หลินฟางในชุดเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายหนาสวมทับด้วยเสื้อกันหนาวไหมพรมถักมือ และจางเหว่ยที่สะพายปืนล่าสัตว์เก่าๆ พร้อมกระสอบผ้าใบและจอบขุดดิน เดินลัดเลาะผ่านพงหญ้าและโขดหินรกร้างที่แทบไม่มีร่องรอยมนุษย์เหยียบย่างมานานหลายปี ความลาดชันของภูเขาทำให้การเดินทางยากลำบาก แต่ด้วยทักษะการเดินป่าที่เจนจัดของจางเหว่ยและการคำนวณทิศทางด้วยหลักวิทยาศาสตร์และการแพทย์แผนโบราณของหลินฟาง ทำให้ทั้งคู่รุกคืบเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งบรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป อากาศบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น กลิ่นอายของดินชื้นและกลิ่นหอมเย็นของไอน้ำธรรมชาติเริ่มโชยปะทะนาสิก "หยุดก่อนครับ จางเหว่ย..." หลินฟางยกมือขึ้นส่งสัญญาณเบาๆ ดวงตาเป็นประกายจ้องมองร่องรอยของพืชพรรณบนพื้นดินที่เปลี่ยนสภาพจากป่าโปร่งเป็นป่าดงดิบชื้น จางเหว่ยหยุดเดินทันที สายตาสอดส่องระแวดระวังภัยรอบด้านตามสัญชาตญาณนายพราน "มีอะไรหรือครับที่รัก? คุณเจออะไรแปลกๆ งั้นหรือ?" หลินฟางไม่ได้ตอบทันที เขานั่งยลงกับพื้นดิน ใช้ปลายนิ้วสวมถุงผ้าสำรวจเนื้อดินที่มีความชุ่มชื้นสูงผิดปกติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตามแนวลำธารแห้งขอดที่เต็มไปด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ "ไม่ใช่แค่แปลกครับ... แต่เรามาถูกทางแล้ว ดินตรงนี้มีความเป็นกรดด่างที่เหมาะสมและอุดมไปด้วยแร่ธาตุจากการสลายตัวของหินปูนใต้ดิน... และที่สำคัญที่สุด..." หลินฟางชี้ไปยังพืชใบสีเขียวเข้มรูปหัวใจที่ขึ้นแซมอยู่ตามซอกหินชื้นแฉะ "นั่นคือ 'หญ้าหยางเซิง' สมุนไพรโบราณที่ใช้ในการกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและฟื้นฟูเซลล์ที่ตายแล้ว มันจะเติบโตได้เฉพาะในพื้นที่ที่มีแหล่งน้ำบริสุทธิ์ไหลผ่านใต้ดินเท่านั้น" หัวใจของจางเหว่ยเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น เขาตามภรรยามาสำรวจหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่เคยรู้เลยว่าผืนป่ารกร้างหลังบ้านจะมีขุมทรัพย์ธรรมชาติซ่อนอยู่ขนาดนี้ ทั้งคู่ช่วยกันถากถางพงหญ้าและก้อนหินหนักอึ้งที่ปิดทับอยู่ออกอย่างระมัดระวัง ยิ่งขุดลึกลงไปเท่าไหร่ เสียงน้ำไหลรินแผ่วเบาก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงดนตรีแห่งความหวัง กระทั่งก้อนหินก้อนสุดท้ายถูกงัดออกด้วยแรงอันมหาศาลของจางเหว่ย สายน้ำใสสะอาดบริสุทธิ์ราวกับกระจกก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากซอกผาหิน กลาย1เป็นตาน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงผืนป่าบริเวณนั้นให้เขียวขจี ไอน้ำเย็นยะเยือกที่ลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของแร่ธาตุธรรมชาติ ทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา "เหลือเชื่อ..." จางเหว่ยพึมพำด้วยความทึ่ง "เราเจอ... แหล่งน้ำธรรมชาติบนภูเขาจริงๆ ด้วย แบบนี้เราสามารถต่อท่อไม้มันสำปะหลังหรือท่อไผ่ลงไปหล่อเลี้ยงแปลงเกษตรในฟาร์มได้สบายๆ เลยนะ!" หลินฟางยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับด้วยความพึงพอใจ เขานั่งยองๆ ลงข้างตาน้ำใสสะอาด ก่อนจะกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าเบื้องหน้าเพื่อสัมผัสความสดชื่น แต่ทว่า... ในจังหวะที่สายตากวาดมองลึกล้ำเข้าไปยังเงาไม้ทึบที่ปกคลุมอยู่เหนือตาน้ำ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ต้องชะงักค้างไปทันที ไม่ใช่เพราะความงามของธรรมชาติ... แต่เป็นเพราะสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร! "จางเหว่ย... เงียบก่อน" หลินฟางเอ่ยเสียงกระซิบเบาหวิว มือเรียวคว้าแขนสามีไว้แน่นจนอีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงแรงบีบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด จางเหว่ยหันขวับมามองภรรยา สัญชาตญาณนักรบและนายพรานตื่นตัวเต็มที่ มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามปืนยาวข้างกายทันที สายตาคมกราบมองตามปลายนิ้วของหลินฟางที่ชี้ไปยังเงาดำทะหึมาใต้ร่มไม้ใหญ่ ท่ามกลางหมอกจางและเงาสลัวของผืนป่า ปรากฏร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังยืนนิ่งสนิท... เขากำลังจ้องมองตรงมาที่ตาน้ำและสองสามีภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา อาฆาตมาดร้าย และรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้ขนหัวลุก ในมือของชายคนนั้น กำลังถือมีดสั้นเล่มใหญ่ที่มีคราบสีแดงเข้มคล้ายคราบเลือดแห้งกรังเปรอะเปื้อนอยู่! และใบหน้านั้น... คือใบหน้าที่จางเหว่ยจำได้แม่นยำว่าเป็นคนสนิทมือขวาของ "ลุงใหญ่" ผู้มีอิทธิพลประจำตระกูลจางสายรอง ผู้ที่เพิ่งประกาศกร้าวว่าจะฮุบฟาร์มแห่งนี้ให้ได้ภายในสิ้นเดือนนี้! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ