จดหมายถึงความหวัง

"หากเอกสารแผ่นนี้ถูกส่งถึงมือสารวัตรทหารในอีกสามวันข้างหน้า ชีวิตของตระกูลหลินในอำเภอหนานเฉิงคงมิได้จบลงแค่การถูกเนรเทศทางสังคม... แต่อาจหมายถึงเรือนจำมืดที่ไร้ซึ่งแสงตะวันไปชั่วชีวิต" เสียงของหลินฟางราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ทว่าทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางกลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อร้ายอย่างแม่นยำ รอบโต๊ะไม้เก่าในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรจีน จางเหว่ยนั่งตัวตรง ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งเครียด ดวงตาคู่คมจ้องมองกระดาษแผ่นบางที่วางอยู่เบื้องหน้า เอกสารทางราชการปลอมแปลงชิ้นนั้นระบุชื่อของภรรยาเขาอย่างชัดเจนในฐานะหัวโจกขบวนการลักลอบค้าเวชภัณฑ์ทหาร ซึ่งเป็นข้อหามีโทษถึงประหารชีวิตในยุคสมัยนี้ มือหนาของจางเหว่ยกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความโกรธเกรี้ยวที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา สายตานั้นไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้เพียงความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะปกป้องคนตรงหน้าด้วยลมหายใจทั้งหมดที่มี "พวกเขาเล่นสกปรกเกินไปแล้วครับภรรยา... พี่ไม่คิดเลยว่าคนสายเลือดเดียวกันจะใจคอเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ คิดจะส่งเธอไปตายเพื่อให้ตัวเองพ้นผิดจากคดีฉ้อโกงเงินกองทุนหมู่บ้านงั้นหรือ" จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเคียดแค้น หลินฟางยกถ้วยชาขึ้นจิบบัวเบา กลิ่นหอมละมุนของดอกเก๊กฮวยป่าและรากโสมที่เขาเพิ่งเก็บมาจากมิติพิเศษช่วยชำระล้างความขุ่นมัวในจิตใจ ดวงตาเรียวรีทอประกายเยือกเย็นและชาญฉลาด เขาวางถ้วยรูปร่างเรียบง่ายลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล ก่อนจะแย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้จางเหว่ยถึงกับใจกระตุก เพราะมันคือรอยยิ้มของ "นักล่า" ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "โกรธไปก็เสียพลังงานเปล่าครับพี่เหว่ย... คนพวกนั้นคิดว่าการขว้างก้อนหินลงมาใส่หัวเราจากที่สูง จะทำให้เราลุกไม่ขึ้น แต่พวกเขาคงลืมไปว่า... ก้อนหินก้อนนั้น หากเราเก็บมาลับให้คม มันก็อาฃใช้ตัดหัวพวกเขาเองได้เช่นกัน" หลินฟางเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าทรงพลัง เอกสารปลอมแปลงชิ้นนี้ไม่ได้ทำให้หลินฟางหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่มัดตัวผู้อยู่เบื้องหลังอย่าง "ลุงใหญ่" และ "ญาติผู้พี่" จอมโลภแห่งตระกูลหลินได้อย่างสมบูรณ์แบบ เพราะลายมือที่ใช้ปลอมแปลงนั้น แม้จะพยายามเลียนแบบเพียงใด แต่ร่องรอยน้ำหมึกและลักษณะการเขียนแบบคนถนัดซ้ายก็ฟ้องชัดเจนว่าเป็นใคร "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปครับ จะเอาหลักฐานนี้ไปแจ้งความเลยไหม" จางเหว่ยถามด้วยความร้อนใจ "ยังก่อนครับ... การล้มช้างป่าตัวใหญ่ จะใช้แค่ธนูเพียงดอกเดียวไม่ได้ เราต้องรอให้พวกมันเดินเข้าสู่เขตล่าเสียก่อน" หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียจัดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามให้เข้าที่ "วันนี้... เรามีภารกิจที่สำคัญกว่านั้น" ภารกิจที่ว่า คือการเริ่มต้นส่ง "ผลิตภัณฑ์ตัวอย่าง" ล็อตแรกไปยังเมืองใกล้เคียง ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา หลินฟางไม่ได้ใช้เวลาเพียงแค่การต่อสู้กับคนในตระกูลจอมสูบเลือดสูบเนื้อเท่านั้น แต่เขายังใช้ประโยชน์จาก "มิติฟาร์ม" ในการเพาะปลูกสมุนไพรหายาก คัดสรรเมล็ดพันธุ์พืชผักปลอดสารพิษ และแปรรูปผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติ เช่น "น้ำมันสมุนไพรบรรเทาอาการปวดข้อ" และ "ชาโสมบำรุงกำลังสูตรโบราณ" ซึ่งเป็นสินค้าที่หายากและเป็นที่ต้องการอย่างมากในยุคที่ผู้คนต้องทำงานหนักจนร่างกายสึกหรอ รถเข็นไม้คันเก่าถูกบรรทุกด้วยลังไม้สนที่ตอกอย่างประณีต ภายในบุด้วยใบตองแห้งเพื่อรักษาความสดและป้องกันการกระแทก กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรโชยแตะจมูกทันทีที่ฝาลังถูกเปิดออก จางเหว่ยช่วยตรวจความเรียบร้อยของเชือกมัดอย่างแข็งขัน หน้าผากของชายหนุ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพรายจากการทำงานหนัก แต่แววตากลับเปล่งประกายความหวัง "ถ้าสินค้าล็อตนี้ส่งถึงมือเถ้าแก่ซุนที่ตลาดค้าส่งเมืองอวี้หลานได้สำเร็จ เราจะมีเงินทุนพอที่จะขยายฟาร์มและจ้างคนมาช่วยงานได้อีกโขเลยนะครับ" จางเหว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มภูมิใจ พลางหันมามองภรรยาที่กำลังจัดเตรียมขวดแก้วบรรจุยาตัวอย่างขวดสุดท้าย "ไม่ใช่แค่เงินทุนหريكหรอกครับพี่เหว่ย..." หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนดวงหน้าสวยหวาน "แต่มันคือ 'ใบเบิกทาง' ที่จะทำให้เราก้าวขึ้นไปยืนในจุดที่สูงพอ จนพวกที่คอยจ้องจะเหยียบย่ำเรา ไม่มีวันเอื้อมมือมาถึงตัวเราได้อีก" การเดินทางสู่เมืองอวี้หลานในยามสาย เต็มไปด้วยความเงียบสงบของทุ่งนาสีเขียวขจี สองสามีภรรยาออกเดินทางด้วยเกวียนรับจ้างของลุงหม่าชาวบ้านผู้ใจดี เสียงล้อไม้บดไปกับถนนลูกรังดังเอี๊ยดอาด เป็นจังหวะชีวิตที่เรียบง่ายแต่เป้าหมายชัดเจน เมื่อเดินทางมาถึงตลาดค้าส่งเมืองอวี้หลาน ซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าที่คึกคักที่สุดในภูมิภาคนี้ ผู้คนต่างเดินขวักไขว่ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนแข่งกันเรียกลูกค้าดังระงม หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก กวาดสายตามองบรรยากาศรอบตัวด้วยความคุ้นเคยในสัญชาตญาณนักธุรกิจ "ทางนี้ครับภรรยา ร้านของเถ้าแก่ซุนอยู่ตรงหัวมุมถนนหน้าตลาด" จางเหว่ยเอ่ยพรางกุมมือบางของภรรยาไว้แน่นเพื่อให้อุ่นใจ แม้หลินฟางจะไม่ใช่คนขี้กลัว แต่สัมผัสอบอุ่นนี้ก็ช่วยเติมเต็มพลังใจให้เขาอย่างประหลาด ร้านค้าส่งสมุนไพรและธัญพืชของเถ้าแก่ซุนเป็นร้านใหญ่ มีป้ายไม้สักแกะสลักชื่อร้านอย่างประณีต เถ้าแก่ซุน ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ไว้หนวดเคราสั้น แววตาเจ้าเล่ห์แต่รักความซื่อสัตย์ในการค้า กำลังยืนตรวจบัญชีสินค้าอยู่หน้าร้าน เมื่อเห็นสองสามีภรรยาเข็นลังไม้เข้ามาใกล้ เถ้าแก่ซุนเงยหน้าขึ้นมองด้วยหางตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบห้าวตามประสาพ่อค้าเขี้ยวลากดิน "อ้าว... พ่อหนุ่มจาง นึกว่าใคร ลมอะไรหอบเอ็งมาถึงนี่ได้ แล้วนั่น... ใครกันล่ะภรรยาเอ็งรึ? หน้าตาน่าเอ็นดูดีนี่นา แต่บอกไว้ก่อนนะช่วงนี้สมุนไพรล้นตลาด ข้าไม่รับซื้อของเกรดต่ำหรอกนะ" หลินฟางไม่โกรธเคืองท่าทีดูถูกนั้น เขาก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพแต่งแต้มบนใบหน้า ก่อนจะหยิบขวดแก้วตัวอย่างน้ำมันสมุนไพรและกล่องชาโสมส่งให้เถ้าแก่ซุนด้วยสองมือ "ของเกรดต่ำหรือเปล่า... เถ้าแก่ซุนลองพิสูจน์ด้วยตาตัวเองดูก่อนดีกว่าครับ" หลินฟางเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าดวงตากลับฉายแววท้าทายอย่างเยือกเย็น เถ้าแก่ซุนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรับขวดแก้วและกล่องชามาเปิดดมกลิ่น เพียงแค่ฝาขวดถูกเปิดออก กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของสมุนไพรแท้ก็ฟุ้งกระจายจนคนรอบข้างต้องหันมามอง เถ้าแก่ซุนเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความตะลึงงันในชั่วพริบตา "นี่มัน... สมุนไพรคัดพิเศษนี่นา! กลิ่นบริสุทธิ์ขนาดนี้ ข้าไม่ได้กลิ่นมานานหลายปีแล้ว!" เถ้าแก่ซุนอุทานออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ ทว่า ในขณะที่การเจรจาธุรกิจกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นและน่าตื่นเต้นนั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงตบโต๊ะดัง "ปัง!" จนขวดตัวอย่างเกือบตกพื้น "หยุดซื้อขายของโจรพวกนี้เดี๋ยวนี้! สินค้าพวกนี้เป็นของที่ขโมยมาจากคลังเวชภัณฑ์ของทางการ!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น ทำให้ผู้คนในตลาดต่างหยุดชะงักและหันมามองเป็นตาเดียว หลินฟางหันกลับไปมองช้าๆ พบว่าเป็น "หลินเฉียง" ญาติผู้พี่ตัวแสบ ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ท่ามกลางเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารสองนายที่ถือปืนยาวพร้อมรบ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอภัทรด้วยหัวใจที่พองโต และเราจะก้าวผ่านอุปสรรคนี้ไปด้วยกันนะครับ