บทลงโทษที่ไม่มีเสียง

เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่กลอนประตูจะถูกบิดเปิดออกโดยไม่ต้องรอคำอนุญาตจากเจ้าของห้อง กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและน้ำหอมราคาแพงลอยเข้ามาแตะจมูกพร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ภาคิน' นักธุรกิจหนุ่มไฮโซผู้กุมบังเหียนบริษัทส่งออกรายใหญ่ ซึ่งมีสถานะเป็นคู่หมั้นในนามของเพียงขวัญ แต่ในสายตาของศิลา... มันเป็นเพียงไอ้หน้าตัวเมียที่บังaอาจเข้ามาเหยียบถิ่นเสือ "ผมคิดว่าคุณคงจะนั่งรอต้อนรับผมอยู่ข้างล่างเสียอีกนะ คุณเพียงขวัญ" ภาคินแย้มยิ้มกริ่ม สายตาคมกริบกวาดมองร่างระหงที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งของศิลา ก่อนจะขยับยิ้มเยาะเย้ย "ดูท่าทาง... ไร่อ้อยเถื่อนๆ แห่งนี้ จะมีวิธีต้อนรับแขกที่แปลกประหลาดดีแท้" เพียงขวัญพยายามจะสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงบีบของศิลากลับเพิ่มขึ้นราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของเธอยังคงแนบชิดติดกับแผงอกหนาของวิศวกรหนุ่มจนรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำไม่แพ้กัน ความอับอายและโทสะตีรวนขึ้นมาจุกอก เมื่อเธอตกอยู่ในสภาพเหมือนนกน้อยที่ติดอยู่ในกรงเล็บของเหยี่ยวสองตัวพร้อมๆ กัน ศิลายังคงนิ่งสงบ ใบหน้าคมเข้มภายใต้แสงไฟสลัวฉายแววดุดันและเยียบเย็นอย่างถึงที่สุด เขาไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าแขกผู้มาเยือน ดวงตาคมปลาบจับจ้องเพียงแค่ใบหน้าที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธของเพียงขวัญ "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ มักจะตายกลางทางก่อนจะได้เดินเข้าบ้านเสมอครับ... คุณภาคิน" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และทรงพลังจนบรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงราวกับติดลบ "แต่ในเมื่ออุตส่าห์ถ่อสังขารมาถึงนี่... ผมก็ยินดีจะเปิดบ้านต้อนรับ ให้คุณได้เห็นกับตาตัวเองว่า ของที่กำลังจะเน่าคามือคุณ มันมีเจ้าของตัวจริงเป็นใคร" สิ้นคำพูดนั้น ศิลาก็ไม่ได้รอให้ภาคินได้ตั้งตัว มือหนาอีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมไปคว้าท้ายทอยของเพียงขวัญ บังคับให้เธอแหงนเงยขึ้นรับสัมผัสจากเขา ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะบดขยี้ลงมาบนเรียวปากอิ่มสีระเรื่ออย่างไร้ความปรานี "อื้อ..." เพียงขวัญครางประท้วงในลำคอ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและไม่ทันตั้งตัว เธอพยายามทุบอกแกร่งเพื่อผลักไส แต่ริมฝีปากที่ถูกรุกรานอย่างป่าเถื่อนกลับดูดซึมเรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอไปจนหมดสิ้น รสจูบของศิลาร้อนแรง ดุดัน และเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ราวกับต้องการประกาศอาณาเขตต่อหน้าต่อตาชายชู้รักที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร ภาพที่เห็นทำให้ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของภาคินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เขาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อของวิศวกรหนุ่ม "ไอ้ศิล! มึงทำบ้าอะไร!" แต่ศิลากลับตวัดสายตาดุดันมาราวกับพญาเสือที่กำลังรำคาญแมวป่า พร้อมกับใช้มืออีกข้างชักปืนพกสั้นขึ้นมาเล็งตรงไปยังหน้าอกของภาคินอย่างไม่ลังเล เสียงปลดล็อกไกปืนดัง "คลิก" ท่าאיกลางความเงียบงัน ทำให้ภาคินต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที หน้าซีดเผือดด้วยความกลัวตาย "ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว สมองของคุณจะกระจายอยู่บนพรมเปอร์เซียผืนนี้... เลือกเอาครับว่าจะยืนดูเงียบๆ หรือจะเดินออกไปนอนรอในโลงศพ" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจมืดที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย เพียงขวัญหัวใจแทบหยุดเต้น ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวปืนในมือของเขา แต่เป็นเพราะความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือใหญ่ที่กำลังลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ศิลาจงใจใช้ร่างกายของเขากดทับและบดเบียดเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้น เพื่อตอกย้ำให้เธอตระหนักถึงความพ่ายแพ้ทางกายภาพที่เธอไม่มีวันหลุดพ้น เมื่อเห็นว่าภาคินถอยร่นออกไปด้วยความหวาดกลัว ศิลาก็ผละริมฝีปากออกจากเพียงขวัญช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยความหอบสะท้าน ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อและแดงช้ำจากการถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำด้วยความคับแค้นใจ แต่มันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวของวิศวกรหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นไปอีกขั้น "เกมสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ คุณเพียงขวัญ" ศิษากระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ "ในเมื่อคุณกล้าเดินเข้ามาในดงเสือ... คืนนี้ ผมจะสอนให้คุณรู้ซึ้งเองว่า การสยบแทบเท้าผม... มันให้ความรู้สึกเร่าร้อนแค่ไหน" ศิลาไม่รอช้า เขาอุ้มร่างระหงของเพียงขวัญขึ้นลอยเหนือพื้นด้วยแขนข้างเดียวอย่างง่ายดาย ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเธอที่พยายามดิ้นรนทุบตีไหล่เขา แต่ไร้ผลโดยสิ้นเชิง ศิลาสาวเท้าก้าวตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวที่อยู่ด้านในสุด ปิดประตูกระแทกใส่หน้าภาคินที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นอยู่เบื้องหลัง เสียงล็อกกลอนดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบ ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องอย่างไม่เบามนัก เพียงขวัญรีบพลิกตัวถอยร่นไปชิดหัวเตียง ดวงตาดุจกวางน้อยจ้องมองผู้ล่าที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีIละเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากอดีตและกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว "คุณมัน... ไอ้คนป่าเถื่อน ไร้ความเป็นมนุษย์!" เพียงขวัญเค้นเสียงลอดไรฟัน ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดหวั่น ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยเสน่หาอันอันตราย เขาก้าวขึ้นมาบนเตียง คุกเข่าคร่อมร่างเธอดั่งผู้ชนะที่ถือครองทุกสิ่งในกำมือ มือหนาเอื้อมไปตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ใช่... ผมมันคนป่าเถื่อน และคุณก็คือเหยื่ออันโอชะที่วิ่งเข้ามาหาผมเอง" พูดจบ ศิลาก็โน้มใบหน้าลงมาประกบจูบเธียรีกราดอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการปราณีหรือผ่อนปรน เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก นุ่มนวลแต่ดุดัน เร่าร้อนจนลมหายใจของเพียงขวัญขาดห้วง มือข้างที่ว่างของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนสวยใต้กระโปรงทำงานตัวเก่ง ลากไล้ขึ้นมาสัมผัสความอ่อนนุ่มที่สั่นสะท้านภายใต้ชุดชั้นในลูกไม้ ความรู้สึกวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่างจนเพียงขวัญเผลอครางอือในลำคอ ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อจิตใจที่ดื้อรั้น ความโกรธแค้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่แผดเผาทุกอณูผิว ศิลาถอนริมฝีปากออกช้าๆ มองดูใบหน้าแดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มด้วยแรงอารมณ์ของเธอ เขายิ้มเยาะที่มุมปาก ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงบวมช้ำ "จำไว้... ว่าร่างกายของคุณเป็นของผมคนเดียว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป..." ในจังหวะที่ศิลากำลังจะทาบทับร่างลงมาเพื่อพรากสติสัมปชัญญะและศักดิ์ศรีทั้งหมดของเธอไปในค่ำคืนนี้ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นของภาคิน "เพียงขวัญ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันจะแจ้งตำรวจจับพวกมันให้หมดเขตกูร!" แต่ทว่า... ทันทีที่เสียงตะโกนนั้นเงียบลง เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าห้องนอนของศิลา พร้อมกับเสียงปลดล็อกกลอนประตูจากด้านนอกที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! ศิลาชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูห้องด้วยแววตาดุดันและเยียบเย็นขึ้นทันที... ใครบางคนกำลังหักหลังเขาจากภายใน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ