ฟาร์มร้างรอวันเบ่งบาน

สนิมกรังของบานพับประตูรั้วไม้สนส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงบาดหู ราวกับมันกำลังประท้วงการมาเยือนของผู้เป็นเจ้าของที่ถูกลืมเลือนมานานนับทศวรรษ หลินฟางหยุดฝีเท้าลง ปลายรองเท้าผ้าใบเก่าๆ สัมผัสเข้ากับพื้นดินแห้งแล้งที่แตกเป็นลายงา เบื้องหน้าของเขาคือผืนดินรกร้างสามหมู่ที่ครอบครัวตระกูลจางเคยขับไล่ไสส่งให้สามีของเขามา "รับผิดชอบ" ในฐานะส่วนเกินของบ้านหลังใหญ่ ดินที่คนในหมู่บ้านต่างพากันส่ายหน้าเอือมระอาและตราหน้าว่าเป็น "ที่ดินอาถรรพ์" เพราะปลูกอะไรก็ตาย ไม่เคยมีพืชผลชนิดใดเติบโตงอกงามบนซากปรักหักพังแห่งนี้ได้เลย "อากาศตรงนี้เย็นชื้นกว่าในเขตบ้านพักพอสมควรเลยนะครับภัทร คุณสวมเสื้อคลุมเพิ่มอีกชั้นดีกว่าไหม" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายสีซีดขยับเข้ามาบังกระแสลมหนาวที่พัดโชยมาจากทิวเขาด้านหลังให้ภรรยาอย่างเป็นธรรมชาติ มือหยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมยื่นแก้วกระบอกน้ำเก็บความร้อนที่บรรจุชาน้ำผึ้งอุ่นๆ มาให้ หลินฟางรับมาจิบเบาๆ ความหวานละมุนและไออุ่นช่วยขับไล่ความเหนื่อยล้าจากการเดินเท้าไกลได้ในพริบตา เขาส่งยิ้มบางๆ ให้สามี สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วอาณาบริเวณที่เต็มไปด้วยวัชพืชสูงท่วมหัว ซากเพิงพักไม้ผุพังที่เกือบพังครืนลงมา และแนวรั้วที่พังทลาย "ขอบคุณครับพี่เหว่ย... แต่ผมไม่ได้หนาวหรายหรอกครับ ผมกำลังคิดว่า พื้นดินที่คนอื่นบอกว่า 'ไร้ค่า' ผืนนี้แหละ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่เราจะใช้ตบหน้าพวกตระกูลจางให้หันมามองจนตาค้าง" น้ำเสียงของหมอหนุ่มราบเรียบ เยือกเย็น แต่กลับแฝงไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้จางเหว่ยมองภรรยาด้วยความรู้สึกทึ่งระคนลุ่มหลง ภรรยาตัวน้อยของเขาในยามนี้นั้น ช่างดูสง่างามและน่าเกรงขามเสียยิ่งกว่านายอำเภอประจำตำบลเสียอีก ในอดีตชาติ หลินฟางผู้เป็นแพทย์ศัลยกรรมมือหนึ่งต้องเผชิญกับความตายบนเตียงผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วน เขารู้ดีว่าสิ่งใดที่เน่าเฟะจากภายใน หากไม่ "ผ่าตัด" เอาเนื้อร้ายออกเสียตั้งแต่เนิ่นๆ มันก็จะลุกลามจนกัดกินร่างกายทั้งหมด เช่นเดียวกับตระกูลจางสายหลักที่สูบเลือดสูบเนื้อสามีผู้ซื่อสัตย์ของเขามาตลอดหลายปี การจะเอาคืน ไม่ใช่แค่การด่าทอต่อปากต่อคำอย่างที่สะใภ้ใหญ่ชอบทำ แต่คือการทำให้พวกมันเห็นว่า สิ่งที่พวกมันเหยียบย่ำและขับไล่ไสส่ง แท้จริงแล้วคือ "ขุมทอง" ที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึงต่างหาก "ที่ตรงนี้..." หลินฟางก้าวเดินลึกเข้าไปในผืนดิน มือเรียวขาวภายใต้ถุงมือผ้าสำรวจเนื้อดินด้วยการก้มลงขุดคุ้ยดินชั้นบนขึ้นมาเล็กน้อย ปลายนิ้วสัมผัสความชื้นและโครงสร้างดิน "ดินมีความเป็นกรดสูงเกินไปเล็กน้อย แถมยังขาดสารอาหารเพราะถูกปล่อยให้รกร้างมานาน แต่โครงสร้างดินชั้นล่างยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มากครับ ถ้าเราใช้ปุ๋ยหมักสูตรพิเศษที่ผมคิดค้นขึ้นปรับสภาพดิน และขุดร่องระบายน้ำเสียใหม่ ที่ดินตรงนี้จะพลิกฟื้นกลับมาอุดมสมบูรณ์ได้ภายในสามเดือนอย่างแน่นอน" จางเหว่ยไม่ได้เอ่ยแย้งแม้แต่คำเดียว ชายหนุ่มเชื่อมั่นในตัวภรรยาคนนี้อย่างไร้เงื่อนไข ไม่ว่าภัทรจะพูดหรือทำอะไร สิ่งนั้นมักจะกลายเป็นความจริงเสมอ ตั้งแต่วันที่ภรรยาของเขาฟื้นไข้ขึ้นมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ก็ไม่มีสิ่งใดในโลกที่ภัทรทำไม่ได้อีกแล้ว "พี่เชื่อคุณครับภัทร บอกผมมาเถอะว่าเราต้องเริ่มจากตรงไหนก่อน พี่พร้อมจะเอาแรงทั้งหมดที่มีมาทุ่มเทให้กับฟาร์มของเรา" จางเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาสื่อความรักและความภักดีอย่างเต็มเปี่ยม หลินฟางหันไปมองสามี หัวใจที่เคยด้านชาจากการหักหลังในอดีตชาติกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด เขาเอื้อมมือไปปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนไหล่ของจางเหว่ยเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อยที่มุมปาก "เราจะเริ่มจากการสร้างเรือนเพาะชำสมุนไพรและผักสวนครัวปลอดสารพิษครับ... แล้วหลังจากนั้น ผมจะทำให้กลิ่นหอมของอาหารและผลผลิตจากฟาร์มของเรา ลอยไปเตะจมูกบ้านใหญ่จนพวกมันนอนไม่หลับเลยทีเดียว" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าและสายตาสื่อความหมายลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสอง ทว่าในขณะที่ทั้งคู่กำลังวางแผนอนาคตของฟาร์มแห่งใหม่อย่างออกรส เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายก็ดังแว่วมาจากทางปากทางเข้าฟาร์ม "เฮ้ย! ไอ้หลานอกตัญญู กับไอ้สามีขี้แพ้ พวกแกแอบมาทำอะไรกันในที่รกร้างของตระกูลจางวะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "ป้าสะใภ้ใหญ่" หวังซิ่ว잉 ดังทะลุทะลวงความเงียบสงบเข้ามา พร้อมกับร่างท้วมใหญ่ที่เดินนำหน้าลูกชายคนโตและพี่ชายคนรองเข้ามาในเขตที่ดินด้วยท่าทีวางอำนาจ ใบหน้าอิบอ้วนบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม ขณะที่สายตากวาดมองซากปรักหักพังรอบตัวด้วยความสมเพช จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ร่างสูงก้าวขึ้นมาบังภรรยาไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าหลินฟางกลับแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม หมอหนุ่มก้าวออกมารับหน้าด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาสองข้างพินิจพิเคราะห์ผู้มาเยือนราวกับหมอกำลังมองคนไข้โรคมะเร็งระยะสุดท้าย "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณป้าสะใภ้ผู้ใจบุญ ที่กรุณา 'แบ่งปัน' ที่ดินมรดกอันล้ำค่าผืนนี้ให้พวกเรานี่เอง..." หลินฟางลากเสียงยาวอย่างเหน็บแนม รอยยิ้มบนใบหน้าสวยคมไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย "ลมอะไรหอบท่านป้ามาไกลถึงฟาร์มร้างที่พวกท่านเคยบอกว่าเป็นเขตอัปมงคลล่ะครับ หรือว่ากลิ่นความเจริญมันเตะจมูกจนทนอยู่บ้านไม่ไหว?" หวังซิ่ว잉หน้าดำคร่ำเครียด นางเท้าสะเอวชี้หน้าด่ากราดทันทีด้วยความโมโห "ปากดีนักนะไอ้เด็กนี่! แกคิดว่าทำเป็นพูดจาฉะฉานแล้วที่ดินผืนนี้จะกลายเป็นของพวกแกจริงๆ หรือไงวะ! ฉันมาวันนี้เพื่อจะบอกพวกแก ว่าสัญญายกที่ดินเป็นโมฆะ! ทางบ้านใหญ่เปลี่ยนใจแล้ว ที่ดินผืนนี้พวกแกไม่มีสิทธิ์ทำประโยชน์อะไรทั้งสิ้น ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ จางเหว่ยขบกรามแน่นจนสันนูน มือหนาเตรียมจะก้าวออกไปจัดการกับคนไร้ยางอายเหล่านี้ แต่หลินฟางกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน หมอหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปหาป้าสะใภ้ใหญ่ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า รัศมีกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางจนหวังซิ่ว잉ถึงกับชะงัก ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "สัญญาซื้อขายและหนังสือยกกรรมสิทธิ์มีลายมือชื่อประทับตราประทับของทางอำเภออย่างถูกต้องชัดเจน..." หลินฟางโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เยือกเย็นราวกับมาจากขุมนรก "ถ้าป้าสะใภ้คิดจะฉีกสัญญาตอนนี้ล่ะก็... ลองก้าวขาออกจากเขตที่ดินนี้แล้วไปโรงพักดูไหมครับ ว่าข้อหาฉ้อโกงและบุกรุกยึดทรัพย์สินผู้อื่นในยุคนี้ เขาตัดสินโทษจำคุกกี่ปี?" หวังซิ่ว잉หน้าซีดเผือดลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มอ่อนแอคนนี้จะกลerพลิกเกมและตลบหลังตนได้อย่างเจ็บแสบเช่นนี้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝีม้าและเสียงเครื่องยนต์รถแทรกเตอร์เก่าคร่ำครึดังสนั่นหวั่นไหวมาจากถนนใหญ่ด้านนอก ก่อนที่รถบรรทุกสินค้าคันโตจะหยุดกักบริเวณหน้าประตูรั้วฟาร์ม พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษปริศนาในชุดสูทจีนสีเข้มเข้มข้นที่ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างาม และเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนถึงกับหยุดหายใจ "ขอโทษนะครับ... พอดีผมได้ยินว่าที่ดินผืนนี้มีเจ้าของใหม่แล้ว ผมสนใจอยากจะขอซื้อสิทธิ์เพาะปลูก 'โสมภูเขาป่า' ล็อตแรกในราคาสามหมื่นหยวน ไม่ทราบว่าเจ้าของฟาร์มตัวจริงสะดวกเจรจาธุรกิจกับผมตอนนี้เลยไหมครับ?" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ (หมอภัทรแก้ไขชะตา)