วิชาหมอเปิดทางทำเงิน

เสียงร้องคำรามแหบพร่าดังสะท้อนก้องเรือนไม้เก่าครึ้ม ผสมผสานกับเสียงทุบตีข้าวของจนแตกกระจายดังเพล้ง! "ออกไป! พวกแกมันจะมาฆ่าฉัน! อย่าเข้ามานะ!" เด็กหนุ่มร่างผอมเกร็งราวกับไม้กระดาน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกโพรงจนเห็นเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ สองมือจิกทึ้งเส้นผมตัวเองจนหลุดติดมือ เลือดสดๆ ไหลซึมตามรอยเล็บที่ข่วนเข้าที่หนังศีรษะ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของชาวบ้านนับสิบคนที่ยืนออกันอยู่หน้าลานบ้านของตระกูลเฉิน ร่างของอาเฉียง ลูกชายคนเดียวของบ้านเฉิน กำลังดิ้นรนราวกับสัตว์ป่าที่ติดจั่น ผู้เป็นแม่ทรุดฮอว์กกายลงร้องไห้ปานใจจะขาด ขณะที่ผู้เป็นพ่อพยายามใช้เชือกป่านเส้นใหญ่หมายจะมัดลูกชาย ทว่าพละกำลังของคนที่คลุ้มคลั่งนั้นกลับมากมายมหาศาลจนน่ากลัว สลัดผู้ใหญ่บ้านและชายฉกรรจ์อีกสองคนกระเด็นได้อย่างง่ายดาย "หลีกหน่อยครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังดังขึ้นแหวกฝูงชนเข้ามา หลินฟางก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทีเยือกเย็น สวมเสื้อคลุมสีขาวสะอาดตาที่เขาตัดเย็บและซักรีดจนเรียบร้อย แม้จะอยู่ในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่รัศมีและความนิ่งสงบของแพทย์หนุ่มกลับดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียว จางเหว่ยเดินตามหลังมาติดๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาขนาบข้างภรรยาด้วยท่าทีปกป้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์รอบตัวเพื่อประเมินความปลอดภัย สายตาของเขาเข้มงวดพอที่จะทำให้ชาวบ้านที่ส่งเสียงเอะอะโวยวายเมื่อครู่ต้องเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ "หมอหลิน! ช่วยลูกชายฉันด้วยเถอะนะ!" แม่ของอาเฉียงพุ่งเข้ามาหมายจะกราบกรานที่แทบเท้า แต่หลินฟางไวกว่า เขาเอื้อมมือไปประคองข้อศอกของนางไว้ด้วยความสุภาพ "ลุกขึ้นก่อนครับป้า การรักษาต้องใช้สติและเวลา อาเฉียงไม่ได้ผีเข้าอย่างที่พวกท่านเข้าใจหรอกครับ... เขากำลังเผชิญกับภาวะวิกฤตทางจิตประสาทและร่างกายที่ขาดสารอาหารอย่างรุนแรงจนเกิดอาการเพ้อคลั่ง" คำวินิจฉัยที่เฉียบขาดทำให้ชาวบ้านรอบข้างส่งเสียงฮือฮาด้วยความไม่เข้าใจ แต่หลินฟางหาได้สนใจสายตาเหล่านั้นไม่ สายตาคมกราบมองสำรวจอาการของเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียด เหงื่อกาฬที่ท่วมตัว ชีพจรที่เต้นเร็วและรุนแรง อาการมือสั่นกระตุก และภาพหลอนที่เจ้าตัวกำลังเผชิญอยู่ในหัว... นี่คืออาการถอนพิษสุราผสมผสานกับโรคประสาทหลอนจากความเครียดสะสมขั้นรุนแรง "จางเหว่ย ช่วยตรึงแขนเขาไว้เบาๆ อย่าให้ทำร้ายตัวเอง ส่วนพวกท่าน... ถอยออกไปให้หมด อากาศไม่ถ่ายเทจะยิ่งทำให้อาการแย่ลงครับ" สิ้นคำสั่งอันเฉียบขาด จางเหว่ยพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ร่างกำยำพุ่งเข้าประชิดตัวเด็กหนุ่มที่กำลังอาละวาด แม้อาเฉียงจะพยายามดิ้นรนเพียงใด แต่ด้วยแรงฝึกฝนทหารอดีตนายกองของจางเหว่ย ทำให้เขาสามารถกดร่างนั้นให้นอนราบลงกับเสื่อกกได้อย่างนิ่มนวลโดยไม่ทำให้อีกฝ่ายกระดูกหัก หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิ ดึงพลังงานจากมิติพิเศษเข้ามาหล่อเลี้ยงปลายนิ้ว เขานำเข็มเงินชุดพิเศษที่ผ่านการฆ่าเชื้อออกมาจากกระเป๋าผ้าใยฝ้าย สายตาของแพทย์หนุ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าเกรงขาม *ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!* ปลายเข็มเงินพุ่งเข้าสู่จุดชีพจรสำคัญบนศีรษะและลำคอของอาเฉียงด้วยความแม่นยำราวจจับวาง ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ทุกรอยเข็มที่ฝังลงไปคือการปรับสมดุลการไหลเวียนของลมปราณและระบบประสาทที่กำลังรวนเร เด็กหนุ่มที่กำลังกรีดร้องโวยวายค่อยๆ ชะงัก เสียงร้องโหยหวนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจรดริน ดวงตาที่เคยเบิกกว้างเริ่มปรือลง ความเกร็งขึงของกล้ามเนื้อค่อยๆ คลายตัวลงทีละน้อยท่ามกลางความเงียบงันของชาวบ้านที่ลุ้นระทึกจนแทบไม่กล้าหายใจ ผ่านไปชั่วเคลิ้มหนึ่ง หลินฟางค่อยๆ หมุนเข็มถอนออกทีละเล่มอย่างประณีต หน้าผากของเขาผุดพรายด้วยเม็ดเหงื่อบางๆ จางเหว่ยส่งผ้าสะอาดผืนเล็กที่เตรียมไว้อย่างรู้ใจมาซับเหงื่อให้ภรรยาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยและภาคภูมิใจ "อา... น้ำ..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของอาเฉียง ดวงตาของเด็กหนุ่มกลับมามีความใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังอ่อนเพลียจนแทบขยับตัวไม่ไหว แต่ร่องรอยของอาการคลุ้มคลั่งได้หายไปเป็นปลิดทิ้ง "ดื่มน้ำอุ่นผสมเกลือแร่ที่ผมเตรียมไว้ช้าๆ นะครับ อย่ารีบ" หลินฟางประคองศีรษะของเด็กหนุ่มขึ้นดื่มน้ำจากกระบอกไม้ไผ่ที่ต้มสะอาด ภาพความอ่อนโยนและเชี่ยวชาญนี้สะท้อนอยู่ในสายตาของชาวบ้านทุกคน เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นระลอกใหญ่ แม่ของอาเฉียงโผเข้ากอดลูกชายร่ำไห้ด้วยความตื้นตัน ก่อนจะหันมาคุกเข่าโขกศีรษะคำนับหลินฟางด้วยความซาบซึ้งใจ "หมอหลิน... พระคุณนี้บ้านเราจะไม่วันลืม! ขอบคุณเหลือเกิน..." "หน้าที่ของหมอครับ" หลินฟางตอบรับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าในใจกลับรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ชื่อเสียงของเขาในฐานะหมอผู้รักษาคนบ้าให้หายเป็นปกติได้ในพริบตา จะแพร่สะพัดไปทั่วตำบลอย่างรวดเร็วแน่นอน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและชาวบ้านต่างทยอยกล่าวคำสรรเสริญเยินยอ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวก็ดังแทรกขึ้นมาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน "ไสหัวออกมานะ! ไอ้หมอเถื่อนกับผัวหน้าเลือดพวกแก!" ร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลหลินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ด้านหลังมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำสามคนถือท่อนไม้เดินตามมาสมทบด้วยแววตาประสงค์ร้าย สายตาทุกคู่จดจ้องมาที่หลินฟางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลินฟางหรี่ตามองเล็กน้อย รอยยิ้มเยдяเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างแผ่วเบา เขาค่อยๆ ปลดถุงมือผ้าออกอย่างใจเย็น ผิดกับจางเหว่ยที่ก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรดาไว้ทันที ร่างสูงแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนผู้มาใหม่ชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ "ดูท่าทาง... แผลเก่าที่บ้านตระกูลหลินคงยังไม่เข็ดสินะครับ ถึงได้พาคนมาหาเรื่องถึงถิ่นผมอีก" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเฉียบคมบาดลึก ป้าสะใภ้ใหญ่แค่นเสียงฮึดฮัด ชี้หน้าด่ากราดยังไม่ทันอ้าปากพูด ทันใดนั้นเอง... เงาร่างของชายชราคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมซุนยัดเซ็นเก่าๆ แต่เนื้อผ้าดีเยี่ยมก็ก้าวแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาฝ้าฟางแต่คมกราบกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมด ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของหลินฟาง "หยุดความวุ่นวายเดี๋ยวนี้!" เสียงแหบแห้งแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นเงียบกริบลงทันที ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้มาใหม่ นางรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นฟูมฟายแล้วพุ่งเข้าไปหาชายชราทันที "ท่านผู้ใหญ่บ้าน! ท่านต้องช่วยฉันนะเจ้าคะ! ไอ้เด็กนี่มันใช้คุณไสยมนต์ดำหลอกลวงชาวบ้าน แถมยังบังอาจ..." "หุบปากซะ!" ผู้ใหญ่บ้านตวาดลั่น สะบัดแขนเสื้อใส่ป้าสะใภ้ใหญ่จนนางหน้าชา ก่อนที่ชายชราจะหันมาประสานมือคำนับให้หลินฟางด้วยท่าทีนอบน้อมผิดคาด ทำเอาทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "หมอหลิน... ทางการส่งสาส์นด่วนมาถึงผมแล้ว ทางอำเภอต้องการตัวท่านไปช่วยตรวจสอบ 'โรคระบาดปริศนา' ที่กำลังลุกลามในหมู่บ้านทางเหนือโดยด่วนที่สุดครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนหมอภัทรด้วยดีเสมอมานะครับ